All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 21 - Chapter 30

ผมหลบหนีจากการถูกจับกุมมาได้ ผ่านการดำน้ำคลองมาเรื่อย ๆ มาโผล่อีกทีก็ถึงสะพานแห่งหนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าปลอดภัยจึงขึ้นไปหลบอยู่ข้างพุ่มไม้ด้วยอาการหนาวสั่น นอนอยู่อย่างนั้นทั้งคืนจนรุ่งเช้าตื่นเช้ามาผมได้แต่นั่งเหม่อลอย ไม่รู้จะไปแห่งหนไหนดี ผมต้องใช้ชีวิตคนเร่ร่อนอีกแล้วอย่างนั้นหรือ ตั้งแต่จำความได้ผมก็ไม่เคยคิดร้ายกับใครมาก่อน แต่ความเป็นคนดีนั้นกลับไม่มากพอ ที่จะทำให้ผมรอดพ้นจากอันตรายทั้งปวงได้เลย จากนี้ผมจะไม่ยอมใครอีกแล้ว จะไม่ยอมให้พวกมันมาทำผมอะไรผมอีกแล้ว ผมสาบานว่าจะเอาคืนคนพวกนั้นให้สาสมอย่างที่สุด“ฮือ ๆ ยายจันทร์ ผมสาบานว่าจะแก้แค้นพวกมันคืนให้ยายนะครับ ตาหนูของแม่จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ แม่คิดถึงหนูมากเหลือเกิน” ผมนั่งกอดเข่าร้องไห้ พร่ำเพ้ออยู่อย่างนั้น มองไปทางไหนทุกอย่างก็ดูเป็นแต่สีเทาไปหมด มันช่างดูหมองหม่น ไร้ซึ่งความหวัง ผมยากจะตายตกตามยายจันทร์ไปเหลือเกิน แต่ถ้าทำอย่างนั้นยายจันทร์ก็ต้องตายเปล่า ผมจะอยู่เพื่อรอสักวัน ที่จะทำให้พวกมันไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ชีวิตผมปาดน้ำตาที่แก้มออกไปจนหมด ตั้งสติคิดหาทางเพื่อเอาตัวรอดจากวิกฤติในครั้งนี้ให้ได้เสียก่อน ตอนนี้ตำรวจ

“มะ...ไม่มีค่ะ” ผมถือโอกาสมองหน้าพ่ออีกครั้ง พ่อดูแก่ไปเยอะพอสมควร“คุณอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เห็นสาว ๆ สวย ๆ เป็นไม่ได้ เธอรีบไปเลยก่อนที่ฉันจะให้คนมาลากตัวออกไป”“ผมแค่สงสารแม่หนูนั่นต่างหาก เขาอุตส่าห์มาขายถึงหน้าบ้าน” เสียงพ่อทะเลาะกับแม่ในรถ“ขอบคุณนะคะพี่สงสารหนู แต่ไม่เป็นไรก็ได้ค่ะหนูขอลานะคะ” ผมยกมือไหว้พ่อ ก่อนจะรีบเดินออกมาโบกรถออกไปทันทีทำไมคนดี ๆ อย่างพ่อต้องมาใช้ชีวิตคู่กับคนเลวอย่างแม่ด้วย ก็อย่างว่ามันคงเป็นเวรกรรมที่สร้างไว้เมื่อชาติที่แล้ว ก็เหมือนผมที่ต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ จากการกระทำของคนบ้านนี้ในเมื่อสิ้นไร้หนทางแล้ว ผมก็ตัดสินใจไปที่ตลาดอีกครั้ง ซื้อกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบเพื่อใส่สัมภาระ ก่อนจะเจียดเงินที่มีติดตัวอยู่ ซื้อเสื้อผ้าผู้ชายไว้ใส่สองสามชุด เข้าไปในห้องน้ำสาธารณะเปลี่ยนกลับมาเป็นผู้ชายอีกเหมือนเดิม สวมหมวกแก๊ปแว่นกันแดดสีดำเพื่ออำพรางตัว เดินถือกระเป๋าไปตามถนนเรื่อยเปื่อย ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนดี อาการเหม่อลอยผมเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว แสงแดดจ้าทำให้ร้อนจนเหงื่อกาฬไหลไม่หยุดหย่อน ก่อนภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันจะค่อย ๆ เลือนราง รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน และนั่นก็

ห้าปีผ่านไปมหานครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน“คุณอี้เฟยครับ”เสียงเข้มของใครบางคนเอ่ยเรียก ขณะที่ผมยืนจ้องมองท้องฟ้ากว้างสุดลูกหูลูกตาบนตึกสูงระฟ้า ผ่านกระจกใสในห้องทำงานส่วนตัวผมหันกลับไปมองแล้วส่งยิ้มให้เขา “ว่าไงอาหยาง”ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมคือ ‘อาหยาง’ เป็นมือขวาคนสนิทผมเอง อาหยางสูงประมาณ 180 เซนติเมตร รูปร่างกำยำสมส่วน เป็นหนุ่มหน้าตี๋ฉบับจีนแท้ เตี่ยมอบหมายให้อาหยางเป็นทั้งพี่เลี้ยงและบอดี้การ์ดส่วนตัวผม และเขาคนนี้ก็ดูแลผมมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา จนเราสนิทสนมกันมากในระดับหนึ่ง ผมนับถือเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง“ที่คุณอี้เฟยสั่งให้ไปจองตั๋วเครื่องบิน ตอนนี้ได้ไฟลท์เรียบร้อยแล้วครับ เป็นพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้า”“ดีมาก นายเองก็ไปเตรียมตัวให้พร้อม เราจะกลับไปหาเตี่ยที่กรุงเทพกัน”“ครับคุณอี้เฟย” เขายืนถือกล่องอะไรบางอย่างไว้ในมือ ผมขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย เหมือนอาหยางรู้ตัวเลยชูขึ้นมาให้ผมดู ยิ้มแหย ๆ อีกด้วย“นั่นอะไรเหรอ” ผมมองหน้าเขายิ้มให้เล็กน้อย“คือ...ผมซื้อขนมมาฝากคุณอี้เฟยครับ ขนมเจ้านี้อร่อยมาก ลองชิมดูครับ” อาหยางยื่นถุงขนมมาให้ผม“ขอบคุณนะที่ดีกับฉันมาตลอด นายคือคนที่ฉ

บนโต๊ะหรูที่ทำมาจากไม้สัก มีจานอาหารระดับภัตตาคารวางเรียงรายอยู่ เมนูแต่ละอย่างน่ารับประทานทั้งนั้น เตี่ยรู้ว่าผมไม่ค่อยได้ทานอาหารไทย วันนี้จึงจัดแต่เมนูอาหารไทยให้เกือบทั้งนั้น พวกเราสามคนนั่งรับประทานอาหารอยู่บนโต๊ะอย่างพร้อมหน้า ในระหว่างนั้นก็สนทนาพูดคุยกันอย่างสนุกสนานไปด้วย“ขอบใจมากนะอาหยางที่ดูแลลูกชายอั๊วมาตลอด” เตี่ยเอ่ยกับอาหยางที่นั่งอยู่ข้างผม“ไม่เป็นไรครับเจ้าสัว ผมยินดีรับใช้คุณอี้เฟยจนกว่าชีวิตจะหาไม่ครับ”“ขอบใจมาก ลื้อคือคนที่อั๊วไว้ใจมากที่สุด อั๊วเชื่อว่าลื้อจะไม่ทำให้อั๊วผิดหวัง จงช่วยเหลืออี้เฟยให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี จบงานแล้วอั๊วจะมีสิ่งตอบแทนให้แน่นอน”“ผมไม่ต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทนครับ ผมขอแค่ได้ดูแลคุณอี้เฟยกับเจ้าสัวอย่างนี้ตลอดไปก็พอแล้วครับ” ผมเห็นแววตาที่มุ่งมั่นจริงใจของอาหยางก็รู้สึกซาบซึ้งใจ น้อยคนนักที่จงรักภักดีกับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อแม่อย่างนี้ ผมนับถือน้ำใจเขาจริง ๆ“ขอบคุณนายมากนะ” ผมยิ้มให้ เอื้อมไปกุมมือของอาหยางบีบเบา ๆ สื่อว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา“ผมยินดีครับ” อาหยางยิ้มตอบ ยิ่งเขายิ้มอย่างนี้ความหล่อยิ่งเพิ่มทวีคูณ ผมเชื

ตอนนี้ผมกำลังเข้าไปที่บ่อนเป็นวันแรกในฐานะผู้บริหารคนใหม่ โดยมีอาหยางเป็นสารถีขับรถให้เหมือนเดิมทุกครั้ง ส่วนรถที่เตี่ยซื้อให้ผมอยากจะรอประเดิมขับเข้าไปเหยียบในบ้านหลังนั้นเป็นครั้งแรก เป็นการตอกย้ำว่าผมไม่ใช่วินคนนั้นที่เคยเป็นเด็กกำพร้า เป็นคนเร่ร่อนไม่มีที่ไป ไม่ใช่วินคนเดิมที่พวกเขาเคยรู้จักระหว่างทางผมเอาแต่นึกถึงวันที่ธุรกิจของครอบครัวนั้นตกเป็นของผม ผมจะทำให้พวกเขาจะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ขณะทอดสายตามองสองข้างทางไปเรื่อยเปื่อย อีกเพียงห้าร้อยเมตรก็จะถึงบ่อนแล้ว แต่ทว่ากลับเจอคนถูกทำร้ายอยู่ข้างทาง ผมจึงสั่งให้อาหยางหยุดรถเพื่อไปช่วยผู้หญิงคนนั้น“อาหยางลงไปช่วยผู้หญิงคนนั้นที”“ครับคุณอี้เฟย”อาหยางจอดรถทันควันก่อนจะลงไปช่วยหญิงวัยเกือบห้าสิบ ที่กำลังโดนชายวัยรุ่นเหมือนพยายามแย่งอะไรบางอย่างจากเธอไป ผมเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ เพราะนึกถึงสภาพตัวเองตอนที่เคยเร่ร่อนอยู่ข้างถนนเมื่ออาหยางจัดการกับชายวัยรุ่นคนนั้นจนวิ่งหนีหางจุกตูด ผมจึงลงจากรถไปถามไถ่อาการของเธอ ว่าเหตุใดถึงได้มาอยู่ข้างถนนในสภาพมอมแมมอย่างนี้“เป็นยังไงบ้างครับป้า”“ป้าไม่เป็นไร ขอบใจพ่อหนุ่มสองคนมากนะ