chapter 02 ทีเด็ดวิศวะ

เวลา 09.20 น.

ณ อู่ซ่อมรถใต้หอแถวมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง

“เป็นไงไอ้ผา กูได้ข่าวว่าเย็บไปตั้ง 5 เข็ม” เสียงทุ้มทักท้วงขึ้นทันทีเมื่อเห็นภูผาเดินเข้ามา ท่อนแขนซ้ายที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซย่างดีไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูสลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับกันใบหน้าคมกลับเต็มไปด้วยร้อยยิ้มอารมณ์ดีจนเพื่อนรู้สึกหมั่นไส้และเริ่มสงสัย

“กูว่าการที่มันโดนฟันแขนไม่ได้ทำให้มันสะทกสะท้านอะไรเลยนะ มึงพาเพื่อนมึงไปตรวจสมองบ้างเถอะต้น” พาทีเจ้าของเสียงทุ้มเข้มผิดกลับใบหน้าที่หวานและอ่อนโยนหันไปเอ่ยแซะกับต้นกล้า

“มึงโดนพวกถาปัตย์เอาไม้ฟาดหัวปะ สมองกลับหรือไง” ต้นกล้าว่าพลางลุกขึ้นไปจับใบหน้าคมของภูผาพลิกไปมาราวกลับสำรวจหาบาดแผลอื่น

“ป่าว กูแค่รู้สึกคุ้มค่ากับการโดนฟันเฉยๆ” ตอบกลับพร้อมสะบัดหน้าให้หลุดจากฝ่ามือของต้นแล้วแล้วเดินไปนั่งที่เบาะรถ pcx สีแดงคันโปรดด้วยท่าทีสบายใจ

“อะไรที่มึงคิดว่าเจ็บตัวแล้วคุ้มวะ” พาทีเอ่ยถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้วสงสัยขั้นสุด

“ปกติแค่ฉีดยาก็นอยด์ไปสามวันสี่วัน นี่โดนเย็บแผลมึงกลับนั่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ” ต้นกล้าว่าพลางเดินวนรอบภูผาด้วยสีหน้าจับผิด

“ก็เมื่อคืนหมอที่เย็บแผลให้กูทั้งสวยทั้งดุ แถมบังเอิญเป็นพี่ของไอจอมอีก” ภูผาหันกลับไปตอบข้อสงสัยของเพื่อนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนทำให้เพื่อนทั้งสองหันมองหน้ากัน

“มึงคิดจะทำอะไรห้ะไอเสือ” ต้นกล้าเอ่ยขึ้นประหนึ่งรู้ทันความคิดแผลงๆของเพื่อนสนิทก่อนจะนั่งลงบนโซฟาสีดำเก่าๆ

“มึงคงไม่ได้คิดจะเอาพี่หมอเขามาเป็นเครื่องมือปั่นไอจอมใช่ไหม” พาทีเอ่ยปรามทันทีเมื่อรู้ทันความคิดของเพื่อนตัวแสบ

“แล้วถ้าใช่จะทำไมวะ” ภูผาหันไปเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มทันทีด้วยสีหน้าไม่เดือดร้อนแม้รู้ว่าเพื่อนที่รักความถูกต้องแบบพาทีจะรู้ทันความคิดชั่วร้าย

“กูก็จะช่วยไง” คำตอบของพาทีทำเอาต้นกล้าตกใจจนลุกขึ้นยืนอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“เดี๋ยวนะไอที กูว่าวันนี้มึงผิดบทละ จริงๆมึงต้องห้ามดิครับ บทเข้าร่วมมันของกูปะ” ต้นกล้าว่าพลางเอามือเท้าเอวมองหน้าพาทีอย่างกวนๆ ทั้งสองมองหน้ากันและหัวเราะให้กับท่าทีเด๋อๆของต้นกล้า

เวลา 12.15 น.

ณ โรงพยาบาล

บรรยากาศหน้าห้องตรวจช่วงเที่ยงค่อนข้างบางตา ภูผาในชุดนักศึกษาที่สวมเสื้อช็อปสีแดงทับ เดินล้วงกระเป๋าเสื้อช็อปด้วยท่าทางสบายอารมณ์ มืออีกข้างถือบัตรคิวของห้องตรวจล้างแผล เป้าหมายของเขาในวันนี้ไม่ใช่แค่การมาล้างแผลตามนัดแต่เป็นการมาสืบหาเวลาพักของคุณหมอปากแจ๋วต่างหาก

“คุณหมอมาจีบไม่อยู่หรอครับ” ภูผาเอ่ยถามพยาบาลในห้องตรวจล้างแผลด้วยรอยยิ้มแพรวพราวที่ชอบทำเพื่อให้เหยื่อติดกับ

“คุณหมอมาจีบอยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ น่าจะมีเคสด่วน” ยังไม่ทันที่พยาบาลจะตอบคำถามเสร็จ ประตูห้องตรวจล้างแผลก็ถูกผลักเปิดออกพอดี นัยน์ตาคมกริบหลังแว่นสายตาหยุดมองเด็กหนุ่มวิศวะที่อยู่บนเตียงทำแผล ก่อนที่ภูผาจะส่งยิ้มหวานมาให้คนที่เดินผ่านประตูเข้ามา

“ไม่คิดจะแวะมาดูแผลให้ผมหน่อยหรอครับ” ภูผาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดอ้อนเมื่อเห็นว่าคุณหมอกำลังจะเดินผ่านเขาไปแบบไม่ใยดี หมอมาจีบชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหันกลับมาตอบ

“มีคนไข้ฉุกเฉินรออยู่ค่ะ ถ้าให้มาเสียเวลาตรงนี้เกรงว่าไม่ควร” ตอบคำถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะหยิบไอแพดที่วางบนโต๊ะแล้วเดินกลับไป

“เย็นชาสุดๆเลยนะครับ” ภูผาตะโกนตัดพ้อตามหลังหวังให้คุณหมอได้ยิน

เวลา 13.32 น.

ร่างบางของหมอมาจีบเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้าทรงผมยุ่งเหยิงหลังจากเคลียร์เคสในห้องฉุกเฉินเสร็จสิ้น ทว่าทันทีที่สายตาเลื่อนไปสะดุดกับเด็กหนุ่มคุ้นตาที่นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกล่องข้าวและกาแฟที่ตอนนี้น้ำแข็งน่าจะละลายหมดแล้ว คุณหมอก็ถอนหายใจออกมาทันที

“ยังไม่กลับอีกหรอคะ ไม่มีเรียนหรือไง” หมอมาจีบเดินมาหยุดตรงหน้าภูผาก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ

“สนใจด้วยหรอครับ” ภูผาตอบพร้อมทำหน้าน้อยใจ หมอถอนหายใจก่อนเตรียมหันหลังกำลังจะเดินจากไป แต่ทว่าภูผากลับรีบคว้ามือร่างบางไว้

“ใจร้ายอีกแล้วนะครับ ผมก็แค่เห็นว่าหมอยังไม่กินข้าวก็เลยซื้อข้าวมารอ เสร็จเคสออกมาจะได้กินเลยไงครับ” ภูผารีบอธิบายเสียงอ่อนหลังจากที่เห็นว่าหมอมีท่าทีจะเดินหนีเขาอย่างเดียว

“เห็นพี่พยาบาลบอกว่าหมอชอบข้าวผัดปู ผมไปต่อคิวซื้อร้านเด็ดแถวนี้ให้เลยนะครับ” ภูผายื่นถุงกล่องข้าวให้หมอพร้อมทำสีหน้าอ้อนเหมือนต้องการคำชม

“เอาเวลาไปตั้งใจเรียนเถอะ เรื่องเรียนตั้งใจแบบนี้ไหม” หมอพูดพลางกอดอกมองหน้าร่างสูงด้วยอารมณ์ไม่เข้าใจ

“เรื่องเรียนผมตั้งใจอยู่แล้วครับ แต่เรื่องจีบหมอผมก็ตั้งใจเหมือนกัน” ว่าจบภูผาก็คว้ามือหมอแล้วยัดถุงกล่องข้าวใส่มือหมอไว้

“ยุ่งไรกับพี่กูนักหนา ห้ะ!” ยังไม่ทันที่หมอจะได้รับถุงกล่องข้าวมาถือไว้ เสียงทุ้มห้าวลอยมาพร้อมร่างของ จอม เด็กหนุ่มสถาปัตย์พุ่งมาด้วยความโมโห นัยน์ตาแข็งกร้าวเมื่อเห็นว่าคู่อริกำลังจับมือพี่สาวตัวเอง

ผลัวะ!

หมัดขวาถูกเหวี่ยงเข้าใส่ใบหน้าคมของภูผาอย่างจังจนหน้าสะบัด รสชาติเค็มขมของเลือดซึมออกมาที่มุมปาก แต่ทว่าแทนที่ภูผาจะโมโหหรือสวนกลับ รอยยิ้มกวนประสาทกลับจุดประกายขึ้นบนใบหน้าคมทันที ภูผาใช้ลิ้นดุนมุมปากที่มีเลือดซึมพลางเลิกคิ้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาท้าทาย

“จอม! หยุด” หมอมาจีบตวาดก่อนก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างน้องชายกับคนไข้สุดกวน ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปลเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที

“พี่มาจีบ พี่อย่าให้มันมายุ่ง ดูก็รู้ว่ามันจงใจมากวนประสาทจอม” จอมพูดพลางชี้หน้าภูผาด้วยมือที่สั่นเทาจากแรงโกรธ

“กูรุ่นพี่นะครับ นอกจากไม่เคารพแล้วยังทำร้ายร่างกายกูไม่มีเหตุผลแบบนี้ กูควรทำไงกับมึงดีน้า” ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ยักไหล่สบายๆทั้งที่มุมปากยังมีเลือดซึมอยู่

“ก็เห็นอยู่ว่ามึงมายุ่งกับพี่กูเพราะอะไร” จอมตอบกลับด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่ยอมอ่อนข้อ

“กูแค่ซื้อข้าวมาตอบแทนหมอ ทำไมกลายเป็นกูมีจุดประสงค์ไม่ดีซะแล้ว” ภูผาว่าพลางเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อช็อป พร้อมกับมองหน้าจอมด้วยความยียวนกวนประสาทขั้นสุด

“หยุดเลยทั้งคู่ ที่นี่โรงพยาบาล ไม่อายก็เกรงใจคนอื่นบ้าง” หมอมาจีบรีบเอ่ยปรามก่อนที่จะเกิดเหตุวุ่นวายขึ้นอีกรอบ ก่อนจะหันไปมองหน้าน้องชายตัวเองแบบคาดโทษ จนน้องชายตัวดีต้องหลบสายตา

“วันนี้จอมกลับบ้านไปก่อนเลย” หมอมาจีบถอนหายใจก่อนจะเอ่ยไล่ให้น้องชายตัวดีกลับบ้านเพราะเกรงว่าวันนี้จะไม่จบกันง่ายๆ

“ส่วนนาย มานี่” ว่าจบหมอก็คว้ามือภูผาให้เดินตามตัวเองเข้าห้องฉุกเฉินไป แต่ไม่วายร่างสูงยังหันมายกยิ้มมุมปากอย่างมีชัยเยาะเย้ยจอมที่ยืนกำหมัดแน่นอย่างหัวเสีย