Beranda / โรแมนติก / พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ / บทที่ 35 พี่เก็บมันไว้ทำไม

Share

บทที่ 35 พี่เก็บมันไว้ทำไม

last update Tanggal publikasi: 2026-10-19 20:29:06

บทที่ 35 พี่เก็บมันไว้ทำไม

“ตื่นแล้วเหรอ”

คำถามแรกที่หลุดออกจากปากฉันโง่มาก

คนที่ลืมตาอยู่ตรงหน้า ถ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 35 พี่เก็บมันไว้ทำไม

    บทที่ 35 พี่เก็บมันไว้ทำไม“ตื่นแล้วเหรอ”คำถามแรกที่หลุดออกจากปากฉันโง่มากคนที่ลืมตาอยู่ตรงหน้า ถ้าไม่ตื่นก็คงเป็นปาฏิหาริย์แล้วธามไม่ได้ตอบ สายตายังอยู่ที่กระดาษในมือฉัน แล้วเลื่อนไปยังกล่องที่เปิดอยู่บนพื้นฉันรีบพูดก่อน“พริมไม่ได้ค้นนะ”“อือ”เสียงเขาแหบกว่าปกติ“แฟ้มตก แล้วกล่องมันเปิดเอง”“พี่ไม่ได้ว่าอะไร”“แต่หน้าพี่เหมือนกำลังจะสอบสวน”ธามยกมือกดขมับ“พี่เป็นไข้ ไม่มีแรงสอบสวนใคร”ฉันมองสีหน้าเขาแล้วความรู้สึกผิดแทรกขึ้นมา คนป่วยควรนอน ไม่ใช่ตื่นมาเจออดีตคนจีบนั่งรื้อของเก่ากลางห้องฉันรีบวางโน้ตลง“นอนต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวพริมเก็บให้”“เอามานี่”“อะไร”“โน้ต”ฉันมองกระดาษในมือ ก่อนยื่นให้ธามรับไปอย่างระวังเกินกว่ากระดาษเก่า ๆ แผ่นหนึ่งควรได้รับ แล้วพับตามรอยเดิมฉันมองทุกขั้นตอน พับครึ่ง กดมุม วางกลับลงในกล่อง เหมือนทำแบบนี้มาแล้วหลายครั้งคำถามเลยหลุดออกมาเอง“พี่เก็บมันไว้ทำไม”มือเขาหยุด“อะไร”“ทั้งหมดนี่ค่ะ”ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโซฟา“โน้ต ขนม...ไม่ใช่สิ ซองขนม ริบบิ้น รูปเก่า ของพวกนี้”ธามมองกล่อง“ก็เก็บไว้”“พริมรู้ว่าเก็บไว้”“แล้วถามอะไร”ฉันจ้องหน้าเขา“พี่อย่า

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 34 วันที่พี่ชายเป็นไข้

    บทที่ 34 วันที่พี่ชายเป็นไข้ฉันรู้ว่าธามไม่สบายเพราะตอนสิบโมงเช้า ป้านวลส่งข้อความมาถามว่าพริม วันนี้ต้องเจอธามที่ไซต์ไหมลูกฉันกำลังตอบอีเมลลูกค้าอยู่ จึงพิมพ์กลับไปสั้น ๆไม่น่าค่ะ วันนี้ทีมสถาปัตย์ไม่ได้เข้า มีอะไรหรือเปล่าคะข้อความอ่านทันทีมันเป็นไข้นิ้วฉันหยุดเหนือคีย์บอร์ดไม่ถึงห้าวินาที ข้อความต่อมาก็มาถึงเมื่อคืนกลับดึก ป้าก็นึกว่าเช้านี้ออกไปทำงานแล้ว พอขึ้นไปดูเห็นนอนอยู่ในห้องทำงาน ตัวร้อนจี๋ ยังดื้อจะเปิดคอมอีกฉันขมวดคิ้ว ไม่แปลกคนที่ปวดหัวยังประชุมต่อได้ตั้งหลายชั่วโมง แค่เป็นไข้คงคิดว่าร่างกายตัวเองมีปุ่มปิดอาการกินยาหรือยังคะกินแล้ว ป้าให้หมอมาดูแล้ว ไข้สูงเพราะพักผ่อนน้อย ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ไม่ยอมนอนดี ๆฉันถอนหายใจพิมพ์คำว่า เดี๋ยวพริมไปดู ไปแล้ว ก่อนลบทิ้งเราไม่ได้เป็นอะไรกันช่วงนี้เขาพยายามเข้าหาฉันก็จริง แต่ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำเพราะอะไรแล้วถ้าฉันรีบวิ่งไปทันทีที่รู้ว่าเขาป่วย มันก็เหมือนตัวเองกลับไปอยู่จุดเดิมอีกฉันจึงตอบแค่ให้พี่ธามพักเยอะ ๆ นะคะป้า ถ้ามีอะไรให้พริมช่วยบอกได้เลยค่ะจากนั้นวางโทรศัพท์ตั้งใจทำงาน ได้ประมาณเจ็ดนาทีฉันเปิดแช

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 33 คนเคยถูกตาม ต้องหัดตามบ้าง

    บทที่ 33 คนเคยถูกตาม ต้องหัดตามบ้างสามวันหลังจากที่ฉันบอกธามว่า เรื่องนั้นพี่ต้องคิดเองค่ะ ตอนพริมจีบ พริมยังคิดเองเลยเขาก็หายไปจากโหมดคนพยายามจีบแบบมั่ว ๆไม่มีคุกกี้ผิดชนิดไม่มีสติกเกอร์รักนะจุ๊บ ๆ หลุดมาอีกไม่มีนัดกินข้าวที่ฟังเหมือนประชุมผู้รับเหมาตอนแรกฉันคิดว่าเขาถอดใจแล้วก็ดีอย่างน้อยไม่ต้องมานั่งเดาว่าวันนี้จะเกิดอะไรประหลาดอีกจนกระทั่งคืนวันพุธ ฉันนั่งทำงานที่สตูดิโอจนเกือบสี่ทุ่ม เพราะต้องส่งพรีเซนเทชันให้ลูกค้าตอนเช้า ห้องรอบข้างปิดไฟไปเกือบหมดแล้ว เหลือฉันกับพนักงานรักษาความปลอดภัยชั้นล่างโทรศัพท์สั่นตอนกำลังจัดหน้าสไลด์สุดท้ายยังอยู่สตูดิโอ?ฉันเห็นชื่อธามแล้วตอบค่ะไม่ถึงสิบวินาทีกลับกี่โมงฉันมองไฟล์ตรงหน้าอีกประมาณครึ่งชั่วโมงค่ะฉันเตรียมใจว่าประโยคต่อไปต้องเป็น เดี๋ยวพี่ไปรับแล้วก็จริง“พี่ไปรับไหม”แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหยุดคือนั่นไม่ใช่ประโยคเดิมเมื่อก่อนเขาจะบอกว่า เดี๋ยวพี่ไปรับจบฉันจะตอบว่าไม่ต้อง เขาก็จะมาอยู่ดีคราวนี้เขาถามฉันพิมพ์กลับไปไม่ต้องก็ได้ค่ะ พริมเรียกรถได้สามจุดขึ้นแล้วหายไปครู่หนึ่งโอเคฉันเลิกคิ้วยอมง่าย?ยังไม่ทันคิดต่อ ข้อความ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 32 ไม่ได้จีบ...แต่ขอเริ่มใหม่ได้ไหม

    บทที่ 32 ไม่ได้จีบ...แต่ขอเริ่มใหม่ได้ไหม“ถ้าพี่กำลังจีบพริม บอกไว้ก่อนว่าคะแนนติดลบค่ะ”ฉันพูดจบก็เปิดเมนูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นธามยังนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงียบจนฉันต้องเหลือบตามอง“ทำไมคะ”“คะแนนติดลบเท่าไหร่”ฉันเกือบหลุดหัวเราะ ประเด็นที่ควรถามคือ ใครบอกว่าพี่จีบแต่เขาดันสนใจคะแนน“ประมาณลบสิบ”“เยอะไป”“ขนมผิดหนึ่ง สติกเกอร์ผิดหนึ่ง ชวนกินข้าวเหมือนเรียกประชุมอีกสาม ที่เหลือหักจากประวัติเดิมค่ะ”“ประวัติเดิมเกี่ยวอะไร”ฉันปิดเมนูลง“เกี่ยวสิคะ คนสมัครมีประวัติ พริมก็ต้องตรวจ”“พี่ยังไม่ได้สมัคร”คราวนี้ฉันเงียบธามเองก็คงเพิ่งรู้ว่าพูดอะไร เพราะมือที่วางบนโต๊ะหยุดไปนิดหนึ่งฉันพยักหน้าช้า ๆ“โอเคค่ะ”แล้วเปิดเมนูอีกครั้ง ไม่แซวต่อ ไม่ถามว่าแล้วสิ่งที่เขาทำช่วงนี้เรียกว่าอะไร รู้สึกได้เลยว่าคนฝั่งตรงข้ามเริ่มไม่สบายใจกับคำว่า โอเคค่ะ ของฉันแต่ฉันเหนื่อยจะช่วยเขาต่อบทแล้วจริง ๆพนักงานเดินมารับออร์เดอร์เราสั่งอาหารตามปกติหลังจากนั้นบทสนทนาก็เลี้ยวไปเรื่องงาน สตูดิโอของฉันกำลังจะรับคนช่วยประจำเพิ่มหนึ่งตำแหน่ง ธามถามเรื่องค่าเช่า เรื่องงบ และลูกค้าที่ติดต่อเข้ามาใหม่เขาฟ

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 31 จีบคนเป็นไหมพี่

    บทที่ 31 จีบคนเป็นไหมพี่กาแฟแก้วที่ธามเอามาให้ตอนเช้าอยู่บนโต๊ะทำงานฉันจนเกือบเที่ยงไม่ใช่เพราะไม่กินกินหมดตั้งแต่เก้าโมงแล้วแต่ฉันยังไม่ได้เอาแก้วไปทิ้งอย่าถามว่าทำไมฉันเองก็ไม่รู้อาจเพราะประโยคเจ้าของกาแฟยังติดอยู่ในหัวไม่รู้จะตอบฐานะอะไร เลยเอากาแฟมาก่อนนี่ไม่ใช่คำสารภาพไม่ใช่คำขอคืนดีไม่ได้บอกว่าจะจีบด้วยมันไม่มีสถานะอะไรทั้งนั้นแต่ถ้าเป็นธาม คนที่เมื่อก่อนถามอะไรเรื่องความรู้สึกแล้วเงียบเหมือนอินเทอร์เน็ตดับ การที่เขายอมรับตรง ๆ ว่า ไม่รู้ ก็ถือว่าพัฒนาการก้าวกระโดดแล้วฉันกำลังจะหยิบแก้วไปทิ้ง โทรศัพท์ก็สั่น ชื่อคนที่กำลังคิดถึงขึ้นหน้าจอพอดีพี่ธามฉันเปิดดู สติกเกอร์รูปหมาตัวกลมยืนชูหัวใจ พร้อมข้อความว่ารักนะจุ๊บ ๆฉันนิ่ง กะพริบตาหนึ่งที เปิดรูปใหญ่ดูอีกรอบ จากนั้นโทรหามินทันที มันรับด้วยเสียงง่วง“อะไร”“พี่ธามส่งสติกเกอร์รักนะจุ๊บ ๆ มาให้กู”ปลายสายเงียบไปสองวินาที แล้วหัวเราะลั่น“เชี่ย!”“มึงเบา ๆ”“เขาสารภาพรักแล้ว?”“กูว่าไม่”“สติกเกอร์บอกอยู่โต้ง ๆ”“เพราะมันไม่ใช่สไตล์เขาเลย”ฉันยังไม่ทันพูดจบ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาส่งผิดฉันหลับตา นั่นไง มินยิ่งหัวเร

  • พี่คะหนูจะจีบพี่แล้วนะ   บทที่ 30 ถึงบ้านหรือยัง

    บทที่ 30 ถึงบ้านหรือยัง* * * ------------------* * *ฉันตอบผู้ชายในรถไปว่า“เก้าโมงค่ะ”“ได้ครับ เดี๋ยวผมทักมาก่อนออก”“โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ”กระจกรถปิด รถเคลื่อนออกไป ฉันหันกลับมาเจอธามยังยืนอยู่ที่เดิม ถุงขยะในมือด้วยฉันเกือบถามว่า ถังขยะอยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอคะ แต่คิดอีกที ปล่อยเขาเถอะเมื่อคืนต้นไม้หิวน้ำ คืนนี้ถังขยะอาจอยากออกมาเดินเล่น“ฝันดีค่ะพี่ธาม”ฉันบอกแล้วเดินเข้าบ้าน เขาไม่ได้ตอบทันที จนฉันเกือบถึงประตูถึงได้ยินเสียงตามหลัง“พรุ่งนี้ไปไหน”ฉันหันกลับ“ทำงานค่ะ”“ไซต์ไหน”“งานอีเวนต์ที่คุยไว้”“เลิกกี่โมง”ฉันหัวเราะนิดหนึ่ง“ยังไม่รู้ค่ะ”สีหน้าธามไม่ค่อยพอใจคำตอบ แต่ฉันไม่คิดจะขยายความ“ไปก่อนนะคะ”คราวนี้เข้าบ้านจริง ๆ สิบนาทีต่อมา โทรศัพท์สั่น ฉันที่กำลังล้างหน้าเหลือบมองหน้าจอพี่ธามล็อกประตูหรือยังฉันมองข้อความอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบแล้วค่ะคิดว่าจบ ไม่จบหน้าต่างหลังบ้านล่ะฉันเช็ดหน้าล็อกแล้วค่ะเงียบไปสองนาทีพรุ่งนี้กลับเอง?ฉันหลุดหัวเราะ คนที่ยืนฟังอยู่หน้าบ้านเมื่อกี้ยังถามอีกน่าจะมีคนมาส่งค่ะข้อความขึ้นว่าอ่านทันที แล้วไม่มีอะไรต่อฉันวางโทรศัพท์ลง ไม่ได้ค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status