บทที่2

กลิ่นอายคาวโลหิตขับเน้นให้บรรยากาศภายในเรือนพักยามราตรีทวีความตึงเครียด บนพื้นไม้ยังคงหลงเหลือรอยเหงื่อและคราบพิษสีดำสนิทที่ถูกขับออกมาจากร่างกาย

ลู่เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดทรมานจากการถูกพิษร้ายแผดเผาก่อนหน้านี้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกโปร่งสบายเนื้อสบายตัว พลังปราณสายหนึ่งหมุนเวียนลื่นไหลในเส้นชีพจรอย่างทรงพลัง ผสมผสานกับความอบอุ่นล้ำลึกที่แผ่ออกมาจากจุดตันเถียนอย่างต่อเนื่อง

เขายืดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความคล่องแคล่ว ปราดเปรียว ผิดวิสัยของคนที่เพิ่งก้าวขาข้างหนึ่งผ่านประตูผีมาหมาดๆ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจไปทั่วห้องพัก ก่อนจะหยุดลงที่อ่างไม้โบราณใบย่อมซึ่งตั้งสงบนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง

พริบตาที่ทอดสายตาจ้องมอง ตัวอ่างพลันแผ่คลื่นพลังบางเบาตอบรับ ห้วงสำนึกของเขาพลันสั่นสะเทือน เสียงทุ้มลึกลับทรงอำนาจดังสะท้อนขึ้นพร้อมกับตบะความรู้มหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัว

อ่างสถิตจิตปฐพี... หรืออีกนามคือ ‘คุกขังเทพพันตน สมบัติบรรพกาลผู้กักเก็บพลังปราณฟ้าดิน และขุมพลังแห่งบรรพบุรุษตระกูลลู่

เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ไม่คาดคิดเลยว่าอ่างไม้ใบนี้จะข้ามภพตามติดดวงจิตของเขามาด้วย ทั้งยังมีอิทธิฤทธิ์ล้ำเลิศถึงขั้นชำระพิษร้ายและรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้หายดีได้ในพริบตา

ทว่าในขณะที่เขากำลังพิจารณาความอัศจรรย์นั้นเอง มู่ชีหลิงที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องพลันเบิกตากว้าง แววตากลมโตคู่สวยฉายแววเคลือบแคลงสงสัยอย่างปิดไม่มิด นางรี่เข้าประชิดขอบเตียงอย่างรวดเร็ว ยื่นมือเรียวบางเข้าคว้าข้อมือเพื่อตรวจชีพจรของเขาให้เห็นกับตา ทันใดนั้น บานประตูก็ถูกผลักเปิดออกซ้ำอย่างแรง

ปึง

มู่หว่านชิงผู้เป็นมารดาพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าซีดเผือด ตื่นตระหนกสุดขีด ดวงตาของนางยังคงบวมแดงจากการร้องไห้อย่างหนัก หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลายด้วยความรู้สึกผิดที่คิดว่าบุตรชายต้องสิ้นใจด้วยฤทธิ์ยาพิษที่นางป้อนกับมือ จึงตั้งใจจะย้อนกลับมาดูหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าในมือของมู่ชีหลิงกลับถือจอกสุราเงินขึ้นมาพิจารณาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เมื่อสตรีทั้งสองเห็นเฉินเฟิงยืนตระหง่านหน้าตาเฉยโดยไร้ร่องรอยของคนใกล้ตาย ทั้งคู่ถึงกับยืนนิ่งงัน อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ

เจ้า เจ้ายังไม่ตาย" มู่หว่านชิงอุทานเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้าน

มู่ชีหลิงระงับความตื่นตระหนกได้ก่อน นางปล่อยมือจากข้อมือสามีแล้วพึมพำออกมาอย่างเหลือเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร พิษสลายวิญญาณเจ็ดราตรีรุนแรงถึงเพียงนี้ แต่ชีพจรของเจ้ากลับมั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

เฉินเฟิงยิ้มพรายในใจ เขารู้ดีว่าหากเปิดเผยเรื่องอ่างวิเศษในยามนี้ย่อมไม่เป็นผลดี อีกทั้งภารกิจกระชากหน้ากากหนอนบ่อนไส้ในค่ายชายแดน ก็ยังจำเป็นต้องอาศัย ฉากหน้า ของคุณชายเสเพลเพื่อตบตาพวกมันต่อไป

คิดได้ดังนั้น เขาจึงแสร้งเปลี่ยนสีหน้าเป็นซีดเซียว ทรุดกายลงนั่งพร้อมส่งเสียงไอค็อกแค็กราวกับคนไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

แค่ก แค่ก ท่านแม่ ชีหลิง  เมื่อครู่ข้าเกือบไปเยือนปรโลกแล้วจริงๆ เฉินเฟิงแสร้งเอนกายพิงเสาเตียงด้วยท่าทางอ่อนระทวย สงสัยวิญญาณบรรพชนจะคอยคุ้มครอง หรือไม่ก็ผลบุญของท่านแม่ที่ช่วยชีวิตลูกไว้ โอ๊ย ลำคอของข้ายังปวดแสบร้อนอยู่เลย

มู่หว่านชิงน้ำตาคลอเบ้า นางรีบทรุดตัวลงนั่งข้างบุตรชาย คว้ามือแกร่งมาจับไว้แน่นด้วยความโล่งอกปนรู้สึกผิด "ลูกแม่... เจ้าทำให้แม่ใจหายใจคว่ำ นึกว่าเจ้าตกต่ำถึงขั้นเป็นไส้ศึกขายชาติเสียแล้ว เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว

แต่มู่ชีหลิงหาได้ปักใจเชื่อไม่ นางหรี่สายตามองสามีด้วยความจับผิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น แม้ท่าทางของเขาจะดูเหลวไหลและเสแสร้งเหมือนคนเจ็บหนัก ทว่าสัญชาตญาณของรองแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบกลับบอกนางอย่างชัดเจนว่าบุรุษผู้นี้แปรเปลี่ยนไปแล้ว

แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอของคนติดสุราหลงเหลืออยู่เลย แต่มันกลับนิ่งสงบ ล้ำลึก และคมปลาบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ

เลิกเล่นละครตบตาได้แล้ว ลู่เฉินเฟิง มู่ชีหลิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ต่อให้เจ้ารอดตายมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ แต่สถานการณ์ในค่ายตงหลิงยามนี้ตึงเครียดถึงขีดสุด จ้าวหู่กำลังหาจังหวะเล่นงานเจ้าอยู่ หากเจ้ายังทำตัวเสเพลไร้สาระ มีหวังพวกเราได้หัวหลุดจากบ่ากันหมดแน่

เฉินเฟิงแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความมั่นใจอันเปี่ยมล้น เขาสบตากับภรรยาสาวอย่างไม่เกรงกลัว

ในเมื่อพวกมันอยากเห็นข้าเป็นแม่ทัพขี้เมาไร้น้ำยา เช่นนั้นข้าก็จะสวมหน้ากากเป็นคนโง่ให้พวกมันดูต่อไป จนกว่าจะถึงเวลาตลบหลังพวกมัน เจ้าว่าดีหรือไม่

ประกายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ร้ายแวบผ่านนัยน์ตาเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยวนยั่วตามเดิม ทิ้งให้มู่ชีหลิงยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกท้าทายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หมากกระดานนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น