บททั้งหมดของ เกิดใหม่ในร่างหญิงร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 7

ตอนที่1 ชีวิตใหม่ในร่างหญิงร้าย“อื้อ... อา...”เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้นในความมืด ร่างของหญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นปราดไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณท้องน้อยที่รู้สึกถึงความร้อนผ่าวและแรงกระแทกเป็นจังหวะหลิงเยว่ลืมตาขึ้นอย่างสับสน สิ่งแรกที่เธอเห็นคือ ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เคร่งขรึม ผมยาวสีดำของเขาถูกมัดรวบไว้อย่างหละหลวม บางส่วนตกลงมาปรกใบหน้าของเธอเธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างมึนงง แสงเทียนสลัวๆ ส่องให้เห็นว่าเธออยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย ทั้งเตียง ผ้าม่าน และข้าวของทุกอย่างล้วนเป็นสไตล์จีนโบราณและแล้วความรู้สึกเสียววาบก็แล่นผ่านร่างกายของเธออีกครั้ง หลิงเยว่ก้มมองลงไปและต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจ“เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น แววตาเย็นชาจ้องมองเธอ “ข้าทำตามที่เจ้าต้องการแล้ว อย่าได้แตะต้องเสี่ยวอันอีก”หลิงเยว่อ้าปากค้าง ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า เมื่อครู่เธอยังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศอยู่เลย ทำไมตอนนี้เธอถึงมาอยู่ในห้องนอนสไตล์จีนโบราณ และมีชายแปลกหน้ากำลัง..."เหอ...เหอเจี้ยนหลง” คำพูดหลุดออกจากปากของเธอโดยที่เธอไม่ได

ตอนที่ 3 ทำอะไรก็ผิดหลิงเยว่เดินออกมาจากห้องอาหารแล้ว แต่น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ความเจ็บปวดจากคำพูดของพ่อแม่สามีและสายตาเย็นชาของเหอเจี้ยนหลงยังคงแผดเผาหัวใจของนาง ทั้งที่นางไม่ควรรู้สึกเช่นนี้ด้วยซ้ำ เพราะนางไม่ใช่เจ้าของร่างตัวจริงสักหน่อย“ฮูหยินน้อย” ชุนเฟยเดินตามมาติดๆ ด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?”หลิงเยว่พยายามเช็ดน้ำตา “ข้าไม่เป็นไร... แค่...” นางไม่สามารถพูดต่อได้ ทั้งที่นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมแต่ทำไมมันเจ็บปวดเช่นนี้นะขณะที่ทั้งสองกำลังเดินกลับไปยังเรือนของหลิงเยว่ นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะใสๆ ของเสี่ยวอันดังมาจากสวนเล็กๆ ด้านข้าง หลิงเยว่หยุดเดินและมองไปยังต้นเสียงในสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ เสี่ยวอันกำลังวิ่งเล่นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม โดยมีหยางซื่อคอยวิ่งตามและระวังไม่ให้เด็กน้อยล้ม ภาพตรงหน้าทำให้หลิงเยว่รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมหลิงเยว่สูดหายใจลึกๆ แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปในสวน ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่นางก็ยังคงเดินต่อไปเมื่อเสี่ยวอันเห็นมารดาเดินเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปทันที เด็กน้อยรีบวิ่งไปหลบอยู่

ตอนที่ 5 ถูกพิษหลายวันผ่านไปหลังจากการเผชิญหน้ากับแม่สามี หลิงเยว่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในเรือนของตน ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเช้าวันนี้ หลิงเยว่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาด ความร้อนวูบวาบแล่นไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณท้องน้อย นางรู้สึกกระสับกระส่าย ไม่สบายตัว“ฮูหยินน้อย ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?” ชุนเฟยเดินเข้ามาพร้อมน้ำล้างหน้า“อืม...” หลิงเยว่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง พยายามข่มความรู้สึกแปลกๆ ในร่างกาย “ชุนเฟย...ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย”“ฮูหยินน้อยเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” ชุนเฟยวางอ่างน้ำลงและเดินเข้ามาใกล้“ข้าไม่แน่ใจ... รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว”ชุนเฟยมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ “ฮูหยินน้อยต้องการให้ข้าไปเชิญนายน้อยมาหรือไม่เจ้าคะ?”หลิงเยว่ส่ายหน้าทันที “ไม่! ไม่ต้อง”หลิงเยว่ลุกขึ้นล้างหน้า แต่ความรู้สึกร้อนวูบวาบกลับทวีความรุนแรงขึ้น นางรู้สึกหงุดหงิดและอารมณ์เสียโดยไม่มีสาเหตุ“เจ้าเอาชุดอะไรมาให้ข้า?” หลิงเยว่ถามเสียงดังเมื่อเห็นชุดที่ชุนเฟยเตรียมไว้ “ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ชอบสีนี้! ทำไมไม่จำ!”ชุนเฟยก้มหน้างุด “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าจะไปเปลี่ยนชุดใหม่ทันที”

ตอนที่ 7 แอบออกจากจวนอีกแล้วเช้าวันต่อมา หลิงเยว่ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ นางรู้สึกว่าร่างกายของนางอ่อนล้า แต่ความร้อนรุ่มที่เคยมีเมื่อคืนได้หายไปแล้วนางหันไปมองข้างๆ ตัว พบว่าเจี้ยนหลงไม่ได้อยู่บนเตียงแล้ว นางลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเขาหลิงเยว่ลุกขึ้นจากเตียง นางรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง โดยเฉพาะบริเวณต้นขาและหว่างขาเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงของชุนเฟย “ฮูหยินน้อย ตื่นแล้วหรือยังเจ้าคะ?”“เข้ามาเถิด” หลิงเยว่ตอบ พลางดึงเสื้อคลุมมาสวมให้เรียบร้อยประตูเปิดออก ชุนเฟยเดินนำหน้าสาวใช้อีกสามคนที่ถือถังไม้ใส่น้ำอุ่นเข้ามา ใบหน้าของพวกนางเรียบเฉยแต่ดวงตากลับมองมาที่หลิงเยว่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ฮูหยินน้อย บ่าวเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเจ้าค่ะ” ชุนเฟยกล่าว พลางส่งสัญญาณให้สาวใช้คนอื่นๆ เทน้ำลงในอ่างไม้ใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง“ขอบคุณ” หลิงเยว่ตอบเสียงเบา นางรู้สึกถึงสายตาของสาวใช้ทุกคนที่จับจ้องมาที่นาง โดยเฉพาะบริเวณลำคอที่มีรอยจ้ำสีแดงระเรื่อหลายจุดชุนเฟยไล่สาวใช้คนอื่นออกไปจากห้อง ก่อนจะหันมาช่วยหลิงเยว่ถอดเสื้อผ้า“ฮูหยินน้อย ให้บ่าวช่วยเจ้าค่ะ” ชุนเฟยเอ่ย ขณะ