LOGINเวลา 18.15 น.ณ ลานม้าหินอ่อน คณะวิศวกรรมศาสตร์จอมตัดสินใจเดินตามภูผามาถึงหน้าคณะวิศวะฯ สายตาของเด็กหนุ่มสถาปัตย์มองแผ่นหลังหนาในเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินอ่อนเพียงลำพัง ภูผากำลังยกแก้วชาเขียวในมือขึ้นจิบ พลางกดแป้นพิมพ์โทรศัพท์อย่างตั้งอกตั้งใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นแวบหนึ่งเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากำลังคุยกับใคร"กูยอมรับว่ากูตกใจ" เสียงของจอมที่ดังขึ้นข้างตัวทำเอาภูผาชะงัก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามสัญชาตญาณ"กูต่างหากที่ต้องตกใจมึง โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง" ภูผาเอ่ยเสียงเบา ไม่มีท่าทางยียวนอย่างเคย"กูเห็น ตอนที่มึงปฏิเสธน้องคนนั้นในร้านกาแฟ" จอมทิ้งตัวลงนั่งบนม้าหินฝั่งตรงข้าม ขมวดคิ้วแน่นเหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับความคิดในหัวตัวเองอย่างหนัก"แล้วยังไง" ภูผาเงยหน้ามาเอ่ยถามเสียงเข้ม"พี่มึงคิดอะไรอยู่กันแน่วะ" จอมเอ่ยถามด้วยความสงสัยในตัวคนตรงหน้าขั้นสุด"ตอนแรกก็เคยคิดว่าแค่อยากกวนประสาทมึง แต่พี่มึงทำกูหลงจนโงหัวไม่ขึ้น กูชอบเขาจริงๆ" ภูผาถอนหายใจออกมาเบาๆ นัยน์ตาคมจ้องมองจอมอย
เวลา 15.30 น.ณ แผนกผู้ป่วยฉุกเฉิน (ER)เสียงกระดิ่งของไรเดอร์ส่งอาหารดังขึ้นบริเวณหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล พนักงานยื่นแก้วชาเขียวหวานน้อยเย็นเจี๊ยบพร้อมกล่องแซนด์วิชทูน่าสดใหม่ให้พี่พยาบาล ก่อนที่โน้ตโพสต์อิทสีชมพูแผ่นเล็กจะถูกส่งต่อมาถึงมือของหมอมาจีบที่เพิ่งตรวจคนไข้เคสบ่ายเสร็จ'ชาเขียวหวาน 25% เติมพลังยามบ่ายครับ ตั้งใจทำงานนะคุณหมอ - ภูผา'หมอสาวมองข้อความขยุกขยิกนั้นแล้วหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งบ่ายเหมือนจะถูกความใส่ใจของเด็กหนุ่มวิศวะค่อยๆ ชโลมหัวใจทีละนิด แต่ยังไม่ทันจะได้ยกชาเขียวขึ้นดื่ม มือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าแก้วชาเขียวไปจากมือเธอทันที"จอมบอกว่าอย่ายุ่งกับมันไง" จอมในชุดนักศึกษาสถาปัตย์ที่สะพายกระดานวาดรูปไว้ข้างหลัง เอ่ยเสียงดังลั่นพลางทำสีหน้าฟึดฟัด เขากำลังหิ้วถุงขนมที่ตั้งใจซื้อมาให้พี่สาวแต่ต้องเจอว่ามีใครบางคนตัดหน้าเสียก่อน"จอม! เบาเสียงหน่อย ที่นี่โรงพยาบาลนะ แล้วเอาแก้วพี่คืนมาเลย" หมอมาจีบขมวดคิ้วปรามน้องชายทันควัน"ไม่คืน! มันกำลังใช้แผนเปย์ซื้อใจพี่อยู่ชัดๆ" จอมชูแก้วชาเขียวขึ้นสูง ทำท่าเหมือนจะหิ้วไปทิ้งถังขยะ"จอมอย่า เอาของพี่
เวลา 01.15 น.ณ ห้องนอนหมอมาจีบ บรรยากาศภายในห้องนอนเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีส้มจากโคมไฟหัวเตียงที่สาดส่องลงมา หมอมาจีบนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม มือเรียวยังคงถือกะดาษโพสต์อิทสีเหลืองแผ่นเล็กไว้ไม่ยอมวาง เสียงคำเตือนของน้องชายเรื่อง 'แผนการ' และ 'เสือผู้หญิง' ยังคงก้องอยู่ในหัว ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเข้าไปในแอปพลิเคชันสีเขียวที่จอดำสนิทมาตลอดทั้งวัน นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความด้วยความลังเลอยู่นาน ก่อนตัดสินใจกดส่งไปในที่สุด 'ขอบคุณสำหรับโจ๊กกับน้ำเต้าหู้นะคะ ทีหลังไม่ต้องลำบากเอามาให้แล้วนะ'ขณะเดียวกัน ณ หอพักแถวมหาลัยแห่งหนึ่งภูผานอนกอดหมอนข้างขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาคมทอดมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกผิด ภาพใบหน้าเหนื่อยล้าของหมอมาจีบตอนที่ดุเขายังคงติดอยู่ในหัว โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวถูกเขาเหลือบมองดูทุกๆ สิบนาที แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววการติดต่อกลับติ๊ง!ภูผาสะดุ้งตัวเด้งลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันทีเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน มือเรียวยาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เมื่อเห็นชื่อแชท 'หมอมาจีบ' พร้อมข้อความขอบคุณสั
เวลา 21.15 น.ณ หน้าอาคารผู้ป่วยฉุกเฉิน โรงพยาบาล ร่างสูงในชุดลำลองยืนมองเข้าไปข้างในผ่านประตูกระจกใส มือหนาหิ้วถุงโจ๊กร้อนๆ กับแก้วน้ำเต้าหู้หอมฉุยเอาไว้แน่น ภูผาสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความมั่นใจ คราวนี้เขาไม่ได้ก้าวเข้าไปด้วยท่าทางยียวนเหมือนเมื่อเย็น แต่กลับเดินเข้าไปหาพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีนอบน้อมที่สุดในชีวิต"ขอโทษนะครับ หมอมาจีบยังอยู่ไหมครับ" ร่างสูงเอ่ยถามพยาบาลสาวที่นั่งยุ่งๆอยู่หน้าเคาท์เตอร์จุดคัดกรอง"อยู่ค่ะ ถึงเที่ยงคืนนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พยาบาลสาวเงยหน้ามาเอ่ยถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร"เปล่าครับ ผมแค่อยากเอาของกินมาฝากให้พี่หมอครับ" ภูผาตอบยิ้มๆพลางวางถุงของกินลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ พร้อมกับกระดาษโพสต์อิทแผ่นเล็กที่เขาตั้งใจเขียนข้อความขยุกขยิกด้วยลายมือตัวเอง'ขอโทษนะครับที่เมื่อเย็นทำตัวไม่น่ารัก... กินข้าวด้วยนะครับ ไม่ต้องรีบตอบแชทก็ได้ แค่อยากให้กินรองท้อง - ภูผา'"ฝากให้หมอมาจีบด้วยนะครับพี่ ขอบคุณมากครับ" ภูผายกมือไหว้พี่พยาบาลก่อนจะหันหลังเดินกลับออกมาทันที โดยไม่คิดจะอยู่รบกวนเวลาทำงานของคนพี่อีกณ แผนกผู้ป่วยฉุกเฉิน เสียงสัญญาณชีพจ
เวลา 16.50 น.ณ โรงพยาบาลหมอมาจีบถอนหายใจยาวพลางถอดเสื้อกาวน์แขนยาวออก ร่างบางหมุนคอไล่ความเมื่อยล้าหลังจากออกตรวจผู้ป่วยตลอดทั้งบ่าย แต่ยังไม่ทันจะได้เก็บของลงกระเป๋า เสียงการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้น'ปวดหลังจังเลยครับหมอ ยาแก้ปวดที่โรงพยาบาลจะดีเท่าข้าวเย็นวันนี้ไหมครับ'ข้อความพร้อมสติกเกอร์หมีทำหน้าอ้อนถูกส่งมาจากแชทที่ชื่อ 'ภูผา (วิศวะ)' ซึ่งเธอจำใจต้องแลกไว้เมื่อเช้า หมอสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องฉุกเฉินไป"ไปไหนครับ ลงเวรแล้วไม่ใช่หรอ" ร่างสูงที่ยืนพิงผนังกำแพงหน้าห้องฉุกเฉินเอ่ยทักหลังเห็นร่างบางหอบของพะรุงพะรังเดินไปทางที่ไม่ใช่ลานจอดรถ"อ้าวภูผา มาได้ไงคะ" หมอมาจีบชะงักก่อนจะหันกลับมาเอ่ยถามร่างสูงด้วยสีหน้าสงสัย"ก็ผมบอกแล้วว่าจะมารับไปกินข้าว ไม่ได้อ่านแชทผม แบบนี้ผมน้อยใจนะครับ" ภูผาส่งสายตาน้อยใจพร้อมก้าวเดินไปใกล้ร่างบางกว่าเดิม"คนไข้เต็มไปหมด ไม่มีเวลาหรอกค่ะ" หมอหมาจีบตอบเสียงเรียบพลางหลบตาร่างสูง"สักนาทีก็ให้ผมไม่ได้หรอครับ" ภูผาตัดพ้อด้วยเสียงอ่อนก่อนจะยกยื่นแก้วชาเขียวไปต่อหน้าร่างบาง ห
เวลา 07.35 น.ณ โรงพยาบาล แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านฟิล์มกรองแสงรถยนต์สาดส่องกระทบใบหน้าเนียน ทำให้หมอมาจีบค่อยๆปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย อาการปวดหัวตื้อๆจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนทำให้เธอต้องยกมือนวดขมับ แต่สัมผัสของเสื้อแจ็กเก็ตตัวหนาที่คลุมอยู่บนตัวทำให้หมอสาวชะงัก นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปเห็นร่างสูงคุ้นตานั่งหลับคอพับอยู่ฝั่งคนขับ ใบหน้าคมยามหลับดูไร้เดียงสาผิดกับตอนกวนประสาทอย่างสิ้นเชิงหมอมาจีบรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตามองออกไปนอกกระจกรถ ภาพสถานที่ลานจอดรถที่คุ้นเคยทำเอาเธอทำอะไรไม่ถูก"นาย! ภูผาตื่น" ร่างบางเอ่ยเสียงดุพลางยื่นมือไปสะกิดแขนแกร่งเบาๆ ร่างสูงขยับตัวปรือตามองคนข้างกายอย่างงัวเงีย ก่อนยกมือมาขยี้ตาสองสามทีแล้วยกยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเห็นหน้าหมอสาวชัดขึ้น"มอนิ่งครับหมอ ตื่นเช้าจังนะครับ" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักพลางบิดขี้เกียจไปมา"ทำไมมาจอดที่นี่คะ" หมอมาจีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุที่ไม่ต่างจากสีหน้า"ผมไม่รู้จักบ้านหมอหนิครับ โทรหาไอจอมก็ไม่ติด" ภูผาตอบเสียงยียวนก่อนขยับตัวเข้าใกล้ร่างบางพร้อมยักคิ้วข้างเดียวใส่"อีกอย่างถ้าพาไปห้องผม มีหวังหมอตื่น




![หนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


