All Chapters of พี่ชายที่ร้าย (Mpreg): Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อถึงเวลาต้องไปรับตาหนูที่โรงเรียน พี่ธีก็เร้าหรือให้ผมนั่งรถไปกับเขา ผมจึงโทรเรียกให้ลูกน้องมาขับรถกลับไปไว้ที่บ้าน นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถไปพร้อมกับเขา ระหว่างทางพี่ธีชวนผมคุยไปเรื่อยเปื่อย โดยจะถามเรื่องผมซะเป็นส่วนมาก จนเบื่อที่จะตอบคำถามซะเหลือเกินพวกเรามาถึงก่อนเวลานิดหน่อย จึงเข้าไปนั่งรอที่ม้านั่งในสนามเด็กเล่น พี่ธีคงไม่รู้ว่าภายในใจผมมันตื่นเต้นมากแค่ไหน เพราะท่าทางที่แสดงออกมาให้เขาเห็นนั้น ไม่มีพิรุธใด ๆ พูดคุยยิ้มแย้มเป็นปกติ“ทำไมคุณถึงชวนผมมาที่นี่ด้วยล่ะครับ” ผมหันไปเอ่ยกับเขาที่นั่งอยู่ข้างกัน“ผมก็แค่อยากให้คุณมาเห็นความน่ารักของลูกชายผมเท่านั้นเอง ตอนนี้มันคงใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ” พี่ธีเอ่ยกับผมเสียงเอื่อย ๆ ท้ายประโยค“ใกล้ถึงเวลาอะไรครับ คุณชอบพูดจาแปลก ๆ อยู่เรื่อยเลย” ผมเอ่ย พลางชะเง้อมองหาตาหนู เมื่อไหร่จะออกมาก็ไม่รู้ นี่ก็เลยเวลาเลิกเรียนมาตั้งหนึ่งนาทีแล้วใช่ครับตั้งหนึ่งนาทีแล้ว...“ใกล้ถึงเวลาที่ลูกชายผมจะออกมาแล้วไงครับ” เขาส่งยิ้มมาให้ ทำไมผมถึงรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนี้มันเป็นยิ้มที่บริสุทธิ์ปราศจากการปรุงแต่งใด ๆ ซึ่งผมไม่เคยเห็นอย่างนี้จากตัวเขามาก่อน“อ้

ในที่สุดแผนการที่ผมวางแผนไว้ก็สำเร็จลุล่วงเสียที พี่ธียอมแบ่งหุ้นบางส่วนขายให้กับนายทุนหน้าม้าที่ผมแนะนำมา นั่นทำให้ผมยิ้มในใจอย่างผู้ชนะ เพราะหากรวมกับส่วนที่ผมมี หุ้นทั้งหมดก็จะมากกว่าครึ่ง นั่นจะทำให้ผมสามารถนั่งเก้าอี้ประธานบริษัทได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกครับ ต้องหลังจากให้ผมได้บ้านหลังนั้นมาก่อน ผมจะใช้อรจิราให้เป็นประโยชน์อีกครั้ง โดยการหลอกใช้เธอให้เอาโฉนดบ้านหลังนั้นมาขายให้ผมวันนี้เธอเข้ามาหาผมที่บ่อนอีกครั้ง เรานั่งดื่มกันเหมือนเช่นเคย เธอระบายความอัดอั้นในใจ ที่เกิดจากการกระทำของคนในบ้านหลังนั้นให้ผมฟัง ในช่วงที่อ่อนแออย่างนี้เหมาะนักล่ะ ที่จะจูงจมูกเธอให้ทำตามที่ผมต้องการ“ดูท่าทางวันนี้คุณอรจะเครียดกว่าทุกวันนะครับ”“ใช่ค่ะทั้งเครียดทั้งกลุ้มใจ คุณรู้ไหมว่าคนที่เป็นเมียน้อยของพี่ธีคือนังเมษา เลขาหน้าห้องของพี่ธีนั่นเอง”ผมแสร้งทำเป็นตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเธอต่อไป “คุณเมษางั้นเหรอ! ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็นเธอ”“วันก่อนมันมาหยามฉันถึงที่บ้าน แสดงตัวว่าเป็นเมียอีกคนของพี่ธี ฉันทนเห็นความร้ายกาจของมันไม่ไหวเลยมีเรื่องตบตีกับมัน จนข้าวของในบ้านเสียหาย คุณแม่เห็นอย่าง

หลังจากที่ผมจัดการเรื่องซื้อขายหุ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้จึงตั้งใจเอาเอกสารนั้นไปให้พี่ธีดูให้เต็มตา เพื่อทวงตำแหน่งประธานบริษัทจากเขา เดินมาถึงหน้าห้องก็ต้องประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นโต๊ะทำงานที่เคยเป็นของเมษากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งเงาของเจ้าหล่อน เข้าใจว่าวันนี้เธอคงจะลางานหรือมีธุระอะไรเทือกนั้นก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ผมเคาะประตูห้องตามมารยาท ก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน ก็เห็นพี่ธียืนกอดอกมองดูวิวทิวทัศน์ภายนอกห้องผ่านกระจกใสอย่างนิ่งสงบ ปกติแล้วหากได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างนี้ เขามักจะจ้องมองมาดูว่าเป็นใครทุกครั้ง“สมใจอยากคุณแล้วสินะ” เขาเอ่ยกับผมทั้งที่ยืนหันหลังให้“เรื่องอะไรกันครับ”“ก็ทุกเรื่องที่คุณกำลังพยายามทำ ตอนนี้มันสำเร็จไปหมดทุกอย่างแล้วนี่” หรือว่าเขาจะรู้เรื่องแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ดีจะได้ไม่ต้องพูดมากให้เปลืองน้ำลาย“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังทำอะไร”“ก็ผมกำลังจับตาดูคุณอยู่ทุกฝีก้าวยังไงล่ะ” เขาหันกลับมามองหน้าผมด้วยแววตาที่แข็งกร้าว สายตาที่มองมามันเหมือนเมื่อครั้งที่เขาเคยทำร้ายผมไม่ผิดเพี้ยน แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย“คงรู้เรื่องนี้ด้วยสินะ” ผมยื่นสัญญาซื้อขายหุ

ขับรถมาไม่นานผมก็มาถึงสถานีตำรวจ เมื่อเดินขึ้นไปหาเธอด้านบน ก็พบว่าอรจิรากำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องขัง เห็นสภาพแล้วอดสงสารเธอไม่ได้“คุณอรครับผมมาแล้ว”เมื่ออรจิราได้ยินเสียงผมเอ่ยเรียก เจ้าหล่อนรีบหันขวับมามอง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตัวเข้ามาจับกรงเหล็กห้องขังไว้ เพื่อมาสนทนากับผม“คุณอี้เฟย คุณอี้เฟยจริง ๆ ด้วย”“ครับผม ผมมารับคุณกลับบ้านแล้ว”“จริง ๆ นะคะ ฉันกลัวที่นี่ ฉันไม่อยากอยู่ในคุกแล้ว ฉันไม่ได้ฆ่าเมษาจริง ๆ นะคะ”“ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ฆ่า เดี๋ยวผมจะไปขอประกันตัวคุณกับร้อยเวร คุณรอที่นี่ก่อนนะ”“เร็ว ๆ นะคะฉันอยากออกจากที่นี่เต็มทนแล้ว”ผมเดินตรงไปหาร้อยเวรที่นั่งอยู่บนโต๊ะเขียนเอกสาร เพื่อขอเจรจาประกันตัวอรจิรา เห็นสภาพอรจิราก็นึกถึงตัวเองเมื่อห้าปีที่แล้ว เธอโดนพี่ธีทำร้ายเหมือนที่ผมเคยโดน ผมจะไม่ปล่อยให้เขาลอยนวลเด็ดขาด“สวัสดีครับผมจะมาขอประกันตัวคุณอรจิราครับ”“ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับผู้ต้องหาครับ”“ผมเป็นเพื่อนครับ”“เราต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ให้ประกันตัวเธอไม่ได้ เพราะคดีนี้เป็นคดีอุกฉกรรจ์ ผู้ตายโดนฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณ แถมเธอยังถูกซัด

ผมออกจากตรงนั้นแล้วก็เดินตรงไปหาอรจิรา เพื่อไปแจ้งข่าวร้ายให้เธอรับรู้“คุณอรครับ”เมื่อได้ยินเสียงผมเอ่ยเรียก เธอก็รีบลุกขึ้นมาจับที่กรงเหล็กห้องขังเอาไว้ จ้องมองมาที่ผมอย่างมีความหวัง ยิ้มไม่ยอมหุบเลยทีเดียว“คุณอี้เฟยฉันจะได้ออกไปแล้วใช่ไหมคะ”“เอ่อ...ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ช่วยคุณอรออกไปไม่ได้ ตอนนี้ทางตำรวจยังไม่ให้ประกันตัวครับ แต่ผมสัญญาว่าจะหาทางพาตัวคุณออกมาให้ได้เร็ว ๆ นี้แน่นอน”ได้ยินอย่างนั้นอรจิราก็ปล่อยโฮออกมาราวกับเด็ก เห็นแล้วก็รู้สึกสงสารซะเหลือเกิน“ฮือ ๆ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำ” อรจิราร้องไห้เสียงดังระงมไปทั่วทั้งโรงพัก อย่างไม่อายผู้ใด ผมจึงยื่นมือเข้าไปจับมือเธอไว้เพื่อให้กำลังใจ“คุณอรไม่ต้องกลัว ผมสัญญาว่าจะพาตัวคุณออกไปจากที่นี่ให้ได้อย่างแน่นอน”“จริง ๆ นะคะ ฉันจะรอคุณ ต้องช่วยฉันให้ได้นะคะคุณอี้เฟย”“ครับผมสัญญา แต่ตอนนี้ผมต้องไปก่อน แล้ววันหลังผมจะมาเยี่ยมใหม่”“ชีวิตฉันอยู่ในกำมือคุณแล้ว ฉันรักคุณนะคะคุณอี้เฟย”“ผมก็รักคุณครับ”ผมยิ้มให้เธอก่อนจะเดินออกมาอย่างเป็นกังวล ตอนนี้เรื่องเข้าใกล้ความจริงขึ้นมาทุกทีแล้วสินะ อย่างน้อยผมก็ไ