LOGINเวลา 15.38 น.
ณ โรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นแอลกอฮอล์ภายในห้องฉุกเฉินตัดกับกลิ่นหอมสะอาดของหมอร่างบางตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง หมอมาจีบโน้มตัวเข้ามาใกล้อย่างตั้งใจ แสงสีขาวสว่างโฟกัสลงมาที่ใบหน้าของเขาทั้งคู่ ทำให้ภูผาเห็นรายละเอียดใบหน้าของหมออย่างชัดเจน แววตาหมอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย ทำให้ภูผาแอบรู้สึกผิดที่ก่อเรื่องขึ้น หมอมาจีบกดสำลีชุบยาเบาๆลงบนบาดแผลที่มุมปากของภูผา ทันทีที่ตัวยาโดนแผลร่างสูงก็สะดุ้งเล็กน้อย หลุดเสียงร้อง “ซี๊ด…” ออกมาเบาๆ “เก่งนักไม่ใช่หรอ เมื่อกี้ยังเห็นยิ้มกวนประสาทใส่จอมอยู่เลย” หมอเอ่ยเสียงเรียบพร้อมเหลือบมองตาร่างสูงครู่หนึ่ง “ก็น้องหมอทำผมก่อนนะครับ” ภูผาหันมาทำหน้าอ้อนใส่หมอที่ตอนนี้ใบหน้าห่างกันไม่ถึง 10 เซนติเมตร “แล้วตั้งใจกวนประสาทอย่างที่จอมบอกหรือเปล่าละ” ว่าพลางเงยหน้าสบตาร่างสูงด้วยสีหน้าจริงจังกว่าปกติ “เปล่าสักหน่อยครับ ผมตั้งใจซื้อข้าวมารอหมอจริงๆนะครับ” ภูผาตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังที่ทำเอาหมอมาจีบทำหน้าไม่เข้าใจจนเผลอกดสำลีลงบนมุมปากภูผาแบบไม่ได้ยั้งมือ “โอ๊ะ! เจ็บนะครับ” ภูผาสะดุ้งโหยงยกมือขึ้นกุมแผลที่มุมปาก “ขอโทษค่ะ หมอไม่ได้ตั้งใจ” หมอมาจีบรีบวางอุปกรณ์ในมือลงอย่างลนลานแล้วรีบหันมาเช็กใบหน้าคมทันที หมอมาจีบจับใบหน้าของภูผาแล้วโน้มหน้าเข้าใกล้อย่างจงใจเพราะจะตรวจให้มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าเจ็บกว่าเดิม “มะ..ไม่เป็นไรครับ” ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพียงเพราะตกใจที่ตอนนี้ใบหน้าสวยดุที่ตัวเองแพ้จะอยู่ใกล้เพียง 5 เซนติเมตร ทั้งคู่เผลอสบตากันชั่วครู่ก่อนที่พยาบาลจะเอ่ยขัดจังหวะขึ้น “เอ่อ หมอคะ พอดีเคสที่ consult ศัลย์หมอแพทตอบมาแล้วนะคะ” เสียงทักจากพยาบาลในห้องฉุกเฉินทำเอาทั้งคู่ตกใจและรีบผละออกจากกันทันที ภูผาทำตัวไม่ถูกได้แต่นั่งเกาหัวแล้วหันไปมาอยู่อย่างนั้น “งั้นนายกลับก่อนเถอะ หมอจะไปทำงานต่อแล้ว” ภูผาไม่ทันจะได้ตอบกลับอะไรเจ้าของร่างบางก็รีบเดินตามพยาบาลไปซะก่อน “ยังไม่ได้กินข้าวเลย จะทำงานต่อแล้ว” ภูผาเอ่ยออกมาอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมเดินออกจากห้องฉุกเฉินไปแต่โดยดีเวลา 21.20 น.ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานกับแสงไฟสลัวบรรยากาศครึกครื้นไม่ได้ทำให้ภูผาละสายตาไปจากแก้วเครื่องดื่มในมือเท่าไหร่นัก เขานั่งพาดแขนลงบนเบาะโซฟา ฟังเพื่อนสนิทเถียงกันเรื่องพรุ่งนี้ใครจะต้องตื่นมาปลุก “พี่ผาคะ วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ” ภูผาเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามาทักด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อ้าวน้องมิ้น วันนี้หนูก็สวยเหมือนกันค่ะ” ภูผาเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมส่งยิ้มหวานหว่านเสน่ห์เหมือนทุกครั้ง “มึงไม่ชวนน้องเขานั่งหรอ” ต้นกล้าหันมากระซิบถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเสือร้ายตัวนี้ไม่เคยปล่อยเหยื่อหลุดมือ “ไม่ดีกว่าว่ะ วันนี้กูแค่อยากแดกเหล้า” ภูผาตอบกลับเสียงเรียบพลางยกแก้วดื่ม ต้นกล้าไม่ได้เซ้าซี้เพียงทำหน้าไม่เข้าใจแล้วหันกลับไปเถียงกับพาทีต่อ นัยน์ตาคมกวาดมองผ่านกลุ่มคนที่เดินเพ่นพ่านไปมา แต่สายตากับสดุดเข้ากับ ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ผมตรงยาวสลวย ใบหน้าคุ้นตาแต่ตอนนี้ดันไร้แว่นสายตาหนาเตอะ ภูผาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ถามตัวเองในใจว่า นั่นใช่คนที่เขาคิดไม่ตกมาทั้งวันว่าได้พักกินข้าวหรือยัง นั่นใช่คนที่ทำให้วันนี้เขาอยู่ไม่สุขใช่มั้ย “มึงมองอะไรวะ” พาทีเอ่ยถามทันทีหลังสังเกตเห็นว่าเพื่อนมีท่าทีแปลกไป “หมอ เหมือนกูเห็นพี่หมอเลยว่ะ” ภูผาเอ่ยตอบแต่สายตากับไม่ได้หันมามองเพื่อนตัวเองเลยด้วยซ้ำ “ก็ไม่แปลกปะ เขาก็คน เที่ยวแล้วแปลกตรงไหน” ต้นกล้าพูดพลางขยับมานั่งข้างภูผาแล้วมองตามสายตาภูผาไปหวังจะได้เห็นหมอสาวที่ทำเพื่อนตัวเองอยู่ไม่ติด “ว่าแต่คนไหนวะ คนเต็มร้านมึงเห็นได้ไง” ต้นกล้าหันกลับมามองภูผาแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “มึงชอบเขาหรอ” พาทีเอ่ยถามทันทีหลังจากทนความสงสัยตัวเองไม่ไหว “ห้ะ กูก็แค่สังเกตเห็นปะ ชอบบ้าไร” ภูผาบอกปัดๆก่อนจะลุกขึ้นยืนจนต้นกล้ารีบคว้าแขนไว้ “แล้วมึงจะไปไหนครับเสือ” ต้นกล้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท “ก็จะไปทักทายสักหน่อย” ภูผายกยิ้มมุมปากก่อนยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแล้วเดินตรงไปที่หมอสาวทันทีณ โต๊ะเลี้ยงรุ่นหมอ “ขออนุญาตนะครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีที่ว่างให้คนไข้พิเศษนั่งด้วยสักคนไหมครับ” เสียงทุ้มสุดกวนของภูผาเอ่ยพร้อมส่งยิ้มหวานแพรวพราวไปให้กลุ่มคุณหมอที่ร่วมโต๊ะเลี้ยงรุ่นอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่หมอมาจีบในลุคชุดเดรสสวยแปลกตา “นาย…” หมอมาจีบชะงักแก้วเครื่องดื่มในมือที่กำลังจะยกขึ้นดื่ม นัยน์ตาเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ “โลกกลมหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้นะครับ” ภูผายักคิ้วกวนๆก่อนจะถือวิสาสะเดินไปหยุดอยู่ข้างหมอมาจีบ ยังไม่ทันที่หมอมาจีบจะเอ่ยปากไล่ เพื่อนหมอสาวสวยหน้าหวานที่นั่งอยู่ข้างๆอย่าง ‘หมอแพท’ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาน นัยน์ตาเป็นประกายขณะมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า “อุ้ย! ยิ้มหวานขนาดนี้พี่ก็ใจอ่อนแย่เลย ว่าแต่ชื่ออะไรคะ” หมอแพทพูดพร้อมส่งยิ้มหวานส่งสายตาอย่างเปิดเผย “ผมชื่อภูผาครับ เรียนวิศวะปีสามอยู่ครับ” ภูผาตอบพลางยกยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกเข้าทางแผน “นั่งด้วยกันสิ” หมอสาวเพื่อนสนิทหมอมาจีบอย่าง ‘หมอปั้นหยา’ เอ่ยชวน “ขอบคุณครับ” ภูผายิ้มอ่อนพร้อมก้มหัวแบบสุภาพให้หมอปั้นหยาก่อนเดินไปนั่งลงข้างหมอแพทอย่างเป็นธรรมชาติแต่สายตากับไม่ได้ละจากหมอมาจีบแม้แต่น้อย “แล้วรู้จักกับมาจีบได้ไงคะ” หมอแพทเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย พร้อมขยับเข้าใกล้ภูผาจนชิด “พอดีน้องเขาก่อเรื่องกับผมไว้ก็เลยบังเอิญได้เป็นคนไข้พี่เขาน่ะครับ” ภูผาตอบด้วยรอยยิ้มกวนๆพร้อมกับมองหน้าหมอมาจีบที่ตอนนี้เริ่มทำตัวไม่ถูก “ตายจริง งี้ก็ไม่ปลอดภัยสิ น้องชายมาจีบเขาห่วงพี่จะตาย เปลี่ยนมาให้พี่ดูแลแทนมั้ย” หมอแพทเอ่ยก่อนจะเกาะแขนภูผาพร้อมทำหน้าเป็นห่วงออกนอกหน้า หมอมาจีบมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัด ความรู้สึกจุกในอกอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ทั้งที่ปกติเขาไม่ได้มีสนใจเด็กตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายิ้มหวานให้เพื่อนสาวของเธอ ก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมา หมอมาจีบได้แต่นั่งเม้มปากแล้วหันไปมองทางอื่นแบบทำตัวไม่ถูกเวลา 19.30 น.ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน โรงพยาบาลเดิมท้องฟ้ายามเย็นย้อมไปด้วยแสงสีส้มอมชมพู บรรยากาศหน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คนและรถราที่วิ่งขวักไขว่เหมือนเช่นเคย จุดจอดรถตรงมุมคุ้นเคยจุดที่ในอดีตเคยมีเรื่องราวระทึกขวัญและสายตาดูแคลนจากใครบางคน วันนี้กลับกลายเป็นพื้นที่แห่งความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ทุกคนในโรงพยาบาลเริ่มคุ้นชินตา ร่างสูงโปร่งของ ภูผา ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งที่ตอนนี้พับแขนขึ้นอย่างทะมัดทะแมงยืนพิงอยู่ข้างรถจักรยานยนต์ PCX คันเดิมใบหน้าคมคายดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูทางออกด้วยใจจดจ่อ และไม่นานเกินรอร่างบางในชุดสครับสีฟ้าอ่อนของ หมอมาจีบ ก็ก้าวเดินออกมาจากประตูพร้อมกับถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์เคสหนักหน่วงมาตลอดทั้งวัน แต่ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดมาเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่มายืนรอรับเธอกลับบ้านเหมือนในทุกๆวัน ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปในพริบตารอยยิ้มหวานระบายขึ้นบนใบหน้าทันที ภูผาเห็นคนพี่เดินออกมาก็รีบผละจากตัวรถเดินตรงเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลึกมือหนาเอื้อมไปรับกระเป๋าและสัมภาระจากมือของหมอมาจีบมาถือให้อย่างเบามือแ
สองวันถัดมาณ ห้องนั่งเล่นภายในบ้านพักครอบครัวหมอมาจีบหลังจากเหตุการณ์ที่สารวัตรกรณ์ถูกจอมไล่ตะเพิดออกไปอย่างไม่เป็นท่า บรรยากาศภายในบ้านก็มีความเงียบงวดและอึดอัดปกคลุมอยู่เล็กน้อยคุณพ่อและคุณแม่นั่งจิบชาอยู่ที่ห้องรับแขก โดยมีคุณพ่อที่ยังคงมีสีหน้าครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อวันก่อน ส่วนคุณแม่ก็นั่งถอนหายใจเบาๆเมื่อนึกถึงท่าทางดุดันของสารวัตรหนุ่มที่แสดงออกมาตอนจนมุม ในจังหวะนั้นเอง จอม ในชุดไปรเวทสบายๆก็เดินถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามผู้เป็นพ่อและแม่"จอมรู้นะว่าป๊ากับม๊าโกรธที่จอมทำแบบนั้น" จอมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผิดวิสัยเด็กกวนประสาท"ที่จอมยอมพูดตรงๆไปเมื่อวันก่อนไม่ใช่เพราะแค่อยากปกป้องพี่จีบอย่างเดียวนะแต่เพราะป๊ากับม๊ากำลังโดนไอ้สารวัตรหน้าจืดนั่นหลอกใช้ให้เป็นเครื่องมืออยู่!""แกหมายความว่ายังไงไอ้จอม พูดให้มันเคลียร์ๆ ซิ" คุณพ่อขมวดคิ้วเล็กน้อยปรายตามองลูกชายคนเล็ก จอมไม่รอช้ารีบเปิดหน้าจอแท็บเล็ตโชว์ภาพและข้อมูลต่างๆให้พ่อกับแม่ดูทันที"นี่ไงครับ! ข้อมูลจริงจากเพื่อนสนิทจอมที่อยู่คณะวิศวะและประกาศผลจ
เหตุการณ์ ณ หน้าแผนกฉุกเฉิน กรุงเทพฯท่ามกลางสายตาของบุคลากรในโรงพยาบาลสารวัตรกรณ์ยังคงยืนขวางทางหมอมาจีบด้วยรอยยิ้มมั่นใจในความเหนือกว่า โดยไม่รู้เลยว่าปลายสายที่เพิ่งวางไปเมื่อครู่ได้รายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้เด็กวิศวะที่อยู่ไกลฟังแล้ว"ตกลงว่ายังไงครับจีบไปทานข้าวกับพี่เถอะครับผู้ใหญ่ท่านก็รออยู่" กรณ์เอื้อมมือทำทีจะแตะแขนเรียวอีกครั้ง แต่หมอมาจีบเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยแววตาฉายแววรำคาญอย่างไม่ปิดบัง"ขอโทษนะคะสารวัตรพอดีวันนี้ฉันไม่สะดวกจริงๆ และคุณพ่อคุณแม่ของดิฉันก็โทรตามให้รีบกลับบ้านด่วนพอดีเลยค่ะ ท่านบอกว่าทำกับข้าวรอไว้แล้วด้วย" หมอมาจีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำเป็นกดหน้าจออย่างแนบเนียน"ถ้าสารวัตรยังมีธุระเรื่องคดีอะไรอีกรบกวนทำเรื่องผ่านระบบราชการนะคะฉันขอตัวกลับบ้านก่อนค่ะ" พูดจบทิ้งช่วงไม่ให้สารวัตรได้ทันอ้าปากแย้งหมอมาจีบก็หมุนตัวก้าวฉับๆไปขึ้นรถเก๋งส่วนตัวแล้วขับออกไปทันที ทิ้งให้สารวัตรกรณ์ยืนหน้าเสียขบกรามแน่นด้วยความขัดใจที่แผนการวันนี้ล่มไม่เป็นท่าเมื่อขับรถออกมาพ้นสายตาหมอมาจีบก็รีบกดโทรศัพท์หาหนุ่มรุ่นน้องที่เธอกลัวว่าป่านนี้คงร้อนรนจนนั่ง
เวลา 10.30 น.ณ โรงเรียนบ้านห้วยผักกาดแสงแดดจัดจ้าในยามสายสาดส่องลงมากระทบกับพื้นดินแห้งแล้งทว่าบรรยากาศภายในโรงเรียนแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวา กลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 นำโดย ภูผา ต้นกล้า และพาที พร้อมกับเพื่อนๆ ในชมรมค่ายอาสา กำลังช่วยกันระดมทุน ลงแรง ทั้งโบกปูน ทาสีอาคารเรียนไม้เก่าๆที่ทรุดโทรมและสร้างสนามเด็กเล่นให้กับน้องๆ ร่างสูงของภูผาในชุดเสื้อยืดเซอร์ๆกางเกงยลุยสวนที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีน้ำเงินและฝุ่นปูนหนาเตอะ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ไรผมเปียกชื้นแนบติดหน้าผากแต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิดมือหนากำลังสาละวนกับการขันน็อตเครื่องเล่นสนามให้อย่างแน่นหนาด้วยความตั้งใจ"เฮ้ยไอ้ผา! พักก่อนเหอะมึง หน้ามืดเป็นลมแดดไปเดี๋ยวพี่หมอตามมาเอาเรื่องพวกกูข้อหาไม่ดูแลเพื่อนอีกอะ" ต้นกล้าที่แบกกระป๋องสีเดินผ่านมาแซะเข้าให้พร้อมกับโยนขวดน้ำเย็นให้เพื่อนรัก"กูไม่ได้เป็นอะไรง่ายๆเว้ย อีกนิดเดียวสนามเด็กเล่นของน้องๆก็เสร็จแล้ว" ภูผารับขวดน้ำมาเปิดดื่มอย่างกระหายก่อนจะหัวเราะร่า"ทำเป็นพูดดี ตั้งแต่มาค่ายนี่มึงก้มหน้าก้มตาทำงานเป
เช้าวันถัดมาณ ถนนสายหลักใกล้รั้วมหาวิทยาลัยแสงแดดอ่อนๆยามเช้าไม่ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงเลยสักนิด ภูผาในชุดนักศึกษาและเสื้อช็อปสีแดงเข้มตัวเก่งกำลังขี่รถจักรยานยนต์ PCX คันโปรดมุ่งหน้าไปคณะเพื่อส่งโปรเจกต์ชิ้นสำคัญที่เขาโหมแรงกายแรงใจทำมาตลอดหลายวันด้วยความมั่นใจ ทว่าเมื่อขี่มาถึงจุดตรวจกะทันหันบริเวณทางแยกหน้ามหาวิทยาลัยสายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับกรวยยางสีส้มที่ถูกตั้งขวางถนนไว้เป็นแนวยาวโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจราจรหลายนายกำลังยืนกวดขันวินัยจราจรอยู่และหนึ่งในนั้นคือนายตำรวจหนุ่มยศสารวัตรที่ยืนกอดอกใบหน้าเรียบตึงเป็นเป้าสายตา สารวัตรกรณ์ ทันทีที่เห็นรถ PCX ของภูผาขับเข้ามาใกล้ กรณ์ก็ส่งสัญญาณมือโบกให้จอดเทียบฟุตปาธทันทีด้วยท่าทีเจ้ากี้เจ้าการ ภูผาชะลอความเร็วแล้วนำรถมาจอดสนิท ถอดหมวกกันน็อกออกด้วยใบหน้าเรียบเฉยแม้ในใจจะรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การตั้งด่านตรวจปกติ แต่เป็นการเจาะจงเล่นงานเขาอย่างแน่นอน"สวัสดีครับสารวัตร" ภูผาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพแบบขอไปทีนัยน์ตาคมจ้องมองหน้านายตำรวจนิ่งสนิทไม่มีความเกรงกลัวหรือลนลานให้เห็นแม้แต่น้อย"รถคันนี้แต่งท่อเสียงดังเกินกฎหมายกำหนดหรือเปล่าวน
เวลา 18.00 น.ณ ห้องปฏิบัติการโปรเจกต์ ภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศภายในห้องแล็บอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องกลิ่นตะกั่วบัดกรีและเสียงเครื่องมือช่างกระทบกันดังเป็นระยะ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อของนักศึกษาปี 3 ภูผาและกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างต้นกล้ากับพาทีจึงต้องปักหลักอยู่เคลียร์โปรเจกต์ชิ้นใหญ่กันจนดึกดื่นติดต่อกันหลายวัน ร่างสูงในเสื้อช็อปสีแดงเข้มที่ตอนนี้เปื้อนคราบฝุ่นและคราบเหงื่อเล็กน้อยกำลังก้มหน้าก้มตาเชื่อมวงจรไฟฟ้าอย่างตั้งอกตั้งใจใบหน้าคมคายที่เคยแต่ยิ้มแย้มแพรวพราวตอนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเพราะโปรเจกต์ตัวนี้คือหนึ่งในสิ่งสำคัญที่เขาเคยลั่นวาจาไว้กับที่บ้านและคุณหมอว่าจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด"ไอ้ผา เบรกก่อนเหอะมึงหน้ามืดหมดแล้วเนี่ย" ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นจากชิ้นส่วนกลไกพลางเอ่ยทักเพื่อนที่ไม่ได้ขยับตัวไปไหนมาเกือบสามชั่วโมง"อีกนิดเดี๋ยวไม่เสร็จพรุ่งนี้อาจารย์ตรวจไม่ทันแน่" ภูผาตอบเสียงแหบพร่าโดยไม่ละสายตาจากชิ้นงานในมือเลยสักนิด"โห ขยันผิดคาดนะมึงตั้งแต่มีแฟนเป็นคุณหมอนี่พลังงานล้นเหลือตลอด" พาทีแซวขำๆพลางทำท่าทางเลียนแบบเวลาภูผาคุยโทรศัพท์กับหมอมาจีบจนโดนภูผาคว้าป







