chapter 03 ทำไมกันนะ

เวลา 15.38 น.

ณ โรงพยาบาล

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นแอลกอฮอล์ภายในห้องฉุกเฉินตัดกับกลิ่นหอมสะอาดของหมอร่างบางตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง หมอมาจีบโน้มตัวเข้ามาใกล้อย่างตั้งใจ แสงสีขาวสว่างโฟกัสลงมาที่ใบหน้าของเขาทั้งคู่ ทำให้ภูผาเห็นรายละเอียดใบหน้าของหมออย่างชัดเจน แววตาหมอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ทำให้ภูผาแอบรู้สึกผิดที่ก่อเรื่องขึ้น

หมอมาจีบกดสำลีชุบยาเบาๆลงบนบาดแผลที่มุมปากของภูผา ทันทีที่ตัวยาโดนแผลร่างสูงก็สะดุ้งเล็กน้อย หลุดเสียงร้อง “ซี๊ด…” ออกมาเบาๆ

“เก่งนักไม่ใช่หรอ เมื่อกี้ยังเห็นยิ้มกวนประสาทใส่จอมอยู่เลย” หมอเอ่ยเสียงเรียบพร้อมเหลือบมองตาร่างสูงครู่หนึ่ง

“ก็น้องหมอทำผมก่อนนะครับ” ภูผาหันมาทำหน้าอ้อนใส่หมอที่ตอนนี้ใบหน้าห่างกันไม่ถึง 10 เซนติเมตร

“แล้วตั้งใจกวนประสาทอย่างที่จอมบอกหรือเปล่าละ” ว่าพลางเงยหน้าสบตาร่างสูงด้วยสีหน้าจริงจังกว่าปกติ

“เปล่าสักหน่อยครับ ผมตั้งใจซื้อข้าวมารอหมอจริงๆนะครับ” ภูผาตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ทำเอาหมอมาจีบทำหน้าไม่เข้าใจจนเผลอกดสำลีลงบนมุมปากภูผาแบบไม่ได้ยั้งมือ

“โอ๊ะ! เจ็บนะครับ” ภูผาสะดุ้งโหยงยกมือขึ้นกุมแผลที่มุมปาก

“ขอโทษค่ะ หมอไม่ได้ตั้งใจ” หมอมาจีบรีบวางอุปกรณ์ในมือลงอย่างลนลานแล้วรีบหันมาเช็กใบหน้าคมทันที

หมอมาจีบจับใบหน้าของภูผาแล้วโน้มหน้าเข้าใกล้อย่างจงใจเพราะจะตรวจให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าเจ็บกว่าเดิม

“มะ..ไม่เป็นไรครับ” ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพียงเพราะตกใจที่ตอนนี้ใบหน้าสวยดุที่ตัวเองแพ้จะอยู่ใกล้เพียง 5 เซนติเมตร ทั้งคู่เผลอสบตากันชั่วครู่ก่อนที่พยาบาลจะเอ่ยขัดจังหวะขึ้น

“เอ่อ หมอคะ พอดีเคสที่ consult ศัลย์หมอแพทตอบมาแล้วนะคะ” เสียงทักจากพยาบาลในห้องฉุกเฉินทำเอาทั้งคู่ตกใจและรีบผละออกจากกันทันที ภูผาทำตัวไม่ถูกได้แต่นั่งเกาหัวแล้วหันไปมาอยู่อย่างนั้น

“งั้นนายกลับก่อนเถอะ หมอจะไปทำงานต่อแล้ว” ภูผาไม่ทันจะได้ตอบกลับอะไรเจ้าของร่างบางก็รีบเดินตามพยาบาลไปซะก่อน

“ยังไม่ได้กินข้าวเลย จะทำงานต่อแล้ว” ภูผาเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องฉุกเฉินไปแต่โดยดี

เวลา 21.20 น.

ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง

เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานกับแสงไฟสลัวบรรยากาศครึกครื้นไม่ได้ทำให้ภูผาละสายตาไปจากแก้วเครื่องดื่มในมือเท่าไหร่นัก เขานั่งพาดแขนลงบนเบาะโซฟา ฟังเพื่อนสนิทเถียงกันเรื่องพรุ่งนี้ใครจะต้องตื่นมาปลุก

“พี่ผาคะ วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ” ภูผาเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามาทักด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อ้าวน้องมิ้น วันนี้หนูก็สวยเหมือนกันค่ะ” ภูผาเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมส่งยิ้มหวานหว่านเสน่ห์เหมือนทุกครั้ง

“มึงไม่ชวนน้องเขานั่งหรอ” ต้นกล้าหันมากระซิบถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเสือร้ายตัวนี้ไม่เคยปล่อยเหยื่อหลุดมือ

“ไม่ดีกว่าว่ะ วันนี้กูแค่อยากแดกเหล้า” ภูผาตอบกลับเสียงเรียบพลางยกแก้วดื่ม ต้นกล้าไม่ได้เซ้าซี้เพียงทำหน้าไม่เข้าใจแล้วหันกลับไปเถียงกับพาทีต่อ

นัยน์ตาคมกวาดมองผ่านกลุ่มคนที่เดินเพ่นพ่านไปมา แต่สายตากับสดุดเข้ากับ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ผมตรงยาวสลวย ใบหน้าคุ้นตาแต่ตอนนี้ดันไร้แว่นสายตาหนาเตอะ ภูผาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ถามตัวเองในใจว่า นั่นใช่คนที่เขาคิดไม่ตกมาทั้งวันว่าได้พักกินข้าวหรือยัง นั่นใช่คนที่ทำให้วันนี้เขาอยู่ไม่สุขใช่มั้ย

“มึงมองอะไรวะ” พาทีเอ่ยถามทันทีหลังสังเกตเห็นว่าเพื่อนมีท่าทีแปลกไป

“หมอ เหมือนกูเห็นพี่หมอเลยว่ะ” ภูผาเอ่ยตอบแต่สายตากับไม่ได้หันมามองเพื่อนตัวเองเลยด้วยซ้ำ

“ก็ไม่แปลกปะ เขาก็คน เที่ยวแล้วแปลกตรงไหน” ต้นกล้าพูดพลางขยับมานั่งข้างภูผาแล้วมองตามสายตาภูผาไปหวังจะได้เห็นหมอสาวที่ทำเพื่อนตัวเองอยู่ไม่ติด

“ว่าแต่คนไหนวะ คนเต็มร้านมึงเห็นได้ไง” ต้นกล้าหันกลับมามองภูผาแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มึงชอบเขาหรอ” พาทีเอ่ยถามทันทีหลังจากทนความสงสัยตัวเองไม่ไหว

“ห้ะ กูก็แค่สังเกตเห็นปะ ชอบบ้าไร” ภูผาบอกปัดๆก่อนจะลุกขึ้นยืนจนต้นกล้ารีบคว้าแขนไว้

“แล้วมึงจะไปไหนครับเสือ” ต้นกล้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

“ก็จะไปทักทายสักหน่อย” ภูผายกยิ้มมุมปากก่อนยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแล้วเดินตรงไปที่หมอสาวทันที

ณ โต๊ะเลี้ยงรุ่นหมอ

“ขออนุญาตนะครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีที่ว่างให้คนไข้พิเศษนั่งด้วยสักคนไหมครับ” เสียงทุ้มสุดกวนของภูผาเอ่ยพร้อมส่งยิ้มหวานแพรวพราวไปให้กลุ่มคุณหมอที่ร่วมโต๊ะเลี้ยงรุ่นอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่หมอมาจีบในลุคชุดเดรสสวยแปลกตา

“นาย…” หมอมาจีบชะงักแก้วเครื่องดื่มในมือที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม นัยน์ตาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

“โลกกลมหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้นะครับ” ภูผายักคิ้วกวนๆก่อนจะถือวิสาสะเดินไปหยุดอยู่ข้างหมอมาจีบ

ยังไม่ทันที่หมอมาจีบจะเอ่ยปากไล่ เพื่อนหมอสาวสวยหน้าหวานที่นั่งอยู่ข้างๆอย่าง ‘หมอแพท’ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาน นัยน์ตาเป็นประกายขณะมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อุ้ย! ยิ้มหวานขนาดนี้พี่ก็ใจอ่อนแย่เลย ว่าแต่ชื่ออะไรคะ” หมอแพทพูดพร้อมส่งยิ้มหวานส่งสายตาอย่างเปิดเผย

“ผมชื่อภูผาครับ เรียนวิศวะปีสามอยู่ครับ” ภูผาตอบพลางยกยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกเข้าทางแผน

“นั่งด้วยกันสิ” หมอสาวเพื่อนสนิทหมอมาจีบอย่าง ‘หมอปั้นหยา’ เอ่ยชวน

“ขอบคุณครับ” ภูผายิ้มอ่อนพร้อมก้มหัวแบบสุภาพให้หมอปั้นหยาก่อนเดินไปนั่งลงข้างหมอแพทอย่างเป็นธรรมชาติแต่สายตากับไม่ได้ละจากหมอมาจีบแม้แต่น้อย

“แล้วรู้จักกับมาจีบได้ไงคะ” หมอแพทเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย พร้อมขยับเข้าใกล้ภูผาจนชิด

“พอดีน้องเขาก่อเรื่องกับผมไว้ก็เลยบังเอิญได้เป็นคนไข้พี่เขาน่ะครับ” ภูผาตอบด้วยรอยยิ้มกวนๆพร้อมกับมองหน้าหมอมาจีบที่ตอนนี้เริ่มทำตัวไม่ถูก

“ตายจริง งี้ก็ไม่ปลอดภัยสิ น้องชายมาจีบเขาห่วงพี่จะตาย เปลี่ยนมาให้พี่ดูแลแทนมั้ย” หมอแพทเอ่ยก่อนจะเกาะแขนภูผาพร้อมทำหน้าเป็นห่วงออกนอกหน้า

หมอมาจีบมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัด ความรู้สึกจุกในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ทั้งที่ปกติเขาไม่ได้มีสนใจเด็กตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายิ้มหวานให้เพื่อนสาวของเธอ ก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา หมอมาจีบได้แต่นั่งเม้มปากแล้วหันไปมองทางอื่นแบบทำตัวไม่ถูก