บทที่4

หยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของมู่ชีหลิงร่วงหยดลงกระทบพื้นไม้ทีละหยด สติสัมปชัญญะของรองแม่ทัพหญิงคล้ายถูกสายฟ้าฟาดซ้ำจนพร่าเลือน คำพูดเชือดเฉือนและความจริงอันโหดร้ายที่ลู่เฉินเฟิงทิ้งไว้ยังคงก้องกังวานเสียดแทงจิตใจนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดั่งคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ

ทว่า  บรรยากาศอันหนักอึ้งและตึงเครียดเมื่อครู่กลับพลิกผันแปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบของสาวใช้และทหารยามหน้าเรือนดังใกล้เข้ามา ลู่เฉินเฟิงก็สลัดคราบพยัคฆ์หนุ่มผู้เหี้ยมเกรียม กลายเป็น คุณชายเสเพลผู้ไร้แก่นสาร คนเดิมได้อย่างแนบเนียน ชนิดที่ว่าหาตัวจับได้ยากยิ่ง

ตึง โครม

เฉินเฟิงแกล้งทำตัวโอนเอนไร้กระดูก ทรงตัวไม่อยู่ราวกับคนเมามายไม่ได้สติ ก่อนจะปล่อยร่างกระแทกเข้ากับเสาเรือนเสียงดังสนั่น เขายกไหเหล้าติดมือขึ้นมากระดกอึกๆ แม้ข้างในจะเป็นเพียงน้ำชาเปล่า ปล่อยให้น้ำชาเปียกโชกตามสาบเสื้อจนดูมอมแมม ทิ้งน้ำหนักตัวพิงกรอบประตูด้วยท่าทางหมดสภาพ พร้อมส่งเสียงร้องเพลงพื้นบ้านเพี้ยนๆ ออกมาดังลั่น

โฮ้  โลกนี้ช่างมืดมนนัก ฮูหยินไม่รัก หนำซ้ำยังชักกระบี่เข้าใส่ ชีวิตของคุณชายลู่ช่างอาภัพเหลือเกิน ฮ่าๆๆ

มู่ชีหลิงที่ยังคงนั่งเข่าอ่อนอยู่บนพื้น เงยหน้ามองสามีด้วยความงุนงงสับสนผสมตื่นตะลึง นางปรับอารมณ์ไม่ทันกับการเสแสร้งตบตาอันยอดเยี่ยมของเขา ที่สามารถเปลี่ยนสีหน้าได้ไวยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ

แอด ปึง

ประตูเรือนถูกผลักเปิดออก สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ท่านรองแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้นเสียงดัง เอ๊ะ นี่ท่านแม่ทัพ นางชะงักกึกเมื่อเห็นลู่เฉินเฟิงยืนเซซัดส่าย ทำท่าจะล้มพับลงไปรอมร่อ

เฉินเฟิงแกล้งทำเป็นหัวเราะคิกคัก ใบหน้าแดงก่ำจากการกลั้นหายใจกวนประสาท เขาโบกมือปัดป่ายไปมาอย่างคนไร้สติ สายตาเชื่อมกึ่งหลับกึ่งตื่นกวาดมองสาวใช้ ก่อนจะหันมามองภรรยาเอกที่ยังนั่งหน้าซีดอยู่บนพื้น แล้วทำหน้าทำตากรุ้มกริ่มใส่แบบยวนยั่วสุดชีวิต

อ้าว ฮ่าๆๆ ชีหลิง ฮูหยินของข้า เหตุใดเจ้าจึงไปนั่งกองอยู่บนพื้นเช่นนั้นเล่า หรือว่าเสียดายสุราที่หกหมดนี่ หึๆ... ไม่เป็นไรๆ ลุกขึ้นมาซบไหล่สามีเร็วเข้า พี่เฉินเฟิงคนนี้จะกอดปลอบใจเอง

เฉินเฟิงเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงยานคางชวนให้กระโดดถีบ ทำเอาสาวใช้ข้างกายถึงกับอ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูกไปไม่เป็น

มู่ชีหลิงกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก ความอับอายและโทสะพุ่งสูงจนใบหน้าขาวผ่องแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ นางอยากจะถอดรองเท้าขึ้นมาปาอัดหน้าสามีจอมกวนประสาทผู้นี้เสียจริง นางจึงรีบตวัดสายตาดุดันส่งสัญญาณให้สาวใช้ถอยออกไปก่อนเพื่อตัดปัญหา

เมื่อบ่าวไพร่คล้อยหลังและปิดประตูลงเรียบร้อยแล้ว มู่ชีหลิงก็ลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยไฟโทสะ นางพ่นลมหายใจฮึดฮัดก่อนพุ่งเข้าไปหมายจะคิดบัญชี ลู่เฉินเฟิงเจ้าคิดจะเล่นตลกทุเรศอะไรกันแน่ เมื่อครู่ยัง

จุ๊

เฉินเฟิงสลัดท่าทางคนเมามายทิ้ง ยืดตัวยืนตรงแน่วในพริบตาเดียว แววตากลับมาคมกริบทรงอำนาจดังเดิม เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากส่งสัญญาณเตือน พร้อมขยิบตาทำหน้าทะเล้นใส่

เบาเสียงหน่อยสิฮูหยิน หากผู้อื่นมาได้ยินเข้า จะพาลรู้หมดว่าสามีของเจ้าแกล้งเมาเก่งเพียงใด

เจ้า มู่ชีหลิงโกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง เมื่อครู่เจ้ายังทำตัวน่ากลัวอยู่เลย เหตุใดยามนี้ถึงได้

อ๋อ แบบนั้นเขาเรียกว่าเปลี่ยนท่วงท่ามาเอาใจฮูหยินอย่างไรเล่า” เฉินเฟิงยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทราน เขากอดอกแล้วแกล้งทำเป็นกวาดสายตามองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตากวนประสาท “ว่าแต่... ทำหน้าบึ้งตึงเช่นนี้ ระวังจะแก่เร็วนะรองแม่ทัพมู่ เดี๋ยวท่านอ๋องในดวงใจของเจ้ามาเห็นเข้า จะพาลตกใจจนขวัญบินหนีไปเสียก่อน

ลู่เฉินเฟิง เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!มู่ชีหลิงสติขาดผึงจนแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา

ทว่าเฉินเฟิงไวยิ่งกว่าปรอด เขาหมุนตัวเดินเซซัดส่ายแบบเสแสร้งออกทางประตูหลัง มุ่งตรงไปยังเขตสวนดอกไม้รกร้างท้ายเรือนทันที พร้อมทิ้งเสียงหัวเราะร่าชวนโมโหไว้เบื้องหลัง

ตามมาสิหากอยากจะต่อว่า ข้าจะไปรอที่สวนหลังเรือนนะฮูหยินรัก

มู่ชีหลิงยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโมโหปนสับสนจนบรรยายไม่ถูก นางกัดฟันกรอดแล้วสาวเท้าเดินตามออกไปห่างๆ ด้วยความเจ็บใจ ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้นอกจากจะปากร้ายและอันตรายขึ้นเป็นกองแล้ว ยังกวนประสาทจนนางอยากจะยกกระถางต้นไม้ทุ่มใส่หัวเขาให้หายหมั่นไส้ยิ่งนัก