All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 41 - Chapter 50

“ปล่อยกูสิวะ!” ตอนนี้คนที่เคยรังแกผมมาตลอด ได้นอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าผมเสียแล้ว ดูท่าทางเขาคงยังไม่หมดฤทธิ์ เอาแต่ตะโกนด่าทอผม นี่หรือสันดานของผู้บริหาร หากแม้นว่าผมไม่ได้เข้ามาทำลายธุรกิจเขา แต่อีกไม่นานผมเชื่อว่ามันคงจะเจ๊งด้วยน้ำมือของพี่ธีเองแน่นอน“ผมจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายว่าผมไม่ใช่วิน ผมคืออี้เฟย แล้วแต่คุณจะเชื่อหรือไม่นะ ถ้าคุณไม่ใช่สามีคุณอรผมคงจะถอนหุ้นออกไปแล้ว”“ถอนออกไปสิ! ถอนเลย!”“ผมไม่โง่อย่างนั้นหรอก ยิ่งเห็นคุณหัวร้อนอย่างนี้ผมยิ่งอยากจะอยู่ที่นี่ คอยช่วยเหลือคุณ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะผมรู้สึกสมเพชคุณไง เป็นผู้บริหารแท้ ๆ ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย แล้วอย่างนี้บริษัทจะไปรอดได้ยังไงกันครับ ผมจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นละกัน ผมยังยืนยันที่จะอยู่เป็นที่ปรึกษาให้คุณที่นี่เหมือนเดิม”“อย่ามาทำเป็นหวังดีเลย กูไม่มีทางเชื่อมึงหรอก มึงแค้นที่กูแย่งลูกมาจากมึงใช่ไหมล่ะ มึงถึงได้กลับมาเอาคืนกู” เขายังไม่สำนึกเลยแม้แต่น้อย ผมได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่ายให้กับความรั้นของพี่ธี คนอะไรจะหัวดื้อขนาดนี้นะในเมื่อไม่ยอมรับฟัง ผมก็จะใช้ความรุนแรง โดยการบิดข้อมือให้เขาเจ็บมากขึ้นไปอีก“โอ

ณ ภัตตาคารในโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง“เชียร์!”แกร๊ง!“แด่มิตรภาพของเราครับ” พี่ธีชูแก้วไวน์สีแดงเลือดนกขึ้นตรงหน้า ส่งสายตาคมมาให้ผมอย่างมีเลศนัย“แด่มิตรภาพของเราเช่นกันครับ” ผมเองก็ส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะจิบไวน์ในแก้วเล็กน้อย"ขอบคุณนะครับที่ไม่ถือสาเอาเรื่องผมเรื่องเมื่อเช้า”“เรื่องแค่นี้เองชิว ๆ ครับ หนักกว่านี้ผมก็เคยโดนมาแล้ว”เรื่องที่ว่านั่นก็มาจากฝีมือคุณนั่นล่ะ...คุณธีภพ“หนักกว่านี้หมายความว่ายังไงครับ” เขาจ้องหน้ารอฟังคำตอบ มือก็หั่นสเต๊กชิ้นหนาในจานไปด้วย“เอ่อ...อย่าพูดถึงมันเลยครับ มันไม่น่าฟังเท่าไหร่หรอก” ผมแค่นยิ้มให้“ถ้างั้นไม่เป็นไรครับ ผมไม่น่าเสียมารยาทถามเลยเนาะ”“เรื่องบางเรื่องมันก็ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่หรอกครับ”“จะเสียมารยาทเกินไปไหม ถ้าผมจะถามเรื่องของคุณบ้าง เราจะได้รู้จักกันมากขึ้นไงครับ”“ได้ครับ ไม่มีปัญหา ผมยินดี” จะมาไม้ไหนอีกนะผู้ชายคนนี้“คุณอี้เฟยเกิดที่เมืองไทยหรือเมืองจีนครับ”“ผมเกิดที่เมืองไทยครับ เรียนที่เมืองไทย จนเตี่ยมั่นใจว่าดูแลตัวเองได้จึงส่งไปเรียนต่อเมืองจีนอยู่นานหลายปีเลยทีเดียว และเพิ่งกลับมาได้ไม่นานนี้ล่ะครับ”“อ๋อ มิน่าล่ะคุณถึงได้ดูเปล

หลายวันต่อมาอรจิราเข้ามาที่บ่อนอีกครั้งด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ตอนนี้เราทั้งสองนั่งดื่มอยู่ในห้องทำงานผม เธอตัดพ้อกับผมว่าตอนนี้สามีเริ่มนอกใจ นั่นเพราะมีผู้หญิงส่งภาพเริงรักมาให้เธอ นั่นทำให้หญิงสาวที่เป็นเมียในสมรสกรี๊ดแทบจะลั่นบ้าน มีปากมีเสียงกันจนเธอต้องออกมาหาความสุขนอกบ้าน โดยการมาที่บ่อนนั่นเอง“คุณอี้เฟยช่วยฉันคิดหน่อยสิคะ ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี”“ผมว่าของอย่างนี้มันตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะครับ ถ้าผู้ชายไม่เล่นด้วยมันก็ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน” ผมเติมเชื้อไฟ ให้ความคับแค้นใจของเธอมันเพิ่มทวีคูณขึ้นไปอีก“ก็จริงค่ะ แต่ฉันยังอยากจะตบนังนั่นอยู่ดี ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าหล่อนคนนั้นเป็นใคร มันส่งภาพมาไม่พอยังส่งข้อความมาเยาะเย้ยฉันอีก ตอนแรกก็ว่าจะอยู่เฉย ๆ เพราะฉันเองก็ทำผิดกับเขาไว้เหมือนกัน แต่นังนั่นมันไม่ยอมเลิกกะจะเอาพี่ธีไปกอดคนเดียวให้ได้ เมียน้อยสมัยนี้มันร้ายกว่าที่คิดอีก เชื่อไหมคะว่าตั้งแต่แต่งงานกันมา พี่ธีไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้ฉันกลุ้มใจเลย” เธอเอ่ยพลางจิบไวน์ลงคอไปหลายอึกจนเกือบจะหมดแก้ว สงสัยวันนี้อาหยางจะต้องทำงานหนักอีกแล้วสินะ“สันดานผู้ชายยังไงก็หนีไม

“ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้เมษา จะไปก่อกวนอรเขาทำไม”“ก็เมรักคุณนี่คะ อยากให้คุณเปิดตัวเมบ้าง ยังไงเมก็เป็นเมียคุณแล้วนะ”“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าไม่มีทาง เธอเป็นคนอยากเข้ามาอยู่ในสถานะนี้เอง ก็ต้องอยู่แบบนี้ไปตลอด”“เมไม่มีทางยอมหรอก”“แต่เธอก็รู้ว่าฉันมีเมียมีลูกแล้ว ยังจะมาทำอย่างนี้อีก ฉันไม่เขี่ยเธอทิ้งมันก็ถือว่าเป็นบุญแล้วนะ”“ถ้าคุณยังไม่ให้เมเป็นเมียที่ออกหน้าออกตาอีกคน รับรองว่าเมไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่”“ถ้าเธอทำอย่างนั้นฉันไม่เอาเธอไว้แน่”ผมยกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ตอนนี้ผมอยู่ประตูหน้าห้องกะว่าจะเข้าไปหาพี่ธี แต่ก็มาได้ยินอะไรดี ๆ เข้า ไม่เสียแรงที่ผมวางแผนเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้น เมษาทำหน้าที่ได้ดีมากเลยทีเดียว ทำเอาพี่ธีถึงกับกุมขมับได้เกือบทุกวัน เพราะเจ้าหล่อนตามตื๊อไม่เลิกเพื่อจะได้เดินควงอย่างออกหน้าออกตา แต่พี่ธีไม่ยอมเพราะกลัวว่าจะเป็นขี้ปากพนักงานในออฟฟิศ รวมถึงหากอรจิรารู้เรื่องเข้าจะมาตามอาละวาดถึงที่แน่นอนก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ผมเคาะประตูห้องแล้วถือวิสาสะเปิดเข้าไป ก็เห็นทั้งสองคนกำลังยืนอยู่ข้างกัน เมษาส่งยิ้มมาให้ผมเล็กน้อยอย่างรู้กัน ส่วนพี่ธีก็เอาแต่จ้องหน้า

“ทำไมคุณถึงพูดอย่างนั้นล่ะครับ” ทำไมเขาชอบพูดทิ้งปริศนาไว้อย่างนี้อยู่เรื่อยเลยนะ“ผมก็แค่ล้อคุณเล่นเท่านั้นเองครับ อย่าคิดอะไรมากเลย หึ ๆ” เขาพูดแล้วก็ขำออกมาเบา ๆ ทำเอาผมถึงกับกำมือจนสั่น แต่ใบหน้ากลับส่งยิ้มให้เขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ”“อ้าว! คุณจะไปไหนงั้นเหรอ”“ผมมีธุระต่อครับ” ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะเดินออกไป แต่จู่ ๆ พี่ธีก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกมา มันเป็นประโยคที่ทำให้หัวใจผมเต้นระรัว รู้สึกตื่นเต้นมากเหลือเกิน“เย็นนี้ไปรับลูกกับผมไหมครับ”“ระ...รับลูกงั้นเหรอครับ” ผมเอ่ยตะกุกตะกัก แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่ยอมหยุด“ใช่ครับรับลูกของเราไง” เขามองหน้าผมแล้วยิ้มน้อย ๆ ออกมาไม่นานนักผมก็เริ่มได้สติ หลังจากเผลอแสดงพิรุธให้เขาเห็นเสียนาน“ลูกของเราหมายถึง...”“โทษทีครับ ผมอาจจะพูดไม่ค่อยชัดเจนเท่าไร เรานี่หมายถึงผมกับอรน่ะครับ”“ออครับ ผมไปด้วยก็ได้ครับ อยากเห็นหน้าลูกชายคุณอยู่เหมือนกัน อยากรู้ว่าจะหน้าตาน่ารักเหมือนกับคุณอรไหม”“ผมรับรองว่าน่ารักเหมือนแม่มากครับ เหมือนมากจริง ๆ” เขาเอ่ย พลางจ้องมองใบหน้าผมแทบไม่ละสายตาไปไหนเลย“ถ้าอย่างนั้นผมขอ