All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 81 - Chapter 90

“ดีแล้วล่ะอั๊วจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”“เตี่ยครับคือ...ผมว่าจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านยายจันทร์น่ะครับ”“อ้าว! ทำไมล่ะอั๊วนึกว่าลื้อจะอยู่ที่บ้านหลังนั้นต่อเสียอีก”“เปล่าครับเตี่ย ผมไม่อยากให้ยายจันทร์ต้องอยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว และที่นั่นก็เหมาะกับผมมากกว่า แต่เตี่ยไม่ต้องห่วงนะครับผมจะแวะมาหาเตี่ยบ่อย ๆ ส่วนเรื่องงานผมก็ยังจะช่วยเตี่ยเหมือนเดิม”“เตี่ยดีใจที่ลื้อเป็นคนกตัญญูรู้คุณ ไม่เสียแรงที่ช่วยเหลือลื้อไว้เลย” เตี่ยยิ้มให้ผมอย่างภูมิใจ“ถ้าไม่มีเตี่ยก็ไม่มีผมวันนี้ ขอบพระคุณเตี่ยมากนะครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้เตี่ยผิดหวัง”“ได้ยินอย่างนี้อั๊วก็สบายใจ เพราะสมบัติทั้งหมดของอั๊วตั้งใจว่าจะยกให้ลื้อกับอาหยางช่วยกันดูแล” สีหน้าของเตี่ยดูมีความสุขมาก แต่ผมกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง“ขอบคุณครับเตี่ย ที่รักและไว้ใจผมมาโดยตลอด”“อั๊วรักลื้อเหมือนลูกแท้ ๆ ตอนนี้อั๊วคงนอนตายตาหลับแล้วล่ะ ยิ่งถ้าได้เห็นลื้อกับอาหยางได้ครองคู่กันคงจะเป็นอะไรที่ดีมาก ๆ”“เตี่ยครับเรื่องนี้ผม...”“อั๊วรู้ว่าความรักมันบังคับใจกันไม่ได้ แต่อั๊วเห็นว่าอาหยางเป็นคนดีอีจะดูแลลื้อได้เท่านั้นเอง” เตี่ยส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผ

ผมรีบบึ่งรถกลับมาที่บ้านหลังจากนั้น วันนี้ผมต้องย้ายไปที่บ้านยายจันทร์แล้ว ป่านนี้แม่กับตาหนูคงจะรอผมอยู่ รวมถึงพี่ธีเองที่คงจะเตรียมรอไปส่งพวกเราที่นั่นเมื่อมาถึงแล้วผมก็รีบเดินเข้าไปในบ้าน พบว่าตาหนูและแม่กำลังนั่งรอผมอยู่ในห้องโถง ผมเดินเข้าไปหาทั้งสองคนโดยไม่ลืมที่จะกวาดสายตามองหาเขาคนนั้น คนที่ผมต้องการจะมาบอกความรู้สึกที่แท้จริง จะมาบอกให้เขาดูแลรับผิดชอบผมไปตลอดชีวิต“คุณแม่กลับมาแล้วววว” ตาหนูเห็นผมก็ลุกขึ้นมาแล้วรีบวิ่งมากอด“น้องนนท์เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหมครับ”“ครับผม”“แล้ว...คุณพ่อล่ะครับตอนนี้อยู่ที่ไหน”“คุณพ่อเอาของไปเก็บไว้ในรถแล้วครับ”“ถ้างั้นเราไปกันเถอะครับ” ผมเอ่ยกับตาหนูก่อนจะจับมือไว้เตรียมตัวเดินไปที่รถ “แม่ครับเราไปกันเถอะ” แม่ส่งยิ้มมาให้ก่อนเราทั้งสามคนจะเดินออกไปผมก็หันกลับมามองบ้านหลังนี้ให้ชัด ๆ อีกครั้ง เพื่อบอกลามันในใจ เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้จะเป็นความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืม จุดเริ่มต้นของความรักและความเกลียดชังที่ก่อให้เกิดเรื่องราววุ่นวายมากมายในชีวิตของพวกเราทุกคนได้จบลงแล้วสินะ ต่อไปนี้มันจะมีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาเท่านั้นเดินออกมาจากบ้านแล้ว

“เรานี่นะรีบออกไปบอกความจริงพี่เขาเลย อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นอย่างนี้อีกนะ ไม่งั้นแม่จะหยิกให้เนื้อเขียวเลยคอยดู” แม่ว่าให้ผม“โอเคครับแม่จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ผมอยากแกล้งพี่ธีคืนบ้างก็โดนมาเยอะแล้วนี่นา” ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้นยืน จะเดินออกไปหาพี่ธีที่ศาลาท่าน้ำ “น้องนนท์ครับเดี๋ยวแม่เข้ามาช่วยนะ”“ครับคุณแม่” ตาหนูเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ เด็กคนนี้ช่างน่ารักว่านอนสอนง่ายเหมือนผมซะจริง ๆผมเดินออกมาหลังบ้านก็เห็นพี่ธีกำลังยืนกอดอก ทอดสายมองดูเรือหางยาวที่กำลังแล่นผ่านไปมาจนน้ำในคลองกระเพื่อม บรรยากาศที่นี่ยังคงน่าอยู่เสมอไม่เคยเปลี่ยน ผมคิดถูกแล้วที่พาทุกคนกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ผมเดินอย่างเบาเสียงเข้าไปหาพี่ธี เขายังไม่รู้สึกตัวเลยว่าตอนนี้ผมได้ยืนอยู่ข้างหลังแล้ว ผมมองไปที่แผ่นหลังกว้างของเขา เห็นแค่นี้ก็ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน ต่อจากนี้ไปเขาจะเป็นที่พึ่งทั้งทางกายและใจให้กับผมและลูก ฉะนั้นแล้วผมเองก็ต้องเป็นภรรยาและแม่ที่ดีด้วยเช่นกัน เพื่อให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์แบบอย่างที่ตั้งใจไว้หมับ!ผมกอดเขาจากด้านหลังก่อนจะซบใบหน้าลงที่แผ่นหลังกว้างอย่างออดอ้อน“พี่ธีครับ”“วิน! พี่ก็นึก

ฮอนเดินมาที่ตู้โทรศัพท์ซึ่งแทบจะหายสาบสูญไปในยุคสมัยที่ทุกคนมีโทรศัพท์มือถือแทบจะทุกคนแล้ว หากทว่าด้วยความยากจนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ท่องโลกอินเทอร์เน็ตเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นทั่วไป ร่างเล็กหยิบเศษเหรียญออกมาแล้วหยอดเข้าที่ช่องก่อนกดเบอร์โทรศัพท์ที่ถูกเขียนในกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่ยัดใส่กระเป๋าเอาไว้เมื่อครั้งที่อิฐเคยให้ไว้ “สวัสดีครับอ้ายอิฐ” “ใครนี่” “ผมฮอนเองครับ” “อ้าวฮอน โทรหาอ้ายมีอะไรหรือเปล่า” “ตอนนี้...ผมหนีออกมาจากบ้านเราแล้ว ผมอยากทำงานกับอ้ายอิฐ พอจะมีงานให้ทำไหมครับ” “มีสิ อ้ายกำลังต้องการคนพอดีเลย ตอนนี้ฮอนอยู่ไหน” “ผมอยู่ที่บขส.ครับ” “เดี๋ยวอ้ายจะไปหาตอนนี้ พรุ่งนี้จะได้เดินทางเลย” “ขอบคุณครับอ้าย ตอนนี้ผมอยู่ที่ตู้โทรศัพท์ใกล้เซเว่นครับ” “รออยู่ตรงนั้นล่ะเดี๋ยวอ้ายไปรับ” “ครับ” วางสายแล้วฮอนก็ยิ้มด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องระหกระเหเร่ร่อน แถมยังได้ทำงานเร็วอีกด้วย พรุ่งนี้เลยหรือจะได้เดินทางมันช่างน่าตื่นเต้นเสียนี่กระไร โชคด

ผ่านมาสองสัปดาห์แล้วที่ฮอนต้องใช้ชีวิตอยู่ในซ่องหรูนรกแห่งนี้ ถูกบังคับให้อยู่แต่ในห้อง ถูกบังคับให้เรียนรู้วิธีเอาใจแขก และอื่น ๆ อีกมากมายที่เจ้าตัวไม่อยากทำ ในตอนแรกฮอนต่อต้านคนเหล่านั้น แต่เมื่อโดนทำร้ายร่างกายจนเลือดตกยางออก จึงต้องยอมสงบปากสงบคำ รักษาชีวิตให้รอดค่อยว่ากันทีหลัง จนในที่สุดเขาก็ยอมรับทุกอย่างที่พวกมันยัดเยียดมาให้อย่างเสียมิได้ เหลือเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นก็จะต้องออกไปทำงานรับแขกแล้ว เขาถูกเนรมิตตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าให้กลายเป็นคนละคน ดูดีกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก เรือนผมถูกเปลี่ยนสีและทรงให้ทันสมัย ผิวกายถูกขัดจนสะอาดสะอ้านและเกลี้ยงเกลา เสื้อผ้าที่ใช้ก็เป็นของแบรนด์เนม ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่ออัพค่าตัวให้สูงขึ้น เป็นสินค้าเกรดเอของทางร้าน ที่กำลังจะถูกนำออกขายสู่ตลาดแห่งกามารมณ์ในอีกไม่ช้า ยังดีที่ในระหว่างเข้าสู่บทเรียนการเป็นโสเภณีชั้นสูง เขาได้รู้จักเพื่อนใหม่คนหนึ่งที่เป็นคนไทยด้วยกัน ‘ต้นกล้า’ คือเด็กอีสานหน้าตาดี อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เพิ่งจะถูกหลอกมาหลังจากเขาหนึ่งวันเท่านั้น ทั้งสองมีโอกาสได้เจอกันบ่อย ๆ และกลายเป็นว่าสนิทสนมกันอย่าง