Share

บทที่3

Penulis: NJ
last update Tanggal publikasi: 2026-09-11 14:23:58

หลังจากมู่หว่านชิงผู้เป็นมารดาเก้าเท้าออกไปจากห้องพักเพื่อสงบสติอารมณ์ บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพก็กลับตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครา ทว่าความเงียบนี้กลับอบอวลไปด้วยกระแสความตึงเครียดอันเฉียบคมและบาดลึก ราวกับคมกระบี่ที่พร้อมจะสะบั้นออกจากฝักได้ทุกเมื่อ

ลู่เฉินเฟิงยังคงยืนนิ่งสงบอยู่กลางห้อง ทอดสายตาลึกล้ำดุจพยัคฆ์ร้ายจับจ้องไปยัง มู่ชีหลิง ภรรยาเอกผู้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพหญิงประจำค่ายตงหลิง นางยังคงยืนกอดอกแน่น ใบหน้างดงามคมคายบึ้งตึงด้วยความโกรธขึง แววตาดำสนิทคู่นั้นทั้งเย็นชา หยิ่งทะนง และเต็มไปด้วยรังสีแห่งความชิงชังที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง

ในวินาทีนั้นเอง สายลมหนาวสะท้านทรวงพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ความทรงจำส่วนลึกของเจ้าของร่างเดิมก็ทะลักเข้าสู่สมองของเฉินเฟิงราวกับกระแสน้ำป่าพังทลายทำนบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนที่เขาจะทะลุมิติมา ปรากฏชัดเจนขึ้นในห้วงสำนึกดั่งม้วนภาพที่ถูกคลี่ออก

ในคืนอันเหน็บหนาวนั้น มู่ชีหลิงเพิ่งกลับมาจากค่ายหลวง นางสาดคำพูดดูถูกเหยียดหยามใส่หน้าลู่เฉินเฟิงอย่างไร้ความปรานี ตราหน้าว่าเขาเป็นเพียงขยะสวะที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขา เป็นตัวไร้น้ำยาที่ทำให้วงศ์ตระกูลต้องอับอายขายหน้า แถมนางยังเปรียบเทียบเขากับ ท่านอ๋องซู ชายผู้เพียบพร้อมดั่งหยกสวรรค์ที่นางเทิดทูนบูชาดั่งเทพเจ้า มิหนำซ้ำนางยังฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเขาอย่างแรงด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่แทงใจดำจนเลือดซิบ

หากเลือกได้ ข้าไม่มีวันแต่งงานกับคนไร้น้ำยาอย่างเจ้า แม้แต่เศษเสี้ยวของท่านอ๋อง เจ้าก็เทียบไม่ติด

ความเจ็บปวด ความอัดอั้นตันใจ และความเคียดแค้นของเจ้าของร่างเดิม ผสานเข้ากับจิตวิญญาณนักสู้ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนของเฉินเฟิงอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาสีดำสนิทของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบด้วยยาพิษ

มู่ชีหลิงสังเกตเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของสามี นางแค่นเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามโดยไม่คิดจะเสแสร้ง “ทำไม มองหน้าข้าเช่นนี้ หรือว่าคำพูดของข้ามันแทงใจดำเจ้า หรือเจ้าคิดจะใช้กำลังบังคับข้าเหมือนอย่างที่คนไร้น้ำยาชอบทำกันเล่า

เฉินเฟิงไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เขากลับแย้มยิ้มเยือกเย็นพลางก้าวเท้าเดินเข้าไปหานางช้าๆ ทว่าท่วงท่าที่มั่นคงและแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างกลับทำให้นางต้องเผลอถอยหลังกรูดไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ใช้กำลังบังคับงั้นรึ เฉินเฟิงทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่ากลับแฝงด้วยความเย้ยหยันบาดลึกถึงกระดูก น่าขันเสียจริง ข้าจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปบังคับรองแม่ทัพผู้สูงส่ง ที่ในหัวใจและดวงตาของเจ้า มีแต่ภาพเงาของท่านอ๋องผู้แสนดีคนนั้นเล่า

คำพูดนี้สะกิดแผลเน่าเฟะในใจของมู่ชีหลิงทันที นางตวาดสายตาโกรธเกรี้ยวใส่ราวกับเสือสาวที่ถูกลูบคม ใช่ เจ้ามันก็แค่เศษสวะ เทียบอะไรกับท่านไม่ได้เลยสักนิด ท่านอ๋องทรงปรีชาสามารถ อ่อนโยน และมีคุณธรรมสูงส่ง ต่างจากเจ้าที่วันๆ เอาแต่ทำตัวเหลวไหลไร้แก่นสาร

อ่อนโยนงั้นรึ เฉินเฟิงแค่นหัวเราะเยาะหยันในลำคอ เสียงหัวเราะก้องกังวานเย็นเยียบจนน่าขนลุก แววตาส่องประกายลึกล้ำเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ผู้ชายคนที่เจ้าเทิดทูนนักหนา ส่งป้ายหยกให้เจ้าเพื่อให้เจ้าคอยเป็นสายข่าวสอดส่องความเคลื่อนไหวของตระกูลลู่ เจ้าคิดว่าเขารักเจ้าจากใจจริง หรือเห็นเจ้าเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ใช้งานเสร็จแล้วก็พร้อมจะเขี่ยทิ้งเมื่อใดก็ได้กันแน่

หุบปากนะ

มู่ชีหลิงบันดาลโทสะจนใบหน้าขาวผ่องแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความโกรธขึง นางทนไม่ได้ที่มีคนมาดูหมิ่นชายในดวงใจซึ่งเป็นดั่งเกียรติยศสูงสุดของตน นางชักกระบี่ออกจากฝักในพริบตา

แกร่ง

ประกายไฟแลบแปลบปลาบ ปลายกระบี่คมกริบพุ่งตรงมาจ่อที่ลำคอของเฉินเฟิงทันทีด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ ลู่เฉินเฟิง ถ้าเจ้ายังกล้าพูดจาจาบจ้วงท่านอ๋องอีกคำเดียว ข้าจะตัดลิ้นเจ้าเสีย

บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบระเบิด ปลายกระบี่จ่อชิดผิวเนื้อจนมีโลหิตสีสดซึมออกมาเล็กน้อย แต่มู่ชีหลิงกลับไม่กล้าแทงลึกลงไป ดวงตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและความสับสนระคนกัน

เฉินเฟิงหาได้หลบเลี่ยงไม่ เขากลับขยับลำคอเข้าไปใกล้คมกระบี่เสียจนบาดลึกขึ้นอีกนิด ยอมให้หยาดเลือดไหลซึมอาบผิวเนื้อ เขยิบยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมและเยือกเย็นดั่งมาจากขุมนรก

อยากลองแทงดูไหมล่ะ หรือกลัวว่าถ้าฆ่าข้าแล้ว ความจริงอันเน่าเฟะเกี่ยวกับ เทพบุตร ของเจ้าจะไม่มีวันถูกเปิดโปง เฉินเฟิงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน จำคำของข้าไว้ให้ดี อีกไม่นาน ผู้ชายคนที่เจ้าบูชานักหนาคนนั้นแหละ จะเป็นคนส่งกองกำลังมาเด็ดหัวตระกูลมู่และตระกูลลู่ของเจ้าด้วยมือของเขาเอง

คำประกาศิตราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางวันแสกๆ ทำให้มู่ชีหลิงถึงกับเข่าทรุดฮวบ ร่างกายสั่นสะท้อนราวกับใบไม้ต้องลมพายุ ปลายกระบี่ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

เคร้ง

นางเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยแววตาอันตื่นตระหนก หวาดหวั่น และแตกสลาย ภาพความจริงอันโหดร้ายที่เฉินเฟิงจงใจกระชากหน้ากากออกอย่างไร้ความปรานี ได้พังทลายศรัทธาทั้งชีวิตของนางจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี

 

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่11

    ตึง! ตึง! ตึง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกลางดึก ปลุกทั้งค่ายตงหลิงให้ตื่นขึ้นจากความหลับใหลมู่ชีหลิงผลักประตูเรือนออกมาพร้อมกระบี่ในมือ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจนางหลนวูบลงไปถึงตาตุ่ม ประตูค่ายฝั่งตะวันตกเปิดอ้าอยู่ เงาคนนับร้อยในชุดหนังสัตว์ปะปนกับชุดดำกำลังทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำป่า คบเพลิงในมือพวกมันส่องสว่างวาบไหว และทุกคนต่างมุ่งหน้าไปทางเดียวกันยุ้งฉางเสบียง"กองโจรทมิฬ..." มู่ชีหลิงกัดฟันกรอดประตูฝั่งตะวันตกมีทหารเฝ้าถึงสิบนาย และใช้คานไม้ลงกลอนจากด้านในเท่านั้น หากไม่มีคนในเปิดให้ พวกมันไม่มีทางเข้ามาได้เร็วถึงเพียงนี้มีหนอนบ่อนไส้จริงๆ อย่างที่เขาว่า... และมันเลือกลงมือในคืนที่เขาไม่อยู่ความหวาดหวั่นแล่นผ่านใจนางเพียงชั่วอึดใจเดียว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นของรองแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน นางนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อเช้า'หากไม่ใช่เจ้า ข้าก็ไม่อาจวางใจฝากชีวิตของทุกคนไว้กับใครได้อีกแล้ว'"กองหอกที่หนึ่ง ตั้งแนวขวางทางเข้ายุ้งฉาง! กองธนูขึ้นกำแพงฝั่งเหนือ ยิงจากที่สูง! ใครมีถังน้ำ ไปรวมตัวกันที่ยุ้งฉาง ห้

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่10

    ฉับ!เงาร่างหนึ่งร่วงลงมาจากหลังคา ฝักกระบี่ปะทะข้อมือของมือสังหารผู้นั้นจนกระดูกลั่น ดาบหลุดกระเด็นไปตกลงในคลองลู่เฉินเฟิงยืนขวางอยู่ตรงหน้าไป๋ชิงซิน"ข้าบอกแล้วว่าให้รินชาต้อนรับแขก" เขาพูดโดยไม่หันกลับไป "ไม่ได้บอกให้เจ้ารีบกลับบ้าน""เจ้า..." ไป๋ชิงซินกัดฟันกรอด ไม่รู้จะโกรธหรือโล่งใจดีมือสังหารที่เหลืออีกสี่คนพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกันจากสี่ทิศเฉินเฟิงรู้ดีว่าที่นี่ใกล้ตัวเมือง ทั้งยังมีสายตาของพวกมันจับจ้องอยู่ หากปลดผนึกปล่อยคลื่นปราณขั้นราชันย์นภาออกมาเพียงครั้งเดียว ตัวตนของเขาก็จะถูกเปิดโปงทันทีเช่นนั้น... ก็ใช้วิชาที่ติดตัวมาจากโลกเก่าแล้วกันเขาก้าวเท้าเหยียบขอบถังไม้ที่วางอยู่ข้างกำแพงแล้วดีดตัวขึ้นกลางอากาศ หมุนกายตีลังกาข้ามหัวมือสังหารคนแรก ท่วงท่าเดียวกับฉากกระโดดข้ามที่เขาเคยซ้อมจนชินตัวในกองถ่าย ปลายเท้าฟาดเข้าท้ายทอยมันจนล้มคว่ำ ก่อนลงสู่พื้นก็คว้าผ้าคลุมรถม้าที่ขาดรุ่ยสะบัดใส่หน้าคนที่สอง ฉวยจังหวะที่มันมองไม่เห็นทางแทงกระบี่สวนเข้ากลางอกฉึก!คนที่สามกับคนที่สี่บุกประกบซ้ายขวา เ

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่9

    แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดลงบนถนนปูหินของเมืองการค้าชายแดน เสียงร้องเรียกลูกค้า เสียงล้อเกวียนบดถนน และกลิ่นเครื่องเทศจากแดนไกลคละคลุ้งปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มในอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีหม่นผู้หนึ่งเดินทอดน่องอย่างเกียจคร้าน ผมมัดหลวมๆ ปล่อยปอยผมตกระหน้าผาก กลิ่นอายในกายบางเบาราวกับผู้ฝึกยุทธ์ปลายแถวที่เพิ่งเริ่มหลอมกาย ไม่มีใครเหลียวมองเขาเป็นครั้งที่สองไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ผนึกที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนนั้น คือพลังของยอดฝีมือขั้นราชันย์นภาที่เพิ่งฝ่าทัณฑ์สวรรค์ออกมาจากก้นเหวเมื่อสองวันก่อนลู่เฉินเฟิงหยุดฝีเท้าลงหน้าอาคารไม้สามชั้นอันโอ่อ่า ป้ายอักษรทองเหนือประตูเขียนไว้ว่า "หอสุราหมื่นลี้""ที่นี่สินะ... รังของนางจิ้งจอกแห่งชายแดน" เขาพึมพำพลางยิ้มมุมปากทันทีที่ก้าวเข้าไปในโถงชั้นล่าง เสี่ยวเอ้อร์หน้าตาเจ้าเล่ห์ก็ปรี่เข้ามาขวาง สายตากวาดมองเสื้อผ้ามอมแมมของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "คุณชาย ชั้นล่างที่นั่งเต็มแล้ว หากจะดื่มสุรา ร้านหัวมุมถนนก็ราคาย่อมเยากว่านะขอรับ"เฉินเฟิงไม่ถือสา เขาล้วงขวดหยกเล็กๆ ออกจากแขนเสื้อ วางลงบนฝ่ามือของเสี่ยวเอ้อร์ ก่อนจะดึงจุกออกเบาๆป

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่8(1)

    ข่าวคราวเรื่องสะเบียบบนด่านตงหลิงแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่งภายใต้เงามืดแห่งการชิงอำนาจ ขั้วกลุ่มอิทธิพลของท่านอ๋องซูย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย พวกมันสั่งการยอดฝีมือเดนตายออกเคลื่อนไหวเพื่อปลิดชีพเสาหลักอย่างลู่เฉินเฟิง หวังบดขยี้กองทัพตระกูลลู่ให้พังทลายลงจากภายในในคราเดียวขณะที่ลู่เฉินเฟิงกำลังควบอาชาฝ่าแนวป่าทึบมุ่งหน้าสู่เมืองการค้า สัญชาตญาณบางอย่างพลันร้องเตือนขึ้นมาอย่างรุนแรงทำให้เฉินเฟิงเกิดความวิตกกังวลว่าในการเดินทางของเขาในครั้งนี้อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นและมันอาจจะไม่ราบรื่นอย่างที่คิดอย่าให้เกิดอะไรเลย เฉินเฟิงคิดกับตัวเองในใจด้วยสีหน้าท่าทางที่กำลังวิตกกังวลฟึ่บประกายคมดาบอาบยาพิษเล่มหนึ่งพุ่งแหวกสายลมตัดอากาศ ตรงเข้าหาจุดตายกลางแผ่นหลังของเขาในเสี้ยววินาทีเฉินเฟิงเอี้ยวตัวหลบกลางอากาศได้อย่างฉิวเฉียด พริบตานั้น เงาร่างชุดดำนับสิบก็กระโจนลงมาจากยอดไม้ โอบล้อมพันธนาการเขาไว้ทุกทิศทางว่าแล้วต้องเป็นแบบนี้เฉินเฟิงสบถออกมาในขณะที่เขากำลังคิดและประเมินว่ากลุ่มคนชายชุดดำที่โผล่ออกมาเป็นใคร พวกมันคือยอดนักฆ่าไร้ความรู้สึก ทว่าสำหรับเฉินเฟิงในยามนี้ กระบี่ในมือกลับวาด

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่8

    หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ลอบสังหารและความวุ่นวายระลอกใหญ่ภายในค่ายทหารด่านตงหลิง ลู่เฉินเฟิงปลีกตัวกลับเข้ามาในห้องพักส่วนตัวเพื่อทบทวนสถานการณ์ ทว่าท่ามกลางความเงียบสงัดที่ปกคลุม จิตสำนึกภายในของเขากลับสั่นสะท้านวูบไหว ราวกับมีกระแสคลื่นพลังงานโบราณบางอย่างกำลังตื่นจากการหลับใหลฉับพลันนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องสะท้อนขึ้นในห้วงความคิดของเขา ราวกับกระซิบมาจากห้วงมิติอันไกลโพ้น ไร้ซึ่งต้นทาง ทว่ากังวานเด่นชัดในโสตประสาท“มีข้าสถิตอยู่เคียงกายเจ้าทั้งคน เหตุใดเจ้าจึงยังต้องนั่งขมวดคิ้วกลัดกลุ้มลำพัง ตั้งแต่เจ้าก้าวเข้ามาในโลกใบนี้ เจ้ายังมิเคยเอ่ยปากเรียกใช้พลังที่แท้จริงจากข้าเลยสักครั้ง”เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายฉลาดเฉลียว ก่อนที่มุมปากจะหยักยิ้มขึ้นบางๆ เมื่อนึกถึง "อ่างสถิตจิตปฐพี" ที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติจิตสำนึกจริงสิ ตั้งแต่ทะลุมิติมา เขามัวแต่ใช้มันชำระล้างพิษและหลอมเส้นชีพจร จนลืมไปว่าสิ่งนี้คือสมบัติล้ำค่าระดับบรรพกาล! ชายหนุ่มส่งจิตเชื่อมโยง เรียกอ่างไม้โบราณออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา พลางทบทวนความรู้เกี่ยวกับการกักเก็บและถนอมเสบียงอาหารยามฉุกเฉิน

  • ผมเป็นนักแสดงกังฟูทะลุมิติเป็นแม่ทัพพร้อมกับอ่างน้ำวิเศษ   บทที่7

    แสงตะวันสาดส่องด่านตงหลิงจนล่วงเข้าสู่ยามสาย ทว่าบรรยากาศภายในกระโจมบัญชาการกลับคุกรุ่นไปด้วยความกดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกลู่เฉินเฟิงก้าวเท้าเข้ามาภายในกระโจมด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน เสื้อผ้าตัวนอกจงใจผูกไว้อย่างหลวมๆ ดวงตาหรี่ปรือแสร้งทำเป็นคนเพิ่งสร่างเมาตื่นสายเพื่อตบตาผู้คน โดยมีมู่ชีหลิงเดินตามประกบข้างด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ทว่าสายตาของทั้งคู่กลับจับจ้องไปยังขบวนอาคันตุกะลึกลับที่นั่งรออยู่เบื้องหน้าในกลุ่มคนเหล่านั้น มีสตรีผู้เลอโฉมผู้หนึ่งนางสวมชุดคลุมขนสัตว์ปักลวดลายวิจิตร งดงามสะดุดตา ท่วงท่ายามเยื้องกรายเปี่ยมไปด้วยความสูงศักดิ์และหยิ่งทะนงอย่างปิดไม่มิด ทว่าตามเนื้อตัวกลับมีร่องรอยเขม่าควันและบาดแผลจากการถูกไล่ล่า องครักษ์ในชุดชนเผ่าเร่ร่อนที่คอยคุ้มกันนางเหลือรอดอยู่เพียงไม่กี่นาย และแต่ละนายล้วนบาดเจ็บสาหัสนางคือ องค์หญิงอวี้เหลียน แห่งแคว้นเป่ยหลาง ผู้กำลังรอนแรมหนีตายจากการศึกชิงบัลลังก์อันนองเลือดบังอาจนัก พวกเจ้าเป็นเพียงทหารชายแดน กล้าดีอย่างไรจึงปล่อยให้องค์หญิงแห่งเป่ยหลางต้องรอคอยจนล่วงเลยเวลาเพียงนี้!" องครักษ์คนสนิทตะคอกเสียงกร้าวด้วยโทสะ พร้อมกุมด้า

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status