Share

ตอนที่5

Author: NJ
last update publish date: 2026-09-11 16:10:11

หลังจากเย้าแหย่จนมู่ชีหลิงยืนสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก ณ สวนดอกไม้รกร้างท้ายเรือน ลู่เฉินเฟิงก็ปลีกตัวกลับมายังเรือนพักของตนเพื่อเตรียมการขั้นต่อไป

ยามราตรีคืบคลานมาเยือน ค่ายทหารด่านตงหลิงตกอยู่ในความมืดมิดและความหนาวเหน็บ มีเพียงแสงจันทร์สว่างนวลสาดส่องกระทบหลังคาเรือนไม้ สายลมหนาวพัดโบกโชยเอาความตึงเครียดอบอวลไปทั่วทุกมุมค่าย เสียงก้าวเท้าของทหารยามเดินตรวจตราดังสลับเป็นจังหวะครัดเคร่งเข้มงวด

ภายในห้องพักส่วนตัว ลู่เฉินเฟิงเปลี่ยนมาสวมชุดรัดกุมสีดำสนิทเพื่อกลมกลืนไปกับความมืด พลังปราณสายอุ่นร้อนในจุดตันเถียนหมุนเวียนโคจรผสานเข้ากับอ่างไม้โบราณตรงมุมห้องอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่เพียงแต่ช่วยชำระล้างเส้นชีพจร ทว่ายังมอบวิชาตัวเบาอันลึกล้ำที่ผุดขึ้นในห้วงสำนึก ช่วยให้เขาย่างก้าวได้อย่างไร้ซุ่มเสียงประดุจเงา

จุดหมายในคืนนี้คือ จ้าวหู่ รองแม่ทัพผู้ทะเยอทะยานที่คอยหาเรื่องถากถางและวางแผนเล่นงานเขามาโดยตลอด

แอด...

ประตูห้องถูกเปิดแง้มออกแผ่วเบา เฉินเฟิงสอดส่องสายตาฝ่าความมืดก่อนจะทะยานร่างเบาราวขนนกอันตรธานหายไปกับเงามืด หลบเลี่ยงเวรยามได้อย่างง่ายดาย มุ่งตรงไปยังเรือนพักของจ้าวหู่ทันที โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างระหงของมู่ชีหลิงที่แอบมองมาจากมุมมืดด้วยความฉงน  ดึกดื่นป่านนี้แล้ว เขาแอบย่องไปที่ใดกัน

เมื่อมาถึงเรือนพักหลังใหญ่ เฉินเฟิงเร้นกายอยู่หลังเงาเสา เขากลั้นหายใจและใช้โสตประสาทที่เฉียบคมขึ้นจากพลังอ่างวิเศษ ดักฟังเสียงสนทนาจากภายในห้องได้อย่างชัดเจน

ฮึ่ม ไอ้คุณชายเสเพลนั่น อาศัยบารมีบิดาถึงได้มานั่งเก้าอี้แม่ทัพข้ามหน้าข้ามตาข้า รอให้ขบวนขนส่งเสบียงชุดใหม่ผ่านไปก่อนเถอะ ข้าจะหาทางกำจัดมันแล้วโยนความผิดให้พ้นตัวเสีย

เสียงทุ้มห้าวที่เปี่ยมด้วยความริษยาดังลอดมาจากบานหน้าต่าง พร้อมเสียงกระแทกจอกสุราลงบนโต๊ะไม้ดัง ปั้ง

เฉินเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอกคลี่ยิ้มเย็นเยียบ ปากกล้าจริงนะจ้าวหู่ อยากเขี่ยข้าพ้นทางนักใช่ไหม ได้ งั้นคืนนี้ข้าจะขอของกำนัลติดมือกลับไปหน่อยก็แล้วกัน

เขาโคจรกำลังภายในสะกิดลิ่มหน้าต่างเบาๆ จนเปิดออกโดยไร้เสียง ก่อนจะสอดตัวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

ทว่า พริบตาที่เท้าแตะพื้นเรือน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารยามกลุ่มหนึ่งก็ดังมาหยุดที่หน้าประตูห้องพอดี

กึก

เฮ้ย เหมือนได้ยินเสียงอะไรแถวหน้าต่าง ไปตรวจดูซิ เสียงนายทหารสั่งการตามด้วยเสียงย่ำเท้าตรงมายังบานหน้าต่าง

แทนที่จะตื่นตระหนก เฉินเฟิงกลับนิ่งสงบดุจภูผา เขารีบใช้วิชาพรางกายแนบชิดเสาเรือนกลางห้อง สะกดลมหายใจให้แผ่วเบาจนคล้ายไร้ตัวตน

แอด ปัง

หน้าต่างถูกผลักเปิดออก แสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามาในห้อง ทหารยามกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความฉงนก่อนหันไปรายงานจ้าวหู่ เรียนท่านรองแม่ทัพ... ไม่พบสิ่งผิดปกติขอรับ สงสัยลมหนาวจะพัดจนลิ่มหน้าต่างหลุด

จ้าวหู่สบถหัวเสีย พวกโง่ ดึกดื่นป่านนี้ยังตื่นตูมอยู่ได้ ไสหัวออกไปให้หมด

เมื่อทหารยามจากไปและประตูถูกปิดลง จ้าวหู่ที่ถูกฤทธิ์สุราครอบงำก็เดินโงนเงนไปล้มตัวลงนอนบนเตียง ไม่นานเสียงกรนสนั่นก็ดังขึ้น

เฉินเฟิงไม่รอช้า สลัดคราบเงาตรงเสาไม้แล้วพุ่งตรงไปยังหีบไม้ใบเขื่องตรงมุมห้องทันที ตัวล็อกถูกลงสลักด้วยกุญแจเหล็กกล้าหนาแน่น ทว่าสำหรับยอดฝีมือผู้มีพลังปราณปฐพีไหลเวียน เรื่องนี้กลับง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ เขาส่งพลังอุ่นร้อนจากปลายนิ้วแทรกซึมเข้าเขย่าสลักกลไกภายใน

คลิก

เสียงสลักด้านในหลุดออกแผ่วเบา เฉินเฟิงเปิดฝาหีบอย่างระมัดระวัง สายตาคมกริบกวาดมองฝ่าความมืดจนพบม้วนตำราเล่มหนา มันคือ "สมุดบัญชีลับค่ายตงหลิง" ที่บันทึกการโยกย้ายเสบียงอย่างผิดกฎหมาย และข้างกันนั้นมีกล่องไม้ฉลุลายบรรจุ ตราประทับกองทัพ" เอาไว้

เฉินเฟิงยิ้มกว้างในใจ มือเรียวหยิบของทั้งสองสิ่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะนำเศษไม้และกระดาษเปล่าใส่กลับลงไปในหีบแทนที่เพื่อตบตา แล้วปิดฝาล็อกกุญแจคืนสภาพเดิมอย่างแนบเนียนชนิดยากจะจับผิด

เขายัดของสำคัญไว้ในสาบเสื้อเสื้อรัดกุม เคลื่อนไหวประดุจวิญญาณพรางกาย พุ่งทะยานออกทางหน้าต่างบานเดิมแล้วอันตรธานหายไปในความมืดทันที

หมากกระดานนี้  เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น จ้าวหู่

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่11

    ตึง! ตึง! ตึง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกลางดึก ปลุกทั้งค่ายตงหลิงให้ตื่นขึ้นจากความหลับใหลมู่ชีหลิงผลักประตูเรือนออกมาพร้อมกระบี่ในมือ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจนางหลนวูบลงไปถึงตาตุ่ม ประตูค่ายฝั่งตะวันตกเปิดอ้าอยู่ เงาคนนับร้อยในชุดหนังสัตว์ปะปนกับชุดดำกำลังทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำป่า คบเพลิงในมือพวกมันส่องสว่างวาบไหว และทุกคนต่างมุ่งหน้าไปทางเดียวกันยุ้งฉางเสบียง"กองโจรทมิฬ..." มู่ชีหลิงกัดฟันกรอดประตูฝั่งตะวันตกมีทหารเฝ้าถึงสิบนาย และใช้คานไม้ลงกลอนจากด้านในเท่านั้น หากไม่มีคนในเปิดให้ พวกมันไม่มีทางเข้ามาได้เร็วถึงเพียงนี้มีหนอนบ่อนไส้จริงๆ อย่างที่เขาว่า... และมันเลือกลงมือในคืนที่เขาไม่อยู่ความหวาดหวั่นแล่นผ่านใจนางเพียงชั่วอึดใจเดียว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นของรองแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน นางนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อเช้า'หากไม่ใช่เจ้า ข้าก็ไม่อาจวางใจฝากชีวิตของทุกคนไว้กับใครได้อีกแล้ว'"กองหอกที่หนึ่ง ตั้งแนวขวางทางเข้ายุ้งฉาง! กองธนูขึ้นกำแพงฝั่งเหนือ ยิงจากที่สูง! ใครมีถังน้ำ ไปรวมตัวกันที่ยุ้งฉาง ห้

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่10

    ฉับ!เงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากหลังคา ฝักกระบี่ปะทะข้อมือของมือสังหารผู้นั้นจนกระดูกลั่น ดาบหลุดกระเด็นไปตกลงในคลองลู่เฉินเฟิงยืนขวางอยู่ตรงหน้าไป๋ชิงซิน"ข้าบอกแล้วว่าให้รินชาต้อนรับแขก" เขาพูดโดยไม่หันกลับไป "ไม่ได้บอกให้เจ้ารีบกลับบ้าน""เจ้า..." ไป๋ชิงซินกัดฟันกรอด ไม่รู้จะโกรธหรือโล่งใจดีมือสังหารที่เหลืออีกสี่คนพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกันจากสี่ทิศเฉินเฟิงรู้ดีว่าที่นี่ใกล้ตัวเมือง ทั้งยังมีสายตาของพวกมันจับจ้องอยู่ หากปลดผนึกปล่อยคลื่นปราณขั้นราชันย์นภาออกมาเพียงครั้งเดียว ตัวตนของเขาก็จะถูกเปิดโปงทันทีเช่นนั้น... ก็ใช้วิชาที่ติดตัวมาจากโลกเก่าแล้วกันเขาก้าวเท้าเหยียบขอบถังไม้ที่วางอยู่ข้างกำแพงแล้วดีดตัวขึ้นกลางอากาศ หมุนกายตีลังกาข้ามหัวมือสังหารคนแรก ท่วงท่าเดียวกับฉากกระโดดข้ามที่เขาเคยซ้อมจนชินตัวในกองถ่าย ปลายเท้าฟาดเข้าท้ายทอยมันจนล้มคว่ำ ก่อนลงสู่พื้นก็คว้าผ้าคลุมรถม้าที่ขาดรุ่ยสะบัดใส่หน้าคนที่สอง ฉวยจังหวะที่มันมองไม่เห็นทางแทงกระบี่สวนเข้ากลางอกฉึก!คนที่สามกับคนที่สี่บุกประกบซ้ายขวา เ

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่9

    แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดลงบนถนนปูหินของเมืองการค้าชายแดน เสียงร้องเรียกลูกค้า เสียงล้อเกวียนบดถนน และกลิ่นเครื่องเทศจากแดนไกลคละคลุ้งปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีหม่นผู้หนึ่งเดินทอดน่องอย่างเกียจคร้าน ผมมัดหลวมๆ ปล่อยปอยผมตกระหน้าผาก กลิ่นอายในกายบางเบาราวกับผู้ฝึกยุทธ์ปลายแถวที่เพิ่งเริ่มหลอมกาย ไม่มีใครเหลียวมองเขาเป็นครั้งที่สองไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ผนึกที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนนั้น คือพลังของยอดฝีมือขั้นราชันย์นภาที่เพิ่งฝ่าทัณฑ์สวรรค์ออกมาจากก้นเหวเมื่อสองวันก่อนลู่เฉินเฟิงหยุดฝีเท้าลงหน้าอาคารไม้สามชั้นอันโอ่อ่า ป้ายอักษรทองเหนือประตูเขียนไว้ว่า "หอสุราหมื่นลี้""ที่นี่สินะ... รังของนางจิ้งจอกแห่งชายแดน" เขาพึมพำพลางยิ้มมุมปากทันทีที่ก้าวเข้าไปในโถงชั้นล่าง เสี่ยวเอ้อร์หน้าตาเจ้าเล่ห์ก็ปรี่เข้ามาขวาง สายตากวาดมองเสื้อผ้ามอมแมมของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณชาย ชั้นล่างที่นั่งเต็มแล้ว หากจะดื่มสุรา ร้านหัวมุมถนนก็ราคาย่อมเยากว่านะขอรับ"เฉินเฟิงไม่ถือสา เขาล้วงขวดหยกเล็กๆ ออกจากแขนเสื้อ วางลงบนฝ่ามือของเสี่ยวเอ้อร์ ก่อนจะดึงจุกออกเบาๆป

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่8(1)

    ข่าวคราวเรื่องสะเบียบบนด่านตงหลิงแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่งภายใต้เงามืดแห่งการชิงอำนาจ ขั้วกลุ่มอิทธิพลของท่านอ๋องซูย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย พวกมันสั่งการยอดฝีมือเดนตายออกเคลื่อนไหวเพื่อปลิดชีพเสาหลักอย่างลู่เฉินเฟิง หวังบดขยี้กองทัพตระกูลลู่ให้พังทลายลงจากภายในในคราเดียวขณะที่ลู่เฉินเฟิงกำลังควบอาชาฝ่าแนวป่าทึบมุ่งหน้าสู่เมืองการค้า สัญชาตญาณบางอย่างพลันร้องเตือนขึ้นมาอย่างรุนแรงทำให้เฉินเฟิงเกิดความวิตกกังวลว่าในการเดินทางของเขาในครั้งนี้อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นและมันอาจจะไม่ราบรื่นอย่างที่คิดอย่าให้เกิดอะไรเลย เฉินเฟิงคิดกับตัวเองในใจด้วยสีหน้าท่าทางที่กำลังวิตกกังวลฟึ่บประกายคมดาบอาบยาพิษเล่มหนึ่งพุ่งแหวกสายลมตัดอากาศ ตรงเข้าหาจุดตายกลางแผ่นหลังของเขาในเสี้ยววินาทีเฉินเฟิงเอี้ยวตัวหลบกลางอากาศได้อย่างฉิวเฉียด พริบตานั้น เงาร่างชุดดำนับสิบก็กระโจนลงมาจากยอดไม้ โอบล้อมพันธนาการเขาไว้ทุกทิศทางว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้เฉินเฟิงสบถออกมาในขณะที่เขากำลังคิดและประเมินว่ากลุ่มคนชายชุดดำที่โผล่ออกมาเป็นใคร พวกมันคือยอดนักฆ่าไร้ความรู้สึก ทว่าสำหรับเฉินเฟิงในยามนี้ กระบี่ในมือกลับวาด

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่8

    หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ลอบสังหารและความวุ่นวายระลอกใหญ่ภายในค่ายทหารด่านตงหลิง ลู่เฉินเฟิงปลีกตัวกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวเพื่อทบทวนสถานการณ์ ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ปกคลุม จิตสำนึกภายในของเขากลับสั่นสะท้านวูบไหว ราวกับมีกระแสคลื่นพลังงานโบราณบางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหลฉับพลันนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องสะท้อนขึ้นในห้วงความคิดของเขา ราวกับกระซิบมาจากห้วงมิติอันไกลโพ้น ไร้ซึ่งต้นทาง ทว่ากังวานเด่นชัดในโสตประสาท“มีข้าสถิตอยู่เคียงกายเจ้าทั้งคน เหตุใดเจ้าจึงยังต้องนั่งขมวดคิ้วกลัดกลุ้มลำพัง ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ เจ้ายังมิเคยเอ่ยปากเรียกใช้พลังที่แท้จริงจากข้าเลยสักครั้ง”เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายฉลาดเฉลียว ก่อนที่มุมปากจะหยักยิ้มขึ้นบางๆ เมื่อนึกถึง "อ่างสถิตจิตปฐพี" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติจิตสำนึกจริงสิ ตั้งแต่ทะลุมิติมา เขามัวแต่ใช้มันชำระล้างพิษและหลอมเส้นชีพจร จนลืมไปว่าสิ่งนี้คือสมบัติล้ำค่าระดับบรรพกาล! ชายหนุ่มส่งจิตเชื่อมโยง เรียกอ่างไม้โบราณออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา พลางทบทวนความรู้เกี่ยวกับการกักเก็บและถนอมเสบียงอาหารยามฉุกเฉิน

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่7

    แสงตะวันสาดส่องด่านตงหลิงจนล่วงเข้าสู่ยามสาย ทว่าบรรยากาศภายในกระโจมบัญชาการกลับคุกรุ่นไปด้วยความกดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกลู่เฉินเฟิงก้าวเท้าเข้ามาภายในกระโจมด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน เสื้อผ้าตัวนอกจงใจผูกไว้อย่างหลวมๆ ดวงตาหรี่ปรือแสร้งทำเป็นคนเพิ่งสร่างเมาตื่นสายเพื่อตบตาผู้คน โดยมีมู่ชีหลิงเดินตามประกบข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับจับจ้องไปยังขบวนอาคันตุกะลึกลับที่นั่งรออยู่เบื้องหน้าในกลุ่มคนเหล่านั้น มีสตรีผู้เลอโฉมผู้หนึ่งนางสวมชุดคลุมขนสัตว์ปักลวดลายวิจิตร งดงามสะดุดตา ท่วงท่ายามเยื้องกรายเปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์และหยิ่งทะนงอย่างปิดไม่มิด ทว่าตามเนื้อตัวกลับมีร่องรอยเขม่าควันและบาดแผลจากการถูกไล่ล่า องครักษ์ในชุดชนเผ่าเร่ร่อนที่คอยคุ้มกันนางเหลือรอดอยู่เพียงไม่กี่นาย และแต่ละนายล้วนบาดเจ็บสาหัสนางคือ องค์หญิงอวี้เหลียน แห่งแคว้นเป่ยหลาง ผู้กำลังรอนแรมหนีตายจากการศึกชิงบัลลังก์อันนองเลือดบังอาจนัก พวกเจ้าเป็นเพียงทหารชายแดน กล้าดีอย่างไรจึงปล่อยให้องค์หญิงแห่งเป่ยหลางต้องรอคอยจนล่วงเลยเวลาเพียงนี้!" องครักษ์คนสนิทตะคอกเสียงกร้าวด้วยโทสะ พร้อมกุมด้า

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status