บทที่6

หลังจากลอบขโมยหลักฐานชิ้นสำคัญมาจากเรือนพักของจ้าวหู่ ลู่เฉินเฟิงใช้ทักษะวิชาตัวเบาหลบเลี่ยงสายตาทหารยามจนกลับถึงห้องพักส่วนตัวได้อย่างไร้ซุ่มเสียง ลมหายใจของเขายังคงสงบนิ่ง ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดมิดภายในห้อง สัญชาตญาณนักสู้ก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารอันคมกริบที่ม้วนตัวจู่โจมเข้ามา

ฟึ่บ ซวบ

ประกายกระบี่สีเงินครามประดุจสายฟ้าฟาด พุ่งแหวกอากาศตรงเข้าหาจุดตายบริเวณลำคอในเสี้ยววินาที

เฉินเฟิงหาได้ตื่นตระหนกไม่ ร่างสูงพลิกตัวหลบวิถีกระบี่อย่างพลิ้วไหว มือขวาดีดนิ้วสะบัดปลายฝักกระบี่ขึ้นรับการจู่โจมระลอกสองของเงาร่างปริศนาได้อย่างแม่นยำ

เคร้ง

เสียงโลหะกระทบกันกังวานใสทว่าหนักหน่วง สะท้อนก้องไปทั่วห้องอันเงียบสงบ

เงาร่างเพรียวบางในชุดรัดกุมสีดำสนิทไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว นางหมุนตัวกลางเวหาพร้อมตวัดปลายกระบี่พุ่งแทงเข้าหาหน้าอกอย่างดุดัน กระบวนท่าดุจหงส์เหินระบำที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน เผยให้เห็นว่านางคือมือสังหารสาวลึกลับที่แอบมาซุ่มดักรอเด็ดหัวเขาอยู่ก่อนแล้ว

ทว่า เฉินเฟิงกลับแย้มยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก กลิ่นกายของสตรีผู่นี้ไม่ใช่ของมู่ชีหลิงฮูหยินของเขา  เขาย่อตัวต่ำหลบคมกระบี่ที่เฉียดผ่านหัวไหล่ไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะอาศัยจังหวะที่นางเสียหลักเล็กน้อย ดีดข้อเท้าเตะสกัดเข้าที่ข้อมือเรียวบางของนางอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เพียะ

แรงปะทะส่งผลให้กระบี่ในมือของมือสังหารสาวหลุดกระเด็นไปปักคาฝาผนัง ไม่เพียงแค่นั้น เฉินเฟิงยังขยับกายประชิดตัว พลิกหมุนเตะตัดขาพับของนางเบาๆ จนร่างเพรียวบางเสียหลักเซถลาล้มลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาพอดิบพอดี

หมับ

ปล่อยข้า ไอ้คนฉวยโอกาสชั่วช้า มือสังหารสาวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอายที่ถูกรวบตัวไว้ในท่าทางแนบชิด นางพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด ดวงตาคู่สวยถลึงมองเขาอย่างแทบจะกินเลือดกินเนื้อ อยากฆ่าก็ฆ่า จะมารุ่มร่ามกับข้าทำไม

อย่าเพิ่งใจร้อนสิ แม่นางคนงาม เฉินเฟิงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปกระซิบชิดริมฝีปากจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิวนาง งดงามสะพรั่งแถมวรยุทธ์ยังดุเดือดเสียจริง แต่ก่อนจะเจรจากัน ข้าคงต้องขอตรวจดูความเรียบร้อยรอบกายเจ้าเสียหน่อย เผื่อมีอาวุธลับซ่อนอยู่แถวนี้อีก

พูดจบ มือหนาของเฉินเฟิงก็แสร้งเลื่อนต่ำลงไปทาบทับหน้าอกอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจหนักหน่วงอย่างจงใจ

เจ้า... คนสารเลว เอามือสกปรกของเจ้าออกไปนะ มือสังหารสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าขาวผ่องแดงซ่านลามไปถึงใบหูด้วยความอับอาย นางไม่คาดคิดเลยว่าแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงเหลวแหลกจะกล้าลวนลามนางถึงเนื้อถึงตัวในสถานการณ์ความเป็นตายเช่นนี้

ทว่า เฉินเฟิงหาได้หยุดมือไม่ เขายิ่งแกล้งลูบไล้หยอกเย้าผ่านเนื้อผ้าบริเวณหน้าอก ทำทีเป็นสำรวจเรือนร่างเพื่อหาอาวุธลับ ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปใกล้จุดบอบบางบริเวณหน้าท้องและช่วงขาอ่อน ทำเอาหญิงสาวถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งกระตุกวาบด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ

อื้อ เสียงครางประท้วงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างไม่ยินยอม

ความรู้สึกของมือสังหารสาวในยามนี้ปั่นป่วนจนยุ่งเหยิง ทั้งโกรธเกรี้ยว อับอายระคนเหนียมอาย และมีความร้อนรุ่มวาบหวิวแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามแนวสันหลังทุกครั้งที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของชายหนุ่มลากผ่าน ผิวเนื้อที่เคยด้านชาจากการฝึกฝนเป็นนักฆ่า กลับไวต่อสัมผัสอันจาบจ้วงและความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากกายเขาอย่างน่าประหลาด ร่างกายที่ควรจะขัดขืนกลับเริ่มอ่อนยวบลงทีละน้อย ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก

เมื่อสัมผัสได้ว่าจิตใจอันแข็งแกร่งของนางเริ่มสั่นคลอน เฉินเฟิงก็จับร่างเพรียวบางพลิกให้นอนราบลงกับเตียงไม้โดยมีเขาทาบทับอยู่เหนือร่าง แววตาคมกริบทอประกายเจ้าเล่ห์และจริงจังขึ้นมา

ในเมื่อของเล่นชิ้นนี้ดื้อรั้นนัก   สงสัยข้าคงต้องใช้วิธีลงทัณฑ์พิเศษ เพื่อให้เจ้าคายความจริงออกมาเสียแล้วกระมัง

เจ้า เจ้าจะทำอะไร อย่า มือสังหารสาวเสียงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนกเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของเฉินเฟิงสอดล่วงล้ำผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนนุ่มโดยตรง กระแสความอุ่นซ่านที่แนบชิดทำให้สะโพกมนบิดเร้าด้วยความรัญจวนใจ

เฉินเฟิงโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบาๆ จนหญิงสาวหลุดเสียงครางหวานหูออกมาด้วยความทรมานปนเสียวซ่าน อ๊ะ อื้อ หยุดนะ

สัมผัสที่รุกเร้าอย่างเชี่ยวชาญทำให้นักฆ่าสาวสติแตกกระเจิง ความเด็ดเดี่ยวของนักฆ่ามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงอารมณ์ปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ทุกจังหวะที่ชายหนุ่มเคลื่อนไหวรุกคืบ บดเบียดแนบชิด ยิ่งทำให้ร่างกายของนางตอบสนองตอบรับความร้อนแรงจนเปียกชื้น

อืม ท่าน ข้า เสียงหวานครางละล่ำละลัก ร่างกายบิดเร้าเข้าหาความอบอุ่นอย่างเว้าวอน ความรู้สึกรัญจวนใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบขาดใจ

ทว่า ในจังหวะที่เสียงหวานเริ่มดังระงมจนเกินควบคุม เฉินเฟิงก็ชะงักมือเล็กน้อย เขายื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เฉียบขาด

แม่นาง  ส่งเสียงกระเส่าเย้ายวนเยี่ยงนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงครึ่งเค่อ ทหารยามหน้าเรือนคงแห่กันกรูเข้ามาดูแน่ ถึงตอนนั้น หากพวกมันเห็นอาภรณ์ของมือสังหารถอดกองอยู่ข้างเตียงแม่ทัพขี้เมาเช่นข้า ภาพอันงดงามนี้คงเล่าขานกันสนุกปากไปทั่วค่าย เจ้าว่าจริงไหม

คำขู่ปนเย้าแหย่นั้นทำให้นักฆ่าสาวสะดุ้งสุดตัว นางเบิกตากว้างด้วยความตื่นตกใจ ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู รีบยกมือขึ้นปิดปากตนเองแน่น กลืนเสียงครางหวานหูให้กลายเป็นเพียงเสียงสะอื้นฮักในลำคอ ใบหน้าสวยคมฉายแววเคียดแค้นปนอับอายระคนตระหนกจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เฉินเฟิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาลูบเส้นผมยาวสลวยของนางอย่างปลอบประโลมพลางกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ เด็กดี ร้องเบาๆ เช่นนี้สิข้าถึงจะเมตตาเจ้า  ไหน ลองบอกข้ามาสิ ว่าใครส่งเจ้ามาสืบข่าวที่นี่ และพวกมันมีแผนการอะไรกับค่ายด่านตงหลิง

มือสังหารสาวหอบหายใจถี่กระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรง นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามสะกดกลั้นทั้งอารมณ์สวาทที่ปั่นป่วนและเสียงครางของตนเองสุดชีวิต เมื่อถูกสะโพกหนาบดเบียดเข้าหาจุดสำคัญอีกครั้ง นางก็สะท้านเฮือกจนต้องพยักหน้ารับสารภาพออกมาด้วยเสียงสั่นเครือที่เล็ดลอดผ่านไรฟัน

อื้อ บอก บอกแล้ว เป็น เป็นคำสั่งจาก รองแม่ทัพเฉินฮ่าว มัน มันสั่งให้ข้ามาแอบดูความเคลื่อนไหวและหาทางกำจัดท่าน พอ พอแล้ว อย่ารังแกข้าอีกเลย

เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ เฉินเฟิงก็แย้มยิ้มพอใจ เขากดจูบซับหยาดน้ำตาตรงหางตาให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยอมผ่อนมือและหยุดการรุกราน ปล่อยให้นางนอนหอบสะท้านจมอยู่กับความปั่นป่วนรัญจวนใจตลอดค่ำคืนนั้น