LOGINแต่ก่อนที่พริกแกงจะได้ประเคนหมัดใส่หน้าอดีตคนรัก ตุลย์ก็ขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างเล็กไว้มิดชิด ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองธันวาที่ตัวเตี้ยกว่าหลายเซนติเมตร รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนธันวาต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ ว่าเธอมีแฟนใหม่แล้ว" ตุลย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "ไสหัวกลับไปซะ ก่อนที่ผมจะโยนคุณลงไปกองที่พื้นชั้นล่าง... ด้วยตัวเอง"ธันวากลืนน้ำลายดังเอื๊อก สบตากับผู้ชายตรงหน้าที่ดูพร้อมจะหักคอเขาได้ทุกเมื่อ อดีตแฟนหนุ่มสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสียปัง!วาโยรีบวิ่งไปล็อกประตูห้องทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 502 จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานพริกแกงพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ปล่อยมือที่เกาะแขนตุลย์ออก ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง"ขอบคุณนะพี่... ขอโทษด้วยที่ดึงพี่มาเกี่ยว" เธอพึมพำเบาๆ กะจะหันไปไล่ให้เขากลับห้องแต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ตุลย์ก็ขยับตัวตามมาเท้าแขนคร่อมพนักโซฟากักขังเธอเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำโน้มลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมพราวระยับจับจ้องไปที่ริมฝีปา
"ผ้าเช็ดตัว... กลิ่นหอมดีนะครับ" น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา นัยน์ตาพราวระยับ "หอมเหมือนกลิ่นตัวเจ้าของห้องเลย"พริกแกงสะดุ้งโหยง รีบกระชากผ้าเช็ดตัวคืนมาทันที "พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย! ซ่อมเสร็จแล้วก็กลับห้องไปเลยไป!"ตุลย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ กำลังจะอ้าปากแหย่ต่อ แต่ว่า......ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ วาโยที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดเป็นคนเดินไปเปิดออก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่หน้าห้อง"มาหาใครคะ" วาโยถามเสียงแข็ง"พริกแกงอยู่ไหมครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย"เสียงคุ้นหูที่ดังลอดเข้ามาทำเอาพริกแกงตัวแข็งทื่อ ธันวา! ไอ้แฟนเก่าหน้าตัวเมียตามมาถึงนี่ได้ยังไง!"ไม่มีอะไรจะคุย ออกไปเลยนะ!" พริกแกงตะโกนสวนออกไป เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูธันวาไม่ฟัง อาศัยจังหวะที่วาโยเผลอ ดันประตูแทรกตัวเข้ามาในห้อง หน้าตาเขาดูอิดโรยและหงุดหงิดจัด"พริกแกง คุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน พี่ไปหาที่ตึกคณะเพื่อนก็บอกว่าเรากลับมาแล้ว บล็อกเบอร์พี่ทำไม!" ธันวาโวยวาย พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือพริกแกงไว้แน่น "เรื่องเมื่อคืนก่อนนั้นพี่อธิบายได้นะเว้ย ผู้หญิงคนนั้นมันแค่เด็กไซด์ไลน์ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลย คนท
"อ... เออ บังเอิญเนอะ พวกเราขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่!"พริกแกงส่งยิ้มแห้งๆ แล้วปิดประตูดังปัง! กดล็อกกลอนเสร็จสรรพก็ถอนหายใจยาว"มึงจะรีบปิดประตูทำไมฮะอีพริก! กูยังส่องกล้ามพี่เขาไม่หนำใจเลย!" เจย์โวยวาย"พอเลยมึง งานยังไม่เสร็จ หิวแล้วด้วย ไปตั้งหม้อชาบูกันดีกว่า!" พริกแกงเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เดินหนีไปรื้อถุงของกิน ปล่อยให้เพื่อนสองคนยืนมโนถึงกล้ามประธานรุ่นต่อไปไม่นานนักกลิ่นน้ำซุปหอมฉุยก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง สามสาวล้อมวงกินชาบูกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สลับกับบ่นเรื่องโมเดลอาจารย์สุดโหด กว่าจะจัดการวัตถุดิบทั้งหมดเกลี้ยงหม้อก็ปาเข้าไปเกือบเย็น"กูอิ่มจนจะอ้วกแล้ว มึงไปล้างจานเลยอีพริก" เจย์นอนแผ่หลาบนโซฟาพริกแกงบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมยกหม้อชาบูและจานชามกองโตไปที่ซิงก์ล้างจานโซนครัว เธอเปิดน้ำ บีบน้ำยาล้างจาน ฮัมเพลงเบาๆปัง! ฟู่!เสียงระเบิดกึกก้องดังมาจากใต้อ่างล้างจาน ตามด้วยมวลน้ำมหาศาลที่พุ่งกระฉูดทะลักออกมาเหมือนน้ำพุแตก ท่อน้ำทิ้งใต้ซิงก์หลุดกระเด็น น้ำยาล้างจานผสมคราบชาบูสาดกระจายไปทั่วกำแพงและพื้นห้อง!"กรี๊ดดดด! ชิบหายแล้ว!"พริกแกงหวีดร้องลั่น กระโดดหลบสายน้ำที่พุ่งใส่ตัวจนเปียกมะล
กลิ่นกาวลาเท็กซ์ผสมกับฝุ่นกระดาษชานอ้อยลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องพักหมายเลข 502 สภาพห้องตอนนี้นิยามสั้นๆ ได้คำเดียวว่า ‘เละเทะ’ โมเดลบ้านจำลองขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องรายล้อมไปด้วยเศษไม้บัลซ่า มีดคัตเตอร์ และแก้วกาแฟที่เย็นชืดพริกแกงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า มือหนึ่งถือคัตเตอร์ อีกมือจับไม้บรรทัดเหล็ก หญิงสาวปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนวาโยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ฟุบหน้าลงกับกองเศษกระดาษไปเรียบร้อยแล้วปัง!ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนสะเทือนไปถึงผนัง เจย์พุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อสองใบใหญ่ ใบหน้าของเพื่อนเก้งเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ดวงตากลับทอประกายวิบวับ"พวกมึง! วางคัตเตอร์เดี๋ยวนี้! หยุดทุกกิจกรรม!" เจย์หอบแฮ่ก วางถุงขนมลงบนโต๊ะกระจกแล้วพุ่งมากระชากแขนพริกแกงให้ลุกขึ้น"อะไรของมึงเนี่ยอีเจย์ ไฟไหม้คอนโดหรือไง" พริกแกงโวยวาย พยายามขืนตัวไว้"ไฟไม่ได้ไหม้ยะ แต่ความเร่าร้อนกำลังจะเผาตึกนี้แล้ว!" เจย์กรี๊ดเบาๆ ตบมือแปะๆ กวักมือเรียกวาโยที่เพิ่งงัวเงียเงยหน้าขึ้นมา "ห้อง 501 ข้างๆ เราอ่ะ มีคนย้ายเข้ามาใหม่เว้ย! กูเพ
ตุลย์จินตนาการภาพตามแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอ ความหวงแหนแล่นพล่านขึ้นมาในอก แม้คนที่กำลังตรวจจะเป็นแม่ของเขาก็เถอะ แต่คิดว่ามีคนอื่นกำลังจ้องมองพื้นที่หวงห้ามที่เขาเพิ่งประทับตราจองไปเมื่อคืน มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้"อูย... เจ็บนิดนึงนะคะ"เสียงพริกแกงครางเครือออกมาเบาๆ ทำเอาคนแอบฟังถึงกับเผลอกำหมัดแน่น"ตายแล้ว..." หมออรพึมพำเสียงดัง "นี่ครั้งแรกของหนูจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย ทำไมแผลมันบอบช้ำขนาดนี้คะ"ตุลาธรสะดุ้งนิดๆ ยืดตัวตรงแนบหูเข้ากับกำแพงมากขึ้น"ค... ค่ะหมอ" เสียงพริกแกงตอบอ้อมแอ้ม"แฟนหนูนี่มันยังไงกันฮะ" น้ำเสียงของหมออรเริ่มเปลี่ยนโหมดเป็นคุณแม่สายฉอด "เป็นช่างก่อสร้างหรือไงถึงได้ตะบี้ตะบันทำรุนแรงขนาดนี้ ใช้งานไม่บันยะบันยังเลย ไม่รู้เลยเหรอว่าผู้หญิงครั้งแรกมันต้องทะนุถนอม ต้องเบามือ ผู้ชายสมัยนี้มันมักง่ายจริงๆ เห็นแก่ความสุขตัวเองจนลืมใส่ใจคู่นอน ใช้ไม่ได้เลย!"ตุลย์ที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องถึงกับหน้าชา คิ้วหนากระตุกยิกๆ'โธ่แม่... ช่างก่อสร้างที่ไหนล่ะ ว่าที่วิศวกรเกียรตินิยมเลยนะนั่น แล้วที่มันช้ำขนาดนั้น ก็ลูกสะใภ้แม่เล่นดื้อตาใส กัดคอผม ทึ้งผมผมก่อน เครื่องมันก็เลยติดเบรกแตกสิ
ครืดดดด!เสียงห่วงเหล็กรูดกระทบราวผ้าม่านดังลั่นห้องตรวจ ตามด้วยร่างของหมออรในชุดกาวน์ที่พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุทอร์นาโดตุลาธรสะดุ้งเฮือก เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ล้อเลื่อนราวกับติดสปริง แฟ้มประวัติคนไข้ในมือร่วงแหมะลงพื้น ส่วนพริกแกงที่นอนอ้าขาอยู่บนเตียงขาหยั่งถึงกับเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยไปกลับมาเข้าร่างแทบจะทันที หญิงสาวรีบหุบขาเข้าหากันฉับ หนีบเข่าแน่นจนแทบจะเป็นตะคริว"ไอ้ตัวแสบ! แกไปทำบ้าอะไรอยู่หลังม่านฮะ!"หมออรตวาดแหว ชี้หน้าลูกชายตัวดีที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ข้างเตียงตรวจ"ด... เดี๋ยวครับแม่ ผมอธิบายได้" ตุลย์ยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ พยายามปั้นหน้าซื่อสัตย์ที่สุดในชีวิต "ผมก็แค่... เข้ามาช่วยซักประวัติคนไข้เบื้องต้น""ซักประวัติบ้าบออะไรของแก แกเรียนวิศวะ ไม่ใช่หมอสูติฯ!"หมออรฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนลูกชายเต็มแรงจนตุลย์ร้องโอ๊ย ก่อนจะหันไปดึงแค่แว่นตากรอบใสที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่ออก แล้วฟาดปั๊วะเข้าที่แขนอีกทีโทษฐานที่เอาแว่นแม่มาใส่เล่นพิเรนทร์ โดยที่บนใบหน้าหล่อเหลายังคงมีหน้ากากอนามัยสีฟ้าปิดบังเอาไว้"หมอต้องขอโทษด้วยนะคะคุณไข้ พอดีเมื่อกี้หมอแวะไปดูเคสฉุกเฉินห้องข้างๆ





![บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

