All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 21 - Chapter 30

ในสำนักฟ้าดินน้อยคนนักที่จะเอ็นดู และพร้อมจะให้การช่วยเหลือเฉินหมิง แต่อย่างน้อยๆ ที่ว่ามานี้ก็มีท่านอาจารย์ทั้งสองนี้ล่ะที่เอ็นดูเขาอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าท่านทั้งสอง จะไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้อย่างเต็มที่ นั้นเป็นเพราะกฎของสำนัก ยังคงถูกบีบใช้กับพวกเขาอยู่ แต่หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเขาท่านทั้งสองมักจะปรากฏตัวเพื่อดูแลเขาอยู่เสมอ เฉินหมิงรับรู้และรู้สึกขอบคุณอาจารย์ทั้งสองท่านนี้ หากเขาสามารถตอบแทนได้เขาก็จะทำ แม้แต่เจ้าสำนักคนปัจจุบัน เฉินผิง ที่เป็นสามีของอาจารย์หญิงของเฉินหมิง ยังไม่ชอบพอเขาเลย ไม่งั้นเขาไม่ได้ไปนอนที่เรือนเก็บฟืนหรอก ส่วนเฉินเจียลี่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชิงชังตัวของเฉินหมิง แต่ก็มีความไม่พอใจหลายส่วน เกี่ยวกับตัวเขา นั้นเพราะท่านอาจารย์หญิงที่เป็นมารดาของเขา ให้ความรักและเมตตา และมีเวลาอบรมสั่งสอนเฉินหมิงมากกว่าที่จะอยู่กับดูแลบุตรชายของตนเองเช่นเขา ส่วนสาเหตุที่ทำให้เจ้าสำนักไม่พอใจในตัวเฉินหมิง นั้นเพราะความเก่งของเขาที่ทัดเทียมกับบุตรชายของเจ้าสำนักนั้นเอง บุรุษผู้นี้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ามีความชอบธรรม เป็นถึงเจ้าสำนักฟ้าดินที่เลื่องชื่อในยุ

"เดี๋ยวสิ .... " เว่ยซินเหลียนเรียกระบบก่อนที่มันจะปิดตัวเอง "ไม่ทราบว่าท่านต้องการสิ่งใด" ระบบขานรับ "จะไปแล้วเหรอ? นายยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า ภารกิจที่ 2 คืออะไร? " เว่ยซินเหลียน ถามหาภารกิจที่ 2 ของเขา "ตอนนี้ระบบยังไม่ได้ทำการประมวลภารกิจของท่าน ท่านโปรดรอไปก่อน หากระบบประมวลผลเสร็จแล้ว ทางเราจะแจ้งให้ท่านทราบในภายหลัง ..." พูดเสร็จระบบก็รีบปิดตัวลงทันที โดยที่เว่ยซินเหลียนยังอ้าปากค้าง ดูเหมือนไอ้เจ้าระบบบ้านี่ กะจะไม่อยากตอบคำถามอะไรของเขาเลย "อะ ... นี่! นี่! อะกันละเนี่ย มีอย่างนี้ด้วยเหรอ แม้งเอ้ย ... รีบไปฉิบหาย เหมือนไม่อยากบอกอะไรเราซะงั้น" หลังจากที่ระบบปิดตัวลง ระบบไอเทมของเว่ยซินเหลียนก็เปิดตัวขึ้น มันเป็นหน้าจอมอนิเตอร์ ที่อยู่ตรงด้านหน้าของเขา หน้าจอที่กำลังโชว์ รูปพู่กันจีนแบบโบราณ มีชื่อไอเทมด้านบน ที่เขียนว่า พู่กันวิเศษ (ไม่มีคำว่าเขียนยันต์ซะหน่อย) มีปุ่มอยู่ข้างๆ ภาพพู่กัน เขียนไว้ว่า เปิดใช้งาน ปิดใช้งาน และคู่มือการใช้งาน เว่ยซินเหลียนหยิบพู่กันออกมา เขาดูที่ด้ามจับ และเอามือรูปมันเบาๆ ด้ามข

"เจ้าทำอาหารเป็นด้วยหรือ?" เสียงของสตรี ดังมาจากข้างหลังของเว่ยซินเหลียน เว่ยซินเหลียน และเฉินหมิงหันไปมองยังเจ้าของเสียงทันที "นี่เจ้าเองเหรอ ... ทำเป็นสิ เรื่องของกินขอให้บอก เจ้าอยากลองชิมไหมล่ะ? ข้าทำอาหารอร่อยนะจะบอกให้" เว่ยซินเหลียน เมื่อรู้ว่าเป็นใคร เขาก็ชวนนางกินข้าวด้วยเลย แถมยังกล้าบอกว่าตัวเองนั้นทำอาหารอร่อยด้วย ในความคิดของเว่ยซินเหลียน หากมีแม่นางน้อย หรือมีสาวสวยน่ารักๆ มากินข้าวด้วย นี่มันวิเศษสุดๆ เลยละ (กู่ซินหยาน เป็นหญิงสาวที่หน้าตางดงาม ดูมีชีวิตชีวา สมกับที่เป็นนางเอกของเรื่องจริงๆ นางน่ารักเป็นบ้าเลย ฮิฮิฮิ) เว่ยซินเหลียนมองไปยังหญิงสาวไป พร้อมกับอมยิ้มดูมีความสุข จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองยังชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ท่าเดิม มีฉินวางอยู่ตรงหน้า (ผู้ชายคนนี้เขาช่างเหมาะที่จะเป็นตัวเองของเรื่องนี้จริงๆ พระเอกของเรื่องก็ดูดีไม่เบา ช่างเหมาะสมกันจริงๆ) เว่ยซินเหลียนยิ้มไปมองดูทั้งสองคนนี้ไป เด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าเว่ยซินเหลียนกำลังคิดอะไร ก็อดที่จะตาเขียวปัด!! ขึ้นมาดื้อๆ ไม่ได้ เขาพยายามใช้นิ้วมือเล็กๆ ดึงแขนเสื้อของเ

"อาหมิง เจ้าไปเรียกเพื่อนของเจ้ามาทานข้าวด้วยกัน ... เดี๋ยวพี่ กับซินซิน จะยกสำหรับอาหารไปที่ห้องพี่ รอพวกเจ้า" เว่ยซินเหลียนบอกเด็กน้อย "ขอรับ" เฉินหมิงรับคำ ถึงแม้จะไม่อยากไปก็ตาม ส่วนเว่ยซินเหลียน และกู่ซินหยาน ก็พากันยกสำหรับอาหารและเดินนำหน้าเด็กน้อยไป เฉินหมิง มองตามหลังเว่ยซินเหลียน และเดินตามคนทั้งสองไป ห้องพักของเว่ยซินเหลียน ภายในห้องพัก เฉินเจียลี่ ที่ตอนนี้อยู่ภายในห้อง และนั่งสมาธิอยู่ที่เตียงของเขา เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดเข้าก็รู้สึกตัวทันที "คุณชายเฉิน ได้เวลาอาหารแล้ว ... เจ้ามาทานข้าวกับพวกเราเร็วเข้า ข้า อาหมิง และซินซินช่วยกันทำเลยนะ เดี๋ยวอาหมิง กับเพื่อร่วมห้องของเขาก็มากันแล้ว" เว่ยซินเหลียนชวนบุรุษหนุ่มที่ยังคงทำท่านั่งสมาธิของอยู่ที่เตียงไม้ของตนเอง ที่อยู่อีกฝากของห้อง "ซินซิน เจ้าไปตามเพื่อนของเจ้ามาเร็ว เดี๋ยวอาหารเย็นจะไม่อร่อยเอาได้" เว่ยซินเหลียนหันไปบอกกู่ซินหยาน "งั้น เดี๋ยวข้าไปตามเพื่อนมาก่อนนะ ท่านพี่เว่ยรอข้าก่อนนะ" กู่ซินหยานวางถาดอาหาร แล้วรีบออกจากห้องไปในทันที กลิ่นอาหารที่กำลั

เช้าของวันที่ 3 ที่เว่ยซินเหลียนเข้ามายังโลกนิยายแห่งนี้ เสียงนกด้านนอกห้องเริ่มส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว เสียงของพวกมันดังก่อนที่แสงพระอาทิตย์จะทอแสงเข้ามาภายในห้อง แต่ไม่นานรัสมีสีทองของแสงแห่งรุ่งอรุณก็สาดส่งเข้ามากระทบกับใบหน้าของเว่ยซินเหลียน เว่ยซินเหลียน เอามือขยี้เปลือกตาของตัวเองไปมา เขาพยายามลืมตาให้ตื่นขึ้น จากนั้นก็ลุกนั่งบนเตียงไม้ของเขา เขายังคงเหยีดยาวอยู่กับที่ พร้อมมือที่เริ่มบิดขี้เกียจก็ตามไปพร้อมๆ กัน เขาเริ่มดึงจิตวิญญาณกลับเข้าสู่ร่างกายที่ยังคงงัวเงีย และดวงตากลมโตของเขาก็สว่างจ้าขึ้นทันที พร้อมกับที่มองไปยังเตียงอีกฝั่งที่ตอนนี้มันว่างเปล่า บุคคลที่เคยนอนเมื่อคืนนี้ไม่อยู่แล้ว “ตื่นแต่เช้าจังเฮะ” เขาบิดขี้เกียจอีกครั้ง เขาลุกจากเตียง ผมที่ยังไม่ได้จับมัด ก็สยายอยู่เต็มแผ่นหลังของเขา เขาห่วงนึกถึงเรื่องเมื่อคืน พร้อมเอามือตัวเองสางผมไปด้วย “เฮ้ย~ เมื่อคืนทำเอาตกอกตกใจไปหมดหมดเลย คนอะไรมายังกะผี” ในตอนที่เขาคุยกับระบบเสร็จ เมื่อระบบปิดตัวลง เพื่อนร่วมห้องของเขามายืนที่ข้างเตียงเขาตอนไหนก็ไม่ทราบได้ เขาดันมองไม่เห็นนี่ส