All Chapters of ตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor): Chapter 31 - Chapter 40

ส่วนเฉิงหมิงก็เดินไปยังโต๊ะของตัวเองที่นั่งคู่กับโม้หยาง ด้านหลังของพวกเขาทั้งคู่ คือโต๊ะของกู่ซินหยานกับเพื่อนร่วมห้องนอนของเธอ "สวัสดี ท่านพี่เว่ย" กู่ซินหยานยื่นหน้าเล็กๆ ของเธอออกไปตรงทางเดินเพื่อกล่าวทักทายเว่ยซินเหลียน "สวัสดีตอนเช้า เช่นกันนะซินซิน" เว่ยซินเหลียนทักทายนางกลับ นางยิ้มหวานตอบกลับเขา ส่วนคนที่นั่งข้างๆ เว่ยซินเหลียน นั่งหลับตาหน้านิ่งไม่ไหวติง ตอนนี้อาจารย์ประจำชั้นเรียนพวกเขายังไม่มา เพราะยังไม่ถึงเวลา เหล่าบรรดาศิษย์ใหม่บางคนก็ยังเดินทางมาไม่ถึง แต่ก็เริ่มทยอยกันเข้าห้องเรียนมาเรื่อยๆ เว่ยซินเหลียน หลังทักทายกับกู่ซินหยานเสร็จ ก็หันหลังไปทักทายโม้หยาง โม้หยางก็ทักทายเขากลับเช่นกัน พอดีกับที่อาจารย์โม้ซีหยางเดินเข้ามาภายในห้องเรียน "ศิษย์ทุกคน คารวะท่านอาจารย์" เสียงของเฉินเจียงลี่ดังขึ้น เหล่าศิษย์ใหม่ที่ได้ยินเสียงหัวหน้าห้อง ต่างก็พากันยืนขึ้นและทำความเคารพอาจารย์โม้ซีหยาง "ศิษย์คารวะท่านอาจารย์" "พวกเจ้านั่งลงได้ ... ข้าโม้ซีหยาง เป็นอาจารย์ที่รับผิดชอบดูแลพวกเจ้าในการฝึกปรือระดับขั้นหลอมรวมลมปราณ ข้

"ใช่แล้ว ศิษย์พี่ ข้าชื่อเว่ยซินเหลียน สวัสดีศิษย์พี่" เว่ยซินเหลียนทักทายศิษย์พี่ คำพูดของเขายังคงทำให้ศิษย์พี่รู้แปลกๆ กับสำนวนของเขา อันนี้เว่ยซินเหลียนอ่านจากแววตาของคู่สนทนาของเขา แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ การพูดให้คล้ายกับคนในสมัยนี้มันยากนี้นา ค่อยเป็นค่อยไป แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถพูดได้มากแค่ไหนกัน "อือ ... ถ้าอย่างนั้นข้าจะแนะนำเจ้า หอตำราของเรามีทั้งหมด 9 ชั้น เจ้าสามารถอ่านตำราได้จนถึงชั้น 2 ของหอตำราแห่งนี้ ตั้งแต่ชั้น 3 ขึ้นไปหากเจ้ายังมีระดับปราณต่ำกว่าที่กำหนด ประตูทางเข้าจะไม่สามารถเปิดได้ หากเจ้าดึงดันจะเข้าไปให้ได้ ผนึกวิญญาณที่คอยกำกับอยู่จะถูกเปิดใช้งาน เจ้าจะได้รับอันตรายได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่" "เข้าใจแล้วครับ" "เอานี่ ... ป้ายทางเข้า หากเจ้าออกมาก็มอบป้ายนี้คืนให้ข้า เพื่อนำมาแลกป้ายหยกของเจ้าคืน" "ครับ ขอบคุณศิษย์พี่มาก" พูดเสร็จเขาก็เดินเข้าไปยังหอตำราทันที เว่ยซินเหลียนเดินหาตำราเกี่ยวกับยาเม็ดหยวนอิง "ยาหยวนอิง นี่มันช่วยอะไรวา .... " ภายในหอตำรา เว่ยซินเหลียนเดินเข้ามาเห็นตำรามากมายมหาศาล แค่ชั้นแรกก็สูงประมาณ 3 เมตรไ

เขาใช้พลังปราณเพ่งไปยังตำรา ตำราเปิดออกทีละหน้า อักขระแต่ละตัวแล่นเข้าสู่สายตา และทะลุผ่านสมองของเขาเข้าไปทันที ร่างกายของเขาวาดท่วงท่าที่เป็นเฉพาะเคล็ดวิชานี้ออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว การร่ายรำกระบี่ของเขาเป็นไปอย่างง่ายดาย เหมือนเขาเข้าใจว่าจะต้องทำอย่างไร เพียงแค่ตัวอักขระต่างๆ วิ่งผ่านเข้ามาในสายตา เขาก็สามารถเข้าใจมันได้ทันที ไม่นานเขาก็ซึมซับเคล็ดวินี้จนเข้าใจ และมือทั้งสองของเขาก็วาดผ่านอากาศไล่จากจุดตันเถียนบนและจบลงที่จุดตันเถียนล่าง พร้อมกับพ้นลมหายใจออกมายาวๆ "เอ๋ ... แค่นี้เนี่ยนะ มันก็ไม่ได้ยากอะไรนี้นา ... ต้องลองหากระบี่มาทดสอบแล้วล่ะ ว่าจะเป็นอย่างไร ... และเดี๋ยวเราต้องหากระดาษสำหรับเขียนยันต์ด้วย ... อะ นี้กี่โมงแล้วละเนี่ย" เว่ยซินเหลียนถึงสิ่งที่ตัวเองต้องมี เมื่อรู้ตัวอีกที ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว เขารีบเก็บตำราเล่มสุดท้ายของวันที่เพิ่งอ่านจบเก็บเข้าชั้นเดิมของมัน จากนั้นเขาก็เดินออกจากหอตำรา เขาคืนป้ายที่ศิษย์พี่ได้ให้ไว้ก่อนเข้าไปและรับป้ายหยกของตนกลับคืนมา "เอานี่ป้ายหยกของเจ้า ... เจ้าอยู่ได้นานเหมือนกันนะ" "ครับศิษย์พี่ ข้าเป็นคนชอบอ่าน

เช้าของอีกวัน ในโลกนิยายที่เว่ยซินเหลียนได้เข้ามา มันเป็นเวลา 5 วันแล้วที่เขาเข้ามาสู่โลกใบนี้ กลุ่มของเว่ยซินเหลียนที่ได้นัดหมายกันเพื่อจะไปหาอาจารย์โม้ซีหยาง มีเฉินหมิง กู่ซินหยาน ไป๋หลิง และยังมีโม้หยาง ก็ตามมาด้วย คนสุดท้ายที่เดินทางมาถึงคือเฉินเจียลี่ อาจารย์โม้ซีหยาง กล่าวถึงป่าทมิฬ ว่ามันเป็นสถานที่ที่อันตรายมาก แต่มีสมบัติมากมายให้ค้นหาและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ "หากพวกเจ้าต้องการเข้าไปในนนั้น ปีนี้ถือได้ว่าพวกเจ้ามาได้ถูกจังหวะเชียวล่ะ เพราะป่าทมิฬจะถูกเปิดอีกใน 20 วันข้างหน้านี้ หากใครสนใจเข้าร่วมภารกิจในครั้งนี้ ก็ไปลงชื่อได้ที่ฝ่ายการแข่งขันระหว่างสำนักได้ เพราะภารกิจในการเข้าไปในป่าทมิฬถือเป็นการแข่งขันระหว่างสำนักใหญ่ 9 สำนัก และเหล่าสำนักเล็กๆ อีกไม่ต่ำกว่า 10 สำนักที่ต้องการเข้าร่วม หากพวกเจ้าพลาดในครั้งนี้ต้องรออีก 5 ปีถึงจะเข้าไปได้อีกครั้ง" อาจารย์โม้ซีหยางเมื่อเห็นเล่าลูกศิษย์ต่างตั้งใจฟังที่เขาเล่า ก็กล่าวต่อ "สำหรับภารกิจในการจัดการแข่งขัน สำนักต่างๆ จะให้ลูกศิษย์ของตนเองที่ลงชื่อเข้าสู่ป่าทมิฬ เก็บเกี่ยวสมบัติให้ได้มากที่สุด รวมถ

หลังจากหลอมรวมกับศาสตราวุธประจำกายที่เพิ่งได้รับมาหมาดๆ เว่ยซินเหลียนก็เดินออกมาจากภายในถ้ำ เขาเจอเจ้าตัวเล็กที่เขาชอบเรียกว่าน้องชาย นั่งรอเขาอยู่ที่เดิม พร้อมกับศิษย์พี่ที่เฝ้าประตูทางเข้า เมื่อทั้งสองเห็นบุรุษหนุ่มรูปงามที่มีท่วงท่าสง่ากว่าตอนที่เดินเข้าไปเมื่อเกือบ 3 ชั่วยาม ทั้งสองก็ตรงเข้าหาเขาทันที "ข้าขอแสดงความยินดีกับศิษย์น้องด้วยที่ได้อาวุธวิเศษคู่กาย ไม่ทราบว่าศิษย์น้องได้อาวุธชั้นยอดใดมา บอกกล่าวศิษย์พี่ได้หรือไม่" ศิษย์พี่ถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ "อาวุธวิเศษหรือ ... ไอ้เจ้านี่นะเหรอ" เว่ยซินเหลียนมองดูกำไลบนข้อมือของตนเอง พลันรู้สึกสงสัย "อย่าบอกนะว่า กำไลที่เจ้าใส่อยู่นั้นคือ ... " ศิษย์พี่มองเห็นกำไลที่ข้อมือของศิษย์น้องที่มันดูจะแสนธรรมดา นั้นเพราะตอนนี้มันไม่มีมีความแวววาวเหมือนตอนที่เว่ยซินเหลียนอยู่ภายในถ้ำ มันเหมือนกำไลหินแกะสลักสีนิลด้านๆ ดูไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นอาวุธวิเศษชั้นยอดได้เลย "อือ ... อันนี้ละศิษย์พี่ มันเป็นอาวุธประจำกายของข้า" เว่ยซินเหลียนตอบกลับอย่างเรียบง่าย เขามองกำไลที่ข้อมือและก็ยิ้มให้กับมัน ศิษย์พี่