บทที่ 3

ฉันนึกว่าตัวเองจะตัดใจได้ง่าย ๆ เสียอีก

จนกระทั่งกลับมาถึงโรงแรมเพียงลำพัง

เมื่อเห็นกระดาษตัดลายอักษร “มงคลคู่” ที่ฉันค่อย ๆ บรรจงติดบนหน้าต่างด้วยความคาดหวังและความหวานชื่น

ความรู้สึกทั้งหมดพลุ่งขึ้นมาในทันที จนฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ครั้งแรกที่ฉันรับรู้ถึงการมีอยู่ของกู้เนี่ยน

คือตอนที่ฉันบังเอิญเห็นรูปถ่ายวันจบการศึกษาที่ถูกเก็บไว้อย่างดีในลิ้นชักภายในห้องทำงานของลู่เส้าถิง

ความรู้สึกรักของเด็กหนุ่มทั้งซ่อนเร้นและกล้าหาญ ทุกคนต่างมองกล้อง มีเพียงเขาที่มองเธอ

“นี่คงไม่ใช่รักแรกของคุณหรอกนะ?”

ฉันถามเขาด้วยรอยยิ้ม

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับออกมาจริง ๆ อย่างคาดไม่ถึง

ฉันชะงักไป ก่อนจะเพ่งมองหญิงสาวในรูปอีกครั้ง

เวลายิ้มเธอมีลักยิ้ม ดูหวานมาก

แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนขี้อ้อน

“มันผ่านไปแล้ว” ลู่เส้าถิงพูดพลางคว่ำรูปถ่ายวันจบการศึกษาลง ก่อนเก็บกลับเข้าไปในลิ้นชัก

บางทีอาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของผู้หญิง ความไม่สบายใจบาง ๆ จึงผุดขึ้นในใจฉัน

แต่หลังจากนั้น ลู่เส้าถิงก็ไม่เคยเอ่ยถึงชื่อนั้นอีกเลยจริง ๆ

เพียงแต่มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ บางอย่าง ราวกับหนามใสที่ฝังอยู่ในผิวหนัง หากไม่ไปแตะ ก็ไม่รู้สึกเจ็บ

ร้านขนมร้านโปรดของฉันออกเมนูใหม่ เป็นเครปเค้กสตรอว์เบอร์รี

พอเขาเห็นก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะพาฉันไปอีกร้าน และหลังจากนั้นก็ไม่เคยไปถนนเส้นนั้นอีกเลย

ในวันฝนตก เขามักเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ส่วนเพลงเพียงเพลงเดียวที่เขาเปิดวนซ้ำไม่หยุดในโทรศัพท์ มีชื่อว่า “วันฝนตก”

วันที่เขาเพิ่มเพลงนั้นไว้ในรายการโปรด คือสี่ปีก่อนที่จะได้รู้จักกับฉัน

มีเพียงครั้งเดียวที่ทำให้ฉันระแวงขึ้นมาอย่างจริงจัง

ฤดูหนาวปีนั้น ฉันซื้อเดรสยาวสีขาวนวลตัวใหม่มา

ลู่เส้าถิงช่วยจัดชายกระโปรงให้ฉันอย่างช้า ๆ และเบามือ

“เธอก็ชอบใส่ชุดแบบนี้เหมือนกัน...”

ฉันตัวแข็งค้างอยู่กับที่ทันที

แต่เพราะปกติลู่เส้าถิงวางตัวดีมากเสียจนฉันไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยเขาเลย

อย่างไรเสีย เขาก็ปล่อยให้ฉันเช็กโทรศัพท์ได้ตามใจ ต่อให้ค้นดูรายชื่อผู้ติดต่อทั้งหมด ก็ไม่พบใครที่ชื่อกู้เนี่ยนเลย

พอมาคิดดูตอนนี้ ที่แท้เขาแอบเก็บเธอไว้ในใจ

กว่าลู่เส้าถิงจะกลับมา ฟ้าก็ใกล้สางแล้ว

เนกไทของเขาถูกดึงจนหลวม กลิ่นเหล้าบนตัวยังไม่จาง และยังเจือด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคย

“จืออี้ ขอโทษนะ ผมมีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษาคุณหน่อย”

“งานแต่งของเราอาจต้องเลื่อนออกไปก่อน”

ฉันถามอย่างสงบนิ่ง “เพราะเธอเหรอ?”

ลู่เส้าถิงชะงักไป “คุณรู้หมดแล้วสินะ”

“พระอาทิตย์ขึ้นสวยไหม?” ลู่เส้าถิงไม่ตอบ

ในยุคบิ๊กดาต้าแบบนี้ ฉันแทบไม่ต้องออกแรงก็หาบัญชีโซเชียลแบบสาธารณะของกู้เนี่ยนเจอ

ฉันไล่ดูตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับเพิ่งได้รู้จักลู่เส้าถิงเป็นครั้งแรก

ผู้ชายที่ให้ความสำคัญกับเวลายิ่งกว่าอะไรมาโดยตลอด กลับยอมเฝ้าอยู่ใต้ตึกบ้านเธออย่างดื้อดึงตลอดทั้งคืนในตอนที่เธอโกรธ

เพียงเพราะเธอบอกว่าอยากเจอ เขาก็รีบขับรถจากต่างเมืองกลับมาตลอดคืนเป็นเวลาแปดชั่วโมง

เขายังหึงเวลาเธอคุยกับผู้ชายคนอื่น โกรธจนไม่อยากคุยกับใครไปทั้งคืน

ความรักของพวกเขาทั้งดูเป็นเด็กและจริงใจ

โพสต์ล่าสุดเพิ่งลงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เป็นภาพพระอาทิตย์ขึ้นริมทะเล โดยมีมือของคนสองคนที่กุมกันไว้ปรากฏให้เห็นราง ๆ

พร้อมข้อความว่า 「นี่คือคำสัญญาที่คุณยังติดค้างฉันอยู่」