All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 71 - Chapter 80

วันนี้เป็นวันที่ต้องฌาปนกิจศพพ่อแล้ว แต่ทว่าไร้ซึ่งวี่แววว่าพี่ธีจะมาร่วมงานด้วย ผมภาวนาขอให้เขายังคงปลอดภัย และกลับมากราบศพพ่อเป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าจะเป็นแค่เพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แต่ผมก็ยังจะหวังต่อไป“แม่ครับ”“ว่าไงจ๊ะ”“ผมกลัวว่าพี่ธีจะไม่มา”“ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกลูก แม้ว่าธีเขาจะไม่มาแต่แม่ก็เชื่อว่า เขาคงจะระลึกถึงพ่ออยู่ในใจเสมอ” แม่ยิ้มให้ผมพลางจับมือไว้“แต่ผมอยากให้เขามา อย่างน้อยผมได้รู้ว่าพี่ธียังมีชีวิตอยู่” นั่นคือสิ่งที่ผมกลัว กลัวว่าพี่ธีจะคิดสั้น“ไม่หรอกน่า อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะลูก ธีเขาอาจจะไปสงบจิตสงบใจอยู่ที่ไหนสักแห่ง”“ครับแม่ผมจะพยายามไม่คิดอะไรมาก” ตอนนี้ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่ธีมากเหลือเกิน ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้“แม่อร!” ตาหนูที่ยืนอยู่ข้างผม ตะโกนเรียกชื่ออรจิราเมื่อเห็นเธอเดินสวมชุดแดงเพลิงเข้ามาในงานผมลืมไปเลยว่าตั้งแต่เกิดเรื่องยังไม่ได้เข้าไปหาเธอที่สถานีตำรวจอีกเลย หลังจากแม่บุญธรรมผมถูกจับไปแล้ว เธอคงจะถูกปล่อยตัวออกมาเธอดูเย็นชากว่าเมื่อตอนที่ผมเห็นครั้งล่าสุด แม้ว่าตาหนูจะเดินเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาเธอ แต่เธอก็ไม่ไยดีเลยแม้แต่น้อย“คุณอ

“ดีใจจัง ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปนั่งพักตามคำสั่งของคุณอี้เฟยเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” อาหยางยิ้มไม่ยอมหุบเมื่อรู้ว่าผมเป็นห่วงเป็นใยมากแค่ไหน ส่วนผมกลับได้แต่หน้าแดงก่ำเพราะเห็นรอยยิ้มนั่นของเขาในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะต้องขึ้นไปวางดอกไม้จันทน์แล้ว พวกเราทุกคนต่างก็ยืนอยู่บนเมรุมองดูกรอบรูปที่มีพ่อกำลังยิ้มอยู่ในนั้น แต่บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ มีเสียงร้องไห้ของแม่ดังระงมอยู่เนือง ๆ มีพบก็ต้องมีจากเป็นเรื่องธรรมดา พ่อจะเป็นฮีโร่ในใจผมไปตลอดชีวิต“เกิดชาติหน้าขอให้เราได้รักกันอีกครั้ง อย่าได้มีอุปสรรคเหมือนในชาตินี้เลยนะคะคุณ” แม่ผมเอ่ย ก่อนจะเดินไปวางดอกไม้จันทน์ในโลงศพ“ผมสัญญาว่าจะดูแลแม่ให้ดีที่สุดแทนพ่อเอง หลับให้สบายนะครับพ่อ” ว่าแล้วก็วางดอกไม้จันทน์ ก่อนจะก้มลงไปเอ่ยกับตาหนูบ้าง “น้องนนท์มีอะไรจะบอกคุณปู่ไหมครับ”“น้องนนท์รักคุณปู่นะครับ”ตาหนูพูดสั้น ๆ แค่นั้น ก่อนที่ผมจะอุ้มลูกชายขึ้นให้ไปวางดอกไม้จันทน์บ้าง จากนั้นก็ถึงคิวคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่เพชรหรือเตี่ย รวมถึงเพื่อน ๆ และคนรู้จักของพ่ออีกด้วยผมพยายามมองหาเขาคนนั้น แม้พิธีการจะมาถึงลำดับสุดท้ายแล้ว แต่ยังคงไร้เงา

ถึงแม้ว่าผมจะใช้เวลาในทุก ๆ วันออกตามหาพี่ธีแต่ทว่าก็ยังไม่พบตัว ยิ่งนานวันผมยิ่งรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา ไหนจะความรู้สึกของตาหนูอีก ผมอยากให้แกได้เจอหน้าพ่ออีกครั้ง อยากให้ลูกมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเหมือนคนอื่น ๆ หลังจากต้องเจอเรื่องราวที่กระทบกระเทือนจิตใจมาถึงสองครั้งสองคราหลายวันที่ผ่านมา ผมได้ส่งช่างเข้าไปรีโนเวทบ้านของยายจันทร์ให้กลับมาอยู่ในสภาพดีเหมือนเดิม ผมอยากให้บ้านหลังนี้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง และวันนี้ผมพาแม่และตาหนูมาที่นี่ เพื่อย้อนรำลึกถึงวันวานที่เคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ผมตั้งใจไว้ว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่หลังจากเจอตัวพี่ธีแล้ว แม้ว่าบ้านหลังนี้จะไม่ได้หรูหราเหมือนบ้านเตี่ยหรือบ้านพี่ธี แต่ที่นี่ก็ให้ผมมีความสุขผมได้มากกว่าที่อื่น ๆ“แม่ครับหลังจากเจอพี่ธีแล้วผมกะว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่”“ก็ดีนะแม่เห็นด้วย ที่นี่น่าอยู่มาก ๆ เงียบสงบดี แถมยังมีศาลาท่าน้ำด้วย” แม้ว่าแม่จะเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก แต่ดูท่าทางแล้วคงจะชอบที่นี่อยู่ไม่น้อย“ผมไม่อยากให้ยายจันทร์อยู่ที่นี่เพียงลำพังอีกแล้ว ยายจันทร์ดีกับผมมากเหลือเกินครับแม่ ท่านเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับผม” ผมเอ่ยขณะมองดู

ผมนั่งซ้อนท้ายลุงจอมมาที่ท้ายตลาด บริเวณนี้เป็นพื้นที่โล่งเต็มไปด้วยกองขยะสูงเกือบเท่าภูเขาส่งกลิ่นเหม็นเน่า มีชาวบ้านสองสามคนกำลังคุ้ยขยะเพื่อเก็บพวกขวดพลาสติกและของเก่าไปขายลงมาจากรถแล้วผมก็กวาดสายตามองหาพี่ธีทันที ที่มองเห็นในตอนนี้ยังไม่เจอแม้แต่เงาเขาเลย“ตรงไหนครับลุง”“ตอนที่ลุงเห็นมุมโน้น แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะไปที่อื่นแล้วหรือเปล่าน่ะสิ”“ไม่เป็นไรครับลุงเดี๋ยวผมจะลองเดินหาแถวนี้ดู ลุงกลับไปก่อนได้เลยนะครับ” ว่าแล้วผมก็เอาเงินค่ารถให้กับลุงจอม“ถ้ามีอะไรให้ช่วยเรียกลุงได้นะ”“ครับลุง ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”หลังจากลุงจอมขับรถกลับไปแล้ว ผมจึงเดินตามหาบริเวณรอบ ๆ กองขยะ โดยไม่ส่งเสียงเรียกเพราะกลัวว่าถ้าพี่ธีได้ยินจะเตลิดหนีไปอีกมาถึงอีกฝั่งหนึ่งของกองขยะ ผมก็เจอแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างขยะกองโต เขาคนนั้นเหมือนกำลังก้มหน้าทานอะไรบางอย่างอยู่ หัวใจผมเต้นเร็วและแรงขึ้นขณะเดินเข้าไปใกล้ ใช่แน่ ๆ ต้องใช่พี่ธีแน่ ๆ ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ในสถานที่อย่างนี้ได้“พี่ธีครับ ฮึก”“...”เขาเมื่อได้ยินเสียงเรียกก็นั่งนิ่งหยุดทุกการเคลื่อนไหวใช่แน่นอนแล้ว...ผมจำได้เสื้อผ้าชุดนี้

“ได้สิครับไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ว่าแต่เรื่องที่พี่ธีอยากจะคุยกับผมล่ะครับ”“คือ...พี่อยากจะมาขอโทษวินกับเรื่องที่ผ่านมาน่ะ”“ก็ผมบอกแล้วไงว่าไม่โกรธหรือเกลียดพี่แล้ว” ผมยิ้มให้เขา แต่สีหน้าพี่ธียังคงไม่สู้ดีนัก ราวกับว่ายังมีเรื่องที่ยังไม่สบายใจอยู่“พี่รู้ว่าวินยอมให้อภัยพี่แล้ว แต่แค่คำขอโทษพี่ว่ามันยังน้อยไปกับสิ่งที่พี่เคยทำกับวิน” เขาก้มหน้าราวกับรู้สึกผิดมาก ผมจะทำอย่างไรดีให้ความรู้สึกผิดนี้มันหายไปจากใจเขาได้นะผมไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว จึงเดินเข้าไปยืนตรงหน้าก่อนจะเอื้อมไปคว้ามือพี่ธีมาจับไว้ ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน“พี่อย่าคิดมากเลยนะลืมเรื่องพวกนั้นไปซะ และคิดถึงตาหนูให้มาก ๆ ตอนนี้ลูกต้องการพี่มากพี่อย่าทำให้ลูกต้องไม่มีความสุขด้วยสิครับ ถ้าพี่ยังรู้สึกผิดอยู่ผมเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน”“วินรู้ไหมว่าพี่รักวินมาก” พี่ธีโผเข้ามาสวมกอดผมไว้ก่อนจะนิ่งไปสักพัก นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาให้ความอบอุ่นทางกายผมอย่างอ่อนโยน หัวใจผมเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ภาพความทรงจำในวัยเด็กกลับมาฉายในหัวผมอีกครั้งผมมีพี่ธีเป็นเพื่อนเล่นมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต แม้ว่าเขาจะแกล้งผมอยู่บ่อยครั้ง