All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 61 - Chapter 70

พี่ธีจ้องหน้าผมอย่างเดือดดาล คงจะโกรธที่ผมพูดกับแม่ของเขาอย่างนั้น ก็แล้วแต่ผมไม่แคร์ เพราะตอนนี้มันถึงเวลาของผมแล้ว ใครจะว่าอย่างไรก็ช่าง“กรี๊ดดด!! ไอ้สารเลว ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูแกมาตั้งแต่เด็ก รู้อย่างนี้ฉันน่าจะปล่อยแกไว้ในบ้านเด็กกำพร้าซะก็ดี จะได้ไม่ต้องโดนแว้งกัดอย่างนี้”“เลี้ยงดูผมมาอย่างนั้นเหรอครับ คุณไม่เคยรักไม่เคยสนใจผมเลย คุณเลี้ยงดูผมไม่ต่างจากทาส ตบตีทรมานสารพัด อย่างนี้เขาเรียกว่าเลี้ยงอย่างนั้นเหรอครับคุณแม่ ถ้าผมเลือกทางเดินชีวิตเองได้ ผมคงจะอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าเหมือนเดิม มันคงจะดีกว่าต้องมาอยู่ในนรกขุมนี้ ต้องมาโดนลูกชายของคุณข่มขืน ต้องมาเห็นยายจันทร์ตายต่อหน้าต่อตา ต้องโดนพรากลูกไปจากอก ชีวิตผมมันบัดซบเพราะพวกคุณพาผมมาเลี้ยงที่นี่ยังไงล่ะ” ผมตะโกนใส่หน้าพวกเขาอย่างเดือดดาล แต่ทว่ากลับไม่ได้มีน้ำตาหยดลงมาเลยสักเม็ด“วินใจเย็น ๆ นะลูก” พ่อพยายามเกลี้ยกล่อมให้ผมใจเย็นลง แต่มันไม่สำเร็จหรอกเพราะผมไม่เชื่อฟังใครในบ้านหลังนี้อีกแล้ว“ไม่! ทำไมผมจะต้องใจเย็นด้วยล่ะ ในเมื่อตอนนี้ผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนในบ้านหลังนี้แล้ว พ่อนั่นล่ะหยุด เลิกอยู่ใต้กระโปรงผู้หญิงคนนี้แล้ว ค

“คุณอี้เฟยคือลูกชายฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย...ลูกแม่ ฮึก” ป้ากิ่งที่ตอนนี้มีสถานะเป็นแม่ของผมแล้ว เธอนั่งลงข้างผมก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทามาสัมผัสที่แก้มเบา ๆ นี่หรือคือสัมผัสจากแม่ที่ผมไม่เคยได้รับมาตั้งแต่จำความได้ มันช่างรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมากเหลือเกิน“แม่ครับ ฮือ ๆ” ผมโผเข้ากอดแม่ที่แท้จริงของผม ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่มีกั๊ก ตอนนี้ความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมด ทั้งดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองมีพ่อแม่เหมือนคนอื่น แต่ความเสียใจที่มีอะไรกับพี่ชายตัวเองมันก็ยังคงวนเวียน ราวกับเป็นตราบาปอยู่ภายในใจ“วินลูกแม่ ฮือ ๆ”เรากอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ผมจะตั้งสติได้ ปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มแล้วลุกขึ้นยืนเดินไปหยุดตรงหน้าแม่บุญธรรม มองเธอด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว ผมอยากจะฆ่าเธอให้ตายลงตรงหน้าด้วยมือของผมเอง เพื่อชดเชยกับสิ่งที่เธอทำกับผมและแม่ แต่ผมไม่อยากจะมีมลทินเพราะคนอย่างนี้หรอก“ออกไปจากบ้านหลังนี้พร้อมลูกและสามีคุณเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมจะให้คนลากตัวพวกคุณออกไป”“ฉันไม่ไป! ที่นี่บ้านฉันแกนั่นล่ะที่ต้องไป”“ผมพูดดี ๆ กับคุณแล้วนะ” ผมยืนกำมือไว้แน่น ผู้หญิงคนนี้ร้ายเกินกว่าที่ผมจะให้อภัยได้“โถ ๆ เมื่อกี้ถึงข

“ฉันไม่ยอมจบแค่นี้แน่” ว่าแล้วเธอก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาตาหนู แต่อาหยางกลับกันตัวไม่ให้เข้าใกล้“อย่าเข้าใกล้ลูกผมเด็ดขาด”“นี่หลานฉันให้ฉันกอดหลานก่อนไปไม่ได้หรือยังไงกัน”“ไม่ได้! คนอย่างคุณสกปรกเกินไปที่จะแตะเนื้อต้องตัวลูกชายผม”“คุณย่า ฮือ ๆ จะหาคุณย่า” ในบ้านหลังนี้ไม่เหลือคนที่คุ้นเคยให้ตาหนูได้พึ่งพาอีกแล้ว นอกจากเธอกับคุณพ่อ เอาวะ! อย่างน้อยก็ทำเพื่อลูกให้แกได้กอดกับย่าเป็นครั้งสุดท้าย“อาหยางปล่อย”เมื่ออาหยางปล่อยตัวตาหนูแล้ว ตาหนูก็โผเข้าไปกอดแม่บุญธรรมทันที ผมจะปล่อยเธอได้กอดร่ำลากับลูกชายผมเพียงแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ก่อนที่ตำรวจจะมา“ย่าขอโทษนะลูกที่ต้องทำอย่างนี้” เธอเอ่ยอย่างนั้นแล้วก็ล็อกคอตาหนูไว้ ก่อนจะหยิบปืนในกระเป๋าสะพายออกมา“ตาหนูลูกแม่!”“คุณย่าปล่อยน้องนนท์ ฮือ ๆ”“พวกแกบังคับให้ฉันต้องทำอย่างนี้เองนะ”“ปล่อยลูกกูเดี๋ยวนี้นะ” ผมอดรนทนไม่ไหว จึงสบถคำหยาบออกมา“ปล่อยให้โง่สิวะ วันนี้ฉันจะพาเด็กคนนี้ไปด้วย เพื่อทรมานมันเหมือนที่กูทำกับมึงยังไงล่ะไอ้วิน”“คุณปล่อยหลานเดี๋ยวนี้ นั่นหลานเรานะ”“ใช่! มันเป็นหลานแต่มันมีเลือดชั่ว ๆ ของคน

ผมบึ่งรถมาถึงโรงพยาบาล ก็รีบเดินตรงเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน ตอนนี้คุณหมอกำลังทำการผ่าตัดเอาลูกกระสุนออก ผมได้แต่เดินไปวนมาอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวาย กลัวว่าอาหยางจะเป็นอันตรายร้ายแรง ผ่านไปชั่วโมงกว่าคุณหมอก็ออกมาจากห้อง ผมจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปถามอาการของอาหยางทันที“คุณหมอครับอาหยางเป็นอย่างไรบ้าง”“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่ตอนนี้คนไข้ยังไม่ได้สติ รบกวนคุณรอไปเยี่ยมในห้องพักฟื้นอีกทีนะครับ”“ขอบคุณครับคุณหมอ” ผมยกมือไหว้คุณหมอ น้ำตาไหลลงมาด้วยความโล่งใจ หากอาหยางเป็นอะไรไป ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่นอนระหว่างรอให้ถึงเวลาเยี่ยม ผมก็แวบไปหาแม่ที่ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องดับจิตมาถึงห้องดับจิตก็พบว่าแม่ยังคงนั่งเฝ้าศพพ่อ ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนรถเข็นศพ มีผ้าสีขาวคลุมร่างไร้วิญญาณไว้ มือของแม่ยังคงประสานมือพ่อไว้ตลอดเวลา ความเงียบงันของห้องดับจิตถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นไห้ของแม่ ท่านยังคงร้องไห้ไม่ยอมหยุด ผมจึงเดินเข้าไปลากเก้าอี้มานั่งข้างท่านแล้วกอดให้กำลังใจ“พ่อไปสบายแล้วนะครับแม่”“แม่ไม่นึกเลยว่าการได้เจอกันครั้งนี้ มันจะเป็นครั้งสุดท้า

“เอ๋ ฉันรู้จักด้วยเหรอ”“ใช่ครับคุณอี้เฟยรู้จักเป็นอย่างดีเลยล่ะ”ผมมองหน้าเขาอย่างสงสัยกับสิ่งที่ได้ยิน จะมีใครที่ไหนกัน ที่ผมรู้จักเป็นอย่างดีและน่าจะเข้าข่ายเป็นคนที่อาหยางแอบรัก“ใครกันอาหยาง”“ก็คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมนี่ไงครับ คนที่ผมแอบชอบมาตลอดก็คือ...คุณอี้เฟย” สีหน้าของอาหยางจริงจังมาก หลังจากเอ่ยคำนั้นออกมาเป็นไปได้ยังไงกัน อาหยางต้องล้อผมเล่นแน่ ๆ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน...“นะ...นายล้อฉันเล่นใช่ไหม”“เปล่าครับผมพูดเรื่องจริง ผมแอบชอบคุณอี้เฟยตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันที่เมืองจีนแล้ว คุณอี้เฟยเป็นคนที่ผมตามหามาตลอดทั้งชีวิต ชาตินี้ผมจะไม่มีทางเปลี่ยนใจจากคุณไปไหนอีกแล้วครับ”ได้ยินอย่างนั้นน้ำตาผมก็ไหลลงมา ผมไม่รู้ว่ามันไหลลงมาเพราะความรู้สึกอะไร ไม่รู้ว่าจะตอบกลับเขาไปอย่างไรดี ผมยังไม่ชัดเจนกับความรู้สึกที่มีต่อเขา ผมไม่อยากจะตัดรอน แต่ก็ยังไม่อยากจะเอ่ยว่าผมเองก็รู้สึกดีกับเขา มันยังไม่ใช่ตอนนี้“อาหยาง...นายพักผ่อนให้หายดีก่อนนะ แล้วฉันจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ ฉันต้องกลับบ้านไปหาตาหนูก่อน” ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้น แต่อาหยางกลับรั้งมือผมไว้ ไม่ย