บทที่7

แสงตะวันสาดส่องด่านตงหลิงจนล่วงเข้าสู่ยามสาย ทว่าบรรยากาศภายในกระโจมบัญชาการกลับคุกรุ่นไปด้วยความกดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

ลู่เฉินเฟิงก้าวเท้าเข้ามาภายในกระโจมด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน เสื้อผ้าตัวนอกจงใจผูกไว้อย่างหลวมๆ ดวงตาหรี่ปรือแสร้งทำเป็นคนเพิ่งสร่างเมาตื่นสายเพื่อตบตาผู้คน โดยมีมู่ชีหลิงเดินตามประกบข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับจับจ้องไปยังขบวนอาคันตุกะลึกลับที่นั่งรออยู่เบื้องหน้า

ในกลุ่มคนเหล่านั้น มีสตรีผู้เลอโฉมผู้หนึ่งนางสวมชุดคลุมขนสัตว์ปักลวดลายวิจิตร งดงามสะดุดตา ท่วงท่ายามเยื้องกรายเปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์และหยิ่งทะนงอย่างปิดไม่มิด ทว่าตามเนื้อตัวกลับมีร่องรอยเขม่าควันและบาดแผลจากการถูกไล่ล่า องครักษ์ในชุดชนเผ่าเร่ร่อนที่คอยคุ้มกันนางเหลือรอดอยู่เพียงไม่กี่นาย และแต่ละนายล้วนบาดเจ็บสาหัส

นางคือ องค์หญิงอวี้เหลียน แห่งแคว้นเป่ยหลาง ผู้กำลังรอนแรมหนีตายจากการศึกชิงบัลลังก์อันนองเลือด

บังอาจนัก พวกเจ้าเป็นเพียงทหารชายแดน กล้าดีอย่างไรจึงปล่อยให้องค์หญิงแห่งเป่ยหลางต้องรอคอยจนล่วงเลยเวลาเพียงนี้!" องครักษ์คนสนิทตะคอกเสียงกร้าวด้วยโทสะ พร้อมกุมด้ามดาบที่ข้างเอวด้วยความระแวง

มู่ชีหลิงขมวดคิ้วเรียวพรั่งพร้อมจะก้าวออกไปสั่งสอน ทว่าเฉินเฟิงกลับยกมือปรามไว้ ร่างสูงก้าวเข้าไปหาองค์หญิงอวี้เหลียนด้วยท่าทีสบายอารมณ์ สายตาคมกริบกกวาดสำรวจสภาพของนางอย่างรวดเร็ว

ยามสายป่านนี้ องค์หญิงแห่งเป่ยหลางถึงกับยอมเสี่ยงตายรอนแรมฝ่าลมหนาวข้ามชายแดนมาถึงค่ายทหารต้าเหลียง... ดูท่าสถานการณ์ทางฝั่งท่านคงจะวิกฤตหนักจนไร้หนทางเยียวยาแล้วกระมัง เฉินเฟิงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่านัยน์ตากลับทอประกายพราวระยับลึกล้ำ

อวี้เหลียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว ท่านแม่ทัพลู่ ข้าไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่มาเพื่อ 'ยื่นข้อเสนอ' ที่เจ้าไม่มีวันปฏิเสธต่างหาก

หึ ข้อเสนอขององค์หญิงต่างแคว้นรึ จะมีค่าคู่ควรให้รับฟังซักเท่าใดกัน

เสียงทุ้มห้าวแฝงความดูแคลนดังแทรกขึ้นจากประตูประโจม

อย่าไปหลงเชื่อคำพูดของนาง ท่านแม่ทัพ คนพวกนี้อาจเป็นเพียงสายลับเผ่าเร่ร่อนที่กุเรื่องสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเพื่อตบตาพวกเรา

เงาร่างกำยำในชุดเกราะก้าวเข้ามา จ้าวหู่ รองแม่ทัพผู้ทะเยอทะยานที่เพิ่งถูกลอบขโมยบัญชีลับไปเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาเดินเข้าประชิดด้วยท่าทีแข็งกร้าวไร้ความเคารพยำเกรง "ท่านแม่ทัพเพิ่งมารับตำแหน่ง อาจยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คนต่างแคว้นไว้ใจไม่ได้ ข้าเห็นควรให้ควบคุมตัวพวกมันไปลงทัณฑ์สอบสวนในคุกใต้ดินเสียก่อน!

คำพูดปั่นหัวของจ้าวหู่ทำให้ทหารยามที่เฝ้าอยู่โดยรอบเริ่มเกิดความสับสนและระแวง

เฉินเฟิงมองจ้าวหู่นิ่งๆ รอยยิ้มสมเพชผุดขึ้นที่มุมปาก—หนอนบ่อนไส้ตัวนี้ ลนลานจนหางโผล่ออกมาเร็วเกินคาดเสียจริง

รองแม่ทัพจ้าว  สายตาของท่านฝ้าฟางจนมองไม่ออกจริงๆ หรือว่าคณะขององค์หญิงเพิ่งผ่านศึกหนักมา?" เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ไอสังหารอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างสยบรังสีคุกามของจ้าวหู่จนอีกฝ่ายเผลอชะงักกึก หากเราจับกุมองค์หญิงแห่งเป่ยหลางโดยไร้เหตุผล ไม่เท่ากับดึงดันประกาศตนเป็นศัตรูกับทั้งแคว้นหรอกหรือ ราชสำนักจะพอใจกับการตัดสินใจอันโง่เขลาของท่านงั้นรึ

จ้าวหู่หน้าซีดเผือดด้วยความอับอายและเคียดแค้น ได้แต่กัดฟันกรอดแล้วถอยร่นกลับไปยืนเงียบอยู่ในมุมมืด

ฉึบ

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังชะงักงัน ลูกดอกอาบยาพิษเล่มหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเล็ดลอดผ่านม่านกระโจม ตรงเข้าหาจุดตายกลางหลังของอวี้เหลียนอย่างรวดเร็วและไร้ซุ่มเสียง

เฉินเฟิงเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจเงาพราย ร่างสูงพุ่งประชิดคว้าเอวบางของนางเข้าสู่อ้อมอกแล้วเอี้ยวตัวหลบวิถีอาวุธลับได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมสะบัดข้อมือซัดเหรียญเงินในสาบเสื้อสวนกลับออกไปนอกกระโจมทันที

อ๊าก

เสียงร้องโหยหวนดังแว่วเข้ามา พร้อมกับร่างของมือสังหารเงาที่ร่วงหล่นกระแทกพื้นดินด้านนอกเสียงดังตึง

อวี้เหลียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้างามพลันขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อร่างกายแนบชิดติดแผงอกแกร่งอันอบอุ่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวยามเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้ช่วยชีวิตตนไว้ได้ทันท่วงที

เฉินเฟิงก้มมองนาง แย้มยิ้มมุมปากพราวเสน่ห์ก่อนจะกระซิบชิดริมหู ดูท่า เบาะแสขององค์หญิงจะมีความสำคัญยิ่งยวด เพราะพวกมันร้อนรนจนต้องส่งคนมาปิดปากท่านถึงในกระโจมของข้าแล้ว

นางสูดหายใจเข้าลึก ขจัดความหวั่นไหวสับสนทิ้งไป แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคงเด็ดเดี่ยว เช่นนั้น ท่านแม่ทัพลู่ สนใจจะร่วมมือกับข้า ถอนรากถอนโคนพวกกบฏทั้งในค่ายแห่งนี้และในเป่ยหลางไปพร้อมกันหรือไม่

เฉินเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบทอประกายความเจ้าเล่ห์และท้าทาย

หมากกระดานนี้ นับว่าสนุกขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านัก