All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 31 - Chapter 40

เดินมาถึงโซนเครื่องดื่ม ผมก็เจอเธอคนนั้นที่เคยเห็นเมื่อครั้งไปหาตาหนูที่หน้าโรงเรียน ยิ่งได้เห็นใกล้ ๆ ยิ่งรู้ว่าเธอสวยมาก ช่างเหมาะสมกับพี่ธีเหลือเกิน แต่ผมจะเป็นคนทำให้ความรักของพี่ธีต้องย่อยยับลงในพริบตา แต่ต้องหลังจากผมได้ครอบครองธุรกิจของบ้านหลังนั้นเสียก่อน ผมจะทำทุกวิธีเพื่อทำให้พวกเขาเหลือเพียงแต่ตัว ต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนเหมือนอย่างที่ผมเคยเป็น“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหม” ผมยืนผงกศีรษะให้เธอเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย“สวัสดีค่ะ ฉันจำได้ว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน” เจ้าหล่อนว่าแล้วก็ยกแก้วไวน์ที่อยู่ในมือเรียวขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะกระจกตรงหน้า“ใช่ครับ เราอาจจะไม่เคยรู้จักกัน แต่จากนี้ไปคุณอาจจะต้องเจอผมบ่อย ๆ แน่นอน เพราะผมคือลูกชายเจ้าของบ่อนแห่งนี้ และจากวันนี้เป็นต้นไปผมจะมาบริหารงานแทนเตี่ยครับ เลยอยากจะทำความรู้จักกับลูกค้าวีไอพีเอาไว้”“อ้อ...ลูกชายของคุณโจวนี่เอง เชิญนั่งค่ะ” เมื่อเธอรู้ว่าผมคือลูกชายของเตี่ย ท่าทีของเจ้าหล่อนก็เปลี่ยนไป ดูยิ้มแย้มและเป็นมิตรกว่าเมื่อครู่“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ ผมอี้เฟย” ผมยื่นมือไปข้างหน้าเพื่อรอรับมิต

ช่วงเย็นผมแต่งตัวให้ดูดีมีระดับมากที่สุด เพื่อจะได้มัดใจอรจิราให้อยู่หมัด ผมมาถึงก่อนจึงนั่งรอที่โต๊ะอาหารในภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง สั่งอาหารไว้รอเธอเสร็จสรรพ จะเหลือก็เพียงเจ้าหล่อนเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึง นั่งรอไม่นานอาหยางที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบงัน ด้วยการโน้มตัวมากระซิบที่ข้างใบหูผม“เธอมาโน่นแล้วครับ”เมื่อมองไปตรงหน้าก็เจอกับหญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว สวมชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีแดงเพลิง เข้ารูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ยั่วตายั่วใจชายหนุ่มที่อยู่ตามรายทางได้ไม่น้อย“ขอโทษนะคะ พอดีฉันแต่งตัวนานไปหน่อยเลยมาช้า หวังว่าคุณคงจะเข้าใจนะคะ” มาถึงเธอก็เอ่ยขอโทษขอโพย ที่มาถึงช้ากว่าเวลานัดหมาย“ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ เชิญนั่งเลยดีกว่า” ผมลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปเคลื่อนเก้าอี้ให้เจ้าหล่อนนั่ง พยายามทำให้เธอประทับใจมากที่สุด“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ย พร้อมส่งยิ้มหวานมาให้“ผมสั่งอาหารไว้รอแล้วนะครับ หวังว่าคุณคงจะถูกใจ ทุกอย่างที่สั่งมาล้วนแต่เป็นเมนูจานเด็ดของที่นี่”“ว้าว! ขอบคุณนะคะที่ทำเพื่อฉันขนาดนี้ ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน”“ไม่เป็นไรครับ ถึงแม้ว่าเราเพิ่งจะเจอกัน แต่ผมก็รู

และแล้ววันที่ผมรอคอยก็มาถึง ผมตื่นขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อเตรียมตัวเข้าไปที่บ้านหลังนั้น อรจิราได้แจ้งกับพี่ธีเรื่องที่ผมจะเข้าไปเจรจาธุรกิจในวันนี้ และเขาก็ตอบตกลง ผมจะได้เจอหน้าตาหนูใกล้ ๆ แล้วสินะ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกตื่นเต้นซะเหลือเกินผมขับรถซูเปอร์คาร์ที่เตี่ยซื้อให้ ตรงไปยังบ้านของพี่ธีอย่างคุ้นชินเส้นทาง โดยมีอาหยางขับบิ๊กไบค์ตามประกบคอยรักษาความปลอดภัยให้อยู่ตลอดทางเมื่อรถเคลื่อนล้อเข้ามาให้รั้วบ้าน ผมรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้เผชิญหน้ากับคนบ้านนั้นอีกครั้ง แต่ทว่าไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย เพราะมีแต่ความแค้นเข้ามาแทนที่ความรู้สึกพวกนั้นไปหมดแล้วเมื่อรถจอดนิ่งสนิทแล้ว ผมก็เปิดประตูก้าวขาลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผย ยืนมองคฤหาสน์หลังนั้นด้วยแววตาที่แข็งกร้าวภายใต้แว่นกันแดดสีชา ก่อนจะถอดมันออกเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อแบรนด์ดังที่สวมใส่อยู่“คุณอี้เฟยจะให้ผมเข้าไปด้วยไหมครับ” เมื่ออาหยางลงจากรถแล้ว ก็เดินมาเอ่ยถามผมทันที“ไปสิ! เราจะไปด้วยกัน ไปดูหน้าผู้ชายคนนั้นใกล้ ๆ ดูให้ชัด ๆ ให้จำขึ้นใจ ว่าเขาเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง”“ครับคุณอี้เฟย”“ว่าแต่เป็นยังไงบ้

“เพราะผมกับคุณอรเป็นเพื่อนกันยังไงล่ะครับ เห็นเพื่อนมีปัญหา ผมเลยอยากช่วยเหลือเพื่อน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น”“เพื่อนในบ่อน” พี่ธีเอ่ยประชดประชันภรรยา ได้ยินอย่างนั้นอรจิราก็หันขวับไปมองหน้าสามีด้วยความไม่พอใจ“คุณอย่าทำให้เสียบรรยากาศได้ไหม” อรจิราทักท้วงสามี“ใช่ครับเราเจอกันที่บ่อน มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายนี่ครับ มีเงินทั้งทีก็เอาไปใช้ปรนเปรอความสุขให้กับตัวเอง แก้เบื่อ แกเซ็ง ชีวิตคนเรามันสั้นครับ อยากทำอะไรก็ควรรีบทำ ชีวิตมันไม่แน่ไม่นอน บางทีเราอยู่ที่บ้านตัวเองแท้ ๆ อาจจะมีคนมาฆ่าเราถึงที่ก็เป็นไปได้” ผมร่ายยาว พลางนึกถึงเรื่องของยายจันทร์ที่โดนฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมในบ้านตัวเอง“ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยสักหน่อย รู้สึกว่าคุณกับภรรยาผมจะสนิทกันมากจนเกินไปนะครับ” คงจะเริ่มระแวงเมียตัวเองแล้วสินะ อีกไม่นานหรอกคุณจะได้รู้ได้เห็นกับตาแน่นอน“คุณชักจะเสียมารยาทแล้วนะคะธี”“เสียมารยาทตรงไหน ผมแค่ถามทำไมคุณถึงได้เดือดเนื้อร้อนใจอย่างนี้ หรือมันมีอะไรจริง ๆ” เขาตวาดแหวใส่หน้าภรรยาอย่างลืมตัว“ตาธีอย่าอารมณ์ร้อนสิลูก ส่วนเธอออกไปกับฉัน ปล่อยให้ผู้ชายเขาคุยกัน ถ้าเธออยู่ด้วยคุยกันไม่รู้เรื่องแน่

“เอาเหมือนเดิม รู้แล้วยังจะมาถามฉันอีก” เขาดุให้เลขาสาว แต่ทว่าเจ้าหล่อนกลับทำหน้าระรื่นไม่ได้รู้สึกน้อยใจแต่อย่างใด“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่นะคะ”หลังจากเธอไปแล้วผมก็หันไปสนใจเขาอีกครั้ง เราจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ราวกับว่าก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องทะเลาะวิวาทหรือผิดใจกันมาก่อน“คุณมองผมอย่างนั้นหมายความว่ายังไงครับ” ผมเป็นคนเอ่ยถามขึ้นมาก่อน เพราะเขาเอาแต่จ้องมองแต่ไม่ยอมเอ่ยอะไร“ทำไม? ผมมองคุณไม่ได้งั้นเหรอ คุณเป็นคนอยากเข้ามาที่นี่จนตัวสั่น คุณก็ต้องทนนิสัยผมให้ได้” เขาเอ่ยกับผมอย่างไม่สะทกสะท้าน“ผมทนได้แน่นอนครับ เพราะผมตั้งใจเข้ามาที่นี่เพราะอยากจะช่วย แต่ถ้าผู้บริหารอย่างคุณจะทำตัวไม่เข้าท่าอย่างนี้ ผมก็จะไม่ถือสา คิดเสียว่ามันเป็นสันดานที่แก้ไม่ได้” ในเมื่อเขาไม่ยอมเปลี่ยนนิสัยใจคอ ให้เข้ากับคนอื่นอย่างนี้ ผมเองก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้เด็ดขาด เพราะเกมนี้ผมจะเป็นคนคุมมันเอง“นี่คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ ผมให้คุณมาเป็นที่ปรึกษาผม ไม่ใช่ให้มาเป็นเจ้านายคิดอยากจะพูดอะไรก็ได้ อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินแล้วจะทำก็ได้ ถ้าคุณยังทำตัวแย่ ๆ อย่างนี้ ผมเองนี่ล่ะจะเขี่ยคุณออกจากที่นี่” พอโดนด่าเข้า