Masukตอนที่ 2 || อนุญาต!
ขณะเดียวกัน ทางด้านเซียวอ๋อง หลังจากพิธีสมรสผ่านพ้นไป เขาก็แยกตัวมาปักหลักอยู่ที่เรือนพักของแม่ทัพใหญ่ภายในค่ายซีเหมินเป็นหลัก แม้แต่ตำหนักของตนเองเขาก็ไม่อยากกลับไป เพราะเหตุผลมีเพียงข้อเดียว...
เขาไม่อาจทนอยู่ร่วมเรือนกับสตรีที่ตนไม่เคยมีใจให้ได้ ทั้งยังเป็นสตรีที่อาศัยอำนาจทางทหารของบิดาและพี่ชายกับสกุลเดิมฝั่งมารดาจนเขาไม่อยากแต่งให้นางก็ต้องแต่ง
มิผิดเฟิ่งหานเขาไม่เคยต้องการแต่งงานกับปี้หลัว แต่ในเมื่อหรงไทเฮาตัดสินพระทัยไปแล้วว่าเขาต้องแต่งกับคุณหนูหกแห่งสกุลจ้าว เขาจึงมิอาจขัดพระประสงค์ และจำต้องยอมแต่งงานกับนางอย่างไม่มีทางเลือก
นอกจากขัดพระทัยหรงไทเฮามิได้ ซ่งไทเฟยกับเฟิ่งหยางฮองเต้ก็เห็นดีกับการแต่งงานนี้ เขาเป็นเพียงเซียวอ๋องอำนาจไม่มี ยังจะต้านไหวหรือ?
นอกจากจะถูกคนในวังหลวงบีบคั้นแล้ว สกุลจ้าวมีกำลังทหารอยู่ในมือมากที่สุดขณะนี้ หากเขายืนกรานปฏิเสธ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาเอง
อีกประการหนึ่ง เขาเป็นห่วงซูหว่านโหรว สตรีที่เขารักยังอยู่ในวังหลวง และอยู่ภายใต้อำนาจของหรงไทเฮา หากเขาดื้อดึงไม่ยอมแต่งงาน ใครจะรู้ว่าหรงไทเฮาจะทำสิ่งใดกับซูหว่านโหรวได้บ้าง?
สตรีที่ยืนอยู่ในวังหลังมานานหลายปี ย่อมมิใช่สตรีธรรมดา ต่อให้ซูหว่านโหรวเลือกพี่ชายของเขาไปแล้ว กลายเป็นสตรีของผู้อื่น แต่เขายังคงรักนางไม่เปลี่ยนแปลง
และถึงแม้ในยามนี้ซูหว่านโหรวจะกำลังตั้งครรภ์สายเลือดมังกรอยู่ แต่ในวังหลังของพี่ชายเขามีสตรีอยู่ไม่น้อย นางมิใช่สตรีเพียงคนเดียวในวังหลวง หากวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้นจริง ต่อให้เขารู้สึกเสียใจ ก็อาจช่วยนางไม่ทัน
เพราะเหตุนี้ เฟิ่งหานจึงต้องยอมถอยตามพระประสงค์ของหรงไทเฮา เขายอมแต่งงานกับปี้หลัวเพื่อรักษาชีวิตของซูหว่านโหรวเอาไว้เป็นหลัก กับหวังอำนาจสนับสนุนจากสกุลจ้าวและสกุลหรั่นอีกประการ แต่จะให้อยู่ร่วมตำหนักกับพระชายาที่เขามิได้รักนั้นคงมิใช่ในเร็ววันนี้แน่
ผลประโยชน์เฟิ่งหานอยากได้ แต่ที่ยังไม่อยากรับคือคน!
“ท่านอ๋อง งานเลี้ยงคืนนี้จะไม่เชิญพระชายาไปด้วยกันหน่อยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เว่ยจง หัวหน้าขันทีวัยสามสิบเจ็ด ผู้เป็นทั้งบ่าวรับใช้และพี่เลี้ยงของเฟิ่งหานมาตั้งแต่เขายังเป็นองค์ชายห้าวัยแบเบาะ จนกระทั่งวันนี้ที่เขาเติบโตขึ้นเป็นเซียวอ๋องวัยยี่สิบสามปีเอ่ยขึ้น
แม้รู้ว่าคำถามนี้อาจทำให้ผู้เป็นนายไม่พอพระทัย แต่เว่ยจงก็ยังจำเป็นต้องเอ่ยเตือน เพราะอย่างไรเสียพระชายาจ้าวก็แต่งงานเข้ามาแล้วถึงสองเดือนงานเลี้ยงคืนก็นับว่าสำคัญอยู่มาก
“ไม่จำเป็น”
ท่านอ๋องหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้ายิ่งแข็งกระด้าง เพียงคิดว่าตนต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็เพราะนาง ความไม่พึงใจที่มีต่อปี้หลัวก็ยิ่งเพิ่มพูน
“แต่พระชายาจ้าวแต่งงานมาสองเดือนแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ที่สำคัญงานเลี้ยงคืนนี้เป็นงานเลี้ยงรับรองคณะทูตจากเผ่าฮวาเฉิง เมื่อก่อนท่านอ๋องยังมิได้แต่งงาน ย่อมไม่แปลกที่จะเสด็จไปร่วมงานเพียงลำพัง แต่บัดนี้...”
“เปิ่นหวางบอกว่าไม่จำเป็น ย่อมหมายความตามนั้น เว่ยกงกง”
น้ำเสียงของเฟิ่งหานเย็นลงกว่าเดิมสามส่วน หากเว่ยจงมิใช่พี่เลี้ยงที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก เกรงว่าเฟิ่งหานคงสั่งลงโทษอีกฝ่ายไปแล้ว
เว่ยจงจึงได้แต่ก้มศีรษะลง ก่อนถอยกลับไปยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบ ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นแทน
“ท่านอ๋อง ที่เว่ยกงกงกล่าวมาก็มีเหตุผลนะพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งเกาหยวน ที่ปรึกษาวัยสามสิบห้าเอ่ยขึ้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ไว้หนวดแต่พองาม กิริยาท่าทางดูเป็นบัณฑิตผู้คงแก่เรียนอย่างชัดเจน ที่สำคัญเขามีศักดิ์เป็นท่านน้าของเซียวอ๋อง เพราะซ่งเกาหยวนคือน้องชายคนเล็กของซ่งไทเฟยแท้ ๆ
“แต่เปิ่นหวางไม่ชอบนาง” เฟิ่งหานกล่าวออกมา มิได้คิดปิดบังความรู้สึกแม้แต่น้อย
“ท่านอ๋องจะไม่ชอบนางก็ดี ชิงชังนางก็ช่าง แต่เช่นไรก็ควรรักษาหน้าตาของราชวงศ์กับผลประโยชน์ของพระองค์เองเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ”
เกาหยวนเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะกล่าวต่อ “อีกสิ่งหนึ่ง เผื่อท่านอ๋องจะทรงลืมไป พระชายาจ้าวเองนางก็ถูกทั้งหรงไทเฮากับซ่งไทเฟยหลอกมาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
เกาหยวนย่อมรู้ความจริงเรื่องนี้ดี และด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกเห็นใจเด็กสาวเช่นปี้หลัวมากกว่าผู้ใด เด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปี กลับถูกผู้ใหญ่ในวังหลวงร่วมมือกันหลอกให้เชื่อว่าสามีของตนเองหลงรักนางมานานถึงหนึ่งปี
ทว่าในคืนเข้าหอ สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นเพียงการถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ด้วยสาเหตุแสนอัปยศคือสุนัขทรงเลี้ยงของพระสวามีป่วย บัดซบมาเชียวละ ส่วนผู้ใดบัดซบคงมิต้องสืบ
เป็นหลานชายตัวดีของเขาเอง....
“ก็หากนางไม่ไร้เดียงสาจนเกินไป ย่อมสืบรู้สิว่าเปิ่นหวางไม่เคยมีใจให้นางเช่นที่เสด็จแม่กับซ่งไทเฟยบอกนาง”
เฟิ่งหานกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่รู้สึกแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาเองทราบแต่ต้นกลับไม่แก้ต่างให้ตนเอง วางเฉย เช่นนี้ก็เหมือนเขาเองก็ร่วมมือหลอกลวงบุตรสาวแม่ทัพมาแต่งงานนั่นแหละ
“เป็นถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการกองทัพเฮยหลง หากนางอยากรู้เรื่องใด เปิ่นหวางไม่เชื่อหรอกว่านางจะสืบไม่ได้”
“นางอายุเพิ่งสิบห้าพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง อีกสิ่งหนึ่ง นางอยู่เจียงเป่ยตั้งแต่อายุยังไม่เต็มสองขวบ จนกระทั่งอายุสิบสามจึงได้กลับเมืองหลวง ย่อมไม่แปลกที่นางจะไร้เดียงสาในเรื่องของราชสำนัก”
“ท่านที่ปรึกษาดูเหมือนจะเป็นฝ่ายของพระชายาจ้าวเต็มกายเสียแล้ว” เฟิ่งหานเหลือบมองผู้เป็นน้าด้วยสีหน้าเริ่มมืดครึ้ม
“ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว กระหม่อมยังคงเป็นคนของเซียวอ๋อง แต่ที่เตือนก็เพราะงานเลี้ยงคราวนี้ หากมีพระชายาจ้าวไปร่วมด้วยจริง ๆ ย่อมเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย ท่านอ๋องทรงทบทวนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ผลได้ผลเสียเป็นเช่นไร กระหม่อมคิดว่าท่านอ๋องคงประเมินได้ด้วยพระองค์เอง”
กล่าวจบ เกาหยวนก็นิ่งไป เขามิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ กลับไปทำงานตรงหน้าของตนต่ออย่างเงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่าหากกล่าวมากกว่านี้ เกรงว่าจะไปกระทบจิตใจของเฟิ่งหานมากเกินไป
ทางด้าน เฟิ่งหานเองก็นิ่งงันไปเช่นกัน คำพูดของท่านที่ปรึกษากับหัวหน้าขันทีดังวนอยู่ภายในหัวของเขาไม่หยุด
ประเมินผลได้ผลเสียเช่นนั้นหรือ?
ปี้หลัวมิใช่คุณหนูทั่วไป บิดาของนางคือจ้าวเหยียนหง แม่ทัพใหญ่ผู้คุมกำลังกองทัพเฮยหลง ซึ่งเป็นกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดินต้าฉู่ เรื่องนี้ย่อมรู้กันทั่ว
แม้แต่กองทัพซีเหมินที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาก็ยังเป็นรองอยู่ถึงสามในเก้าส่วน มิใช่อันใด ซีเหมินเป็นกองทัพเรือ ทหารที่อยู่ภายใต้การปกครองของเซียวอ๋องมีเพียงแสนสองหมื่นนายเท่านั้น
แล้วเช่นนี้จะให้เขาเอาอำนาจใดไปต่อรองกับสกุลจ้าว?
คงเพราะเหตุนี้เอง มารดาแท้ ๆ ของเขาอย่างซ่งไทเฟยจึงร่วมมือกับหรงไทเฮา พูดจนเขาต้องยอมแต่งงานกับปี้หลัว ทั้งที่เขาไม่เต็มใจแม้แต่น้อย แต่ไม่เต็มใจอย่างไร ในต้าฉู่ยามนี้ก็คงมีเพียงคุณหนูหกที่เหมาะสมกับแผนการใหญ่ของตนที่สุดแล้ว
เพราะอำนาจของเขาไม่มากพอจะสู้กับฮองเต้ จึงต้องพึ่งพาอำนาจบิดาของนาง กับพี่ชายของนางอย่างเจียงเหล่ยไหนยังมีฝ่ายท่านตานางเช่นสกุลหรั่น หากเขาอยากทำการใหญ่สำเร็จ อย่างไรก็ต้องเป็นจ้าวปี้หลัวเท่านั้นที่เหมาะสม
“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
ขณะที่ภายในห้องหนังสือซึ่งมีคนอยู่ถึงสามชีวิตกลับเงียบงัน จนแม้แต่เสียงลมหายใจของพวกเขายังได้ยินอย่างชัดเจน พลันเสียงของรองหัวหน้าองครักษ์เซียวอ๋องก็ดังขึ้นจากด้านนอก ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องลงในทันที
“มีอันใด เฉียนเจา”
เฟิ่งหานร้องถาม ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนม้วนฎีกาตรงหน้า ทว่าเนิ่นนานแล้วที่เขามิได้อ่านตัวอักษรเหล่านั้นแม้แต่ตัวเดียว เพราะความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดก่อนหน้านี้ของเว่ยจงและเกาหยวนไม่ไปไหน
“แม่นางถังเหลียน นางกำนัลคนสนิทของพระชายาจ้าวมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” รองหัวหน้าองครักษ์นาม หลี่เฉียนเจาตอบผู้เป็นนายจากด้านนอก
“นางมีเรื่องใด”
คิ้วกระบี่ของเซียวอ๋องขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววตาที่เดิมทีสงบนิ่งเริ่มฉายความไม่พอใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่แต่งงานมาเป็นเวลาสองเดือน เขาแทบไม่เคยให้ความสนใจเรื่องของปี้หลัว แต่นางกลับเอาแต่ส่งคนสนิทมาวุ่นวาย ช่างไม่รู้จักเจียมตัว
“นางกล่าวว่าพระชายาจ้าวให้มาพบท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เฉียนเจารายงานตามที่ถังเหลียนแจ้งมาเมื่อครู่
“พบเพื่ออันใด ให้นางพูด”
น้ำเสียงของเฟิ่งหานเยือกเย็นลงจนเฉียนเจาที่อยู่นอกประตูยังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง ทว่าเขามิกล้าชักช้า จึงรีบรับคำแล้วถอยออกไปสอบถามถังเหลียนให้แน่ชัดว่าพระชายาจ้าวต้องการพบเซียวอ๋องด้วยเรื่องใดกันแน่
ภายในห้องหนังสือกลับมาเงียบอีกครั้ง เฟิ่งหานยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ มือที่ถือม้วนฎีกาเอาไว้เผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวจนเห็นข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบทอดมองไปยังบานประตูเบื้องหน้าอย่างนิ่งงัน ราวกับกำลังรอฟังคำตอบบางอย่างที่ตนเองยังคาดเดามิได้
เกาหยวนเองก็มิได้เอ่ยสิ่งใด เขาเพียงนั่งอยู่ด้านข้างอย่างสงบ รอคอยคำตอบจากด้านนอก ส่วนเว่ยจงก็ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกลนัก ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบจนชวนให้อึดอัด แม้แต่เสียงลมที่พัดผ่านชายคายังฟังดูชัดเจนกว่าปกติ
ไม่ถึงหนึ่งเค่อ เสียงฝีเท้าของเฉียนเจาก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเสียงของรองหัวหน้าองครักษ์จะดังผ่านประตูเข้ามาอย่างนอบน้อม
“นางกล่าวว่าพระชายาให้มาถามว่า งานเลี้ยงที่ศาลาว่าการคืนนี้ พระชายาขออนุญาตไปร่วมงานพร้อมท่านอ๋องได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบ เฉียนเจาก็คุกเข่าลงอยู่ด้านนอก ก้มหน้ารอรับคำสั่งจากผู้เป็นนายด้วยท่าทีสำรวม มิกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปภายในห้องหนังสือ
“หึ!”
เฟิ่งหานถึงกับแค่นหัวเราะออกมายามฟังคำตอบจบลง มุมปากของเขายกขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตากลับมิได้มีความขบขันอยู่แม้แต่น้อย ก่อนที่ท่านอ๋องหนุ่มจะเหลือบสายตาไปทางเกาหยวนอย่างเงียบงัน
สายตาคู่นั้นมิจำเป็นต้องเอ่ยคำใดออกมา เพราะเกาหยวนก็เข้าใจความหมายของแววตาหลานชายได้ในทันที
‘เห็นหรือไม่ เปิ่นหวางบอกท่านแล้ว หากนางอยากรู้ ทุกเรื่องย่อมไม่เกินความสามารถของนาง’
ท่านที่ปรึกษามองสายตาของหลานชายก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ภายในใจ เขาย่อมรู้ว่าเฟิ่งหานกำลังคิดสิ่งใด และรู้ด้วยว่าคำพูดของเขาก่อนหน้านี้คงถูกอีกฝ่ายนำไปคิดจนหมดแล้ว
เพียงแต่ครานี้เกาหยวนกลับมิได้คิดจะโต้เถียงหรือออกความเห็นเพิ่มเติม เขาเพียงต้องการให้ทุกสิ่งเป็นสิทธิ์ขาดของเซียวอ๋อง ให้หลานชายของตนเลือกตัดสินใจด้วยตัวเองว่าเรื่องนี้สมควรทำเช่นไร
“เรื่องนี้ก็แล้วแต่ท่านอ๋องจะตัดสินพระทัยเถิด”
เกาหยวนกล่าวเพียงเท่านั้น ก่อนจะนิ่งเงียบลงอีกครั้ง ทว่าในใจของท่านที่ปรึกษากลับอดรู้สึกชื่นชมปี้หลัวมิได้
นับว่าคุณหนูหกผู้นั้นรู้ความอยู่ไม่น้อยทีเดียว นางมิได้อาศัยฐานะพระชายาเอกหรืออำนาจของบิดาและพี่ชายออกคำสั่งให้เซียวอ๋องพานางไปร่วมงาน ทั้งที่นางย่อมรู้ดีว่าตนเองมีสิทธิ์ทำเช่นนั้นได้ หากแต่ปี้หลัวกลับเลือกใช้วิธี ‘ถาม’ และ ‘ขออนุญาต’ แทน
วิธีการเช่นนี้ดูเหมือนนอบน้อมและให้เกียรติผู้เป็นสามี ทว่าความจริงกลับแยบยลกว่าที่เห็นอยู่มาก
หากเซียวอ๋องปฏิเสธ ย่อมกลายเป็นว่าเขาเป็นฝ่ายไม่ไว้หน้าพระชายาเอกของตนเอง ทั้งยังอาจทำให้ผู้อื่นมองว่าเขาไม่ให้เกียรติหรงไทเฮา ไม่ไว้หน้าแม่ทัพใหญ่จ้าว และที่สำคัญที่สุด...
ไม่ไว้หน้าแม้แต่ตนเอง!
ด้วยเหตุนี้ เกาหยวนจึงได้แต่หวังว่าหลานชายคนนี้ของตนจะฉลาดพอที่จะมองออกว่า การตัดสินใจครั้งนี้มิได้มีเพียงเรื่องชอบหรือไม่ชอบเข้ามาเกี่ยวข้องเท่านั้น
ครานี้เฟิ่งหานก็มิได้ตอบในทันที
เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ดวงตาคมทอดมองกิ่งดอกเหมยที่อยู่นอกบานหน้าต่างราวกับมันน่าสนใจหนักหนา ทว่าภายในหัวของเขากลับกำลังประเมินเรื่องนี้อย่างจริงจัง
ภายในใจของเขาย่อมมิได้อยากให้ปี้หลัวไปร่วมงานด้วย แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธได้อย่างง่ายดายกลับมิใช่เพราะฐานะพระชายาของนาง หากเป็นวิธีการที่นางเลือกใช้ต่างหาก
นางมิได้ใช้อำนาจของสกุลจ้าวมาบีบบังคับเขา มิได้ถือสิทธิ์ความเป็นพระชายาออกคำสั่งให้เขาต้องพานางไปด้วย หากแต่เลือกจะให้คนมาถามอย่างสุภาพและขออนุญาตจากเขาโดยตรง
หากเขายอม นางย่อมได้ไปโดยที่ทั้งสองฝ่ายยังคงรักษาหน้ากันเอาไว้ แต่หากเขาปฏิเสธเด็ดขาดออกไป คนที่ดูใจแคบย่อมกลายเป็นตัวเขาเอง
ยิ่งเมื่อคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเกาหยวนและเว่ยจง เฟิ่งหานก็ยิ่งรู้ดีว่าตนเองไม่อาจเอาแต่อารมณ์ได้อีกแล้ว ชอบหรือไม่ชอบจำต้องเก็บเอาไว้ในใจ สิ่งใดควรทำ สิ่งใดไม่ควรทำ เขาจำต้องเลือกตามความเหมาะสมเท่านั้น
งานเลี้ยงครั้งนี้มิใช่งานเลี้ยงธรรมดา หากเป็นงานเลี้ยงรับรองทูตจากเผ่าฮวาเฉิงที่ศาลาว่าการ และผู้คนที่มาร่วมงานย่อมมิใช่เพียงขุนนางธรรมดา แต่ยังมีทูตจากต่างแคว้นรวมถึงผู้มีอำนาจอีกมากมาย
การที่เซียวอ๋องซึ่งเพิ่งแต่งงานได้เพียงสองเดือนกลับไปร่วมงานตามลำพัง โดยไม่มีพระชายาเอกเคียงข้าง ย่อมเป็นเรื่องที่ผู้คนสามารถนำไปพูดต่อได้
การพาพระชายาจ้าวกลับบ้านเดิม เขายังสามารถอ้างว่างานยุ่งติดพันได้ แต่ครานี้ย่อมมิอาจใช้ข้ออ้างมากล่าวได้เลย
เดิมทีเขายังมิได้แต่งงาน ย่อมไม่มีผู้ใดกล่าวอันใด หากเขาจะไปร่วมงานตามลำพังก็เป็นเรื่องปกติ ทว่าบัดนี้เขามีพระชายาเอกแล้ว หากยังจงใจไม่พานางไปร่วมงาน ย่อมดูคล้ายว่าเขาไม่ให้ความสำคัญกับพระชายาของตนเอง และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เรื่องนี้อาจกระทบถึงหน้าตาของราชวงศ์ เฟิ่งหานหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา
สุดท้ายแล้ว เรื่องนี้มิใช่เรื่องที่เขาจะเลือกตามความรู้สึกของตนเองได้ หากเขามีกำลังมากพอ มีอำนาจมากพอ เขาย่อมไม่จำเป็นต้องสนใจสายตาของผู้ใด และยิ่งไม่จำเป็นต้องยอมให้สตรีผู้หนึ่งเข้ามาก้าวก่ายชีวิตของเขาเช่นนี้
ทว่าในยามนี้เขายังมิได้มีอำนาจมากพอจะทำเช่นนั้น ต่อให้เขาเป็นเชื้อพระวงศ์ เป็นเซียวอ๋อง แต่เมื่อเทียบกับอำนาจทางทหารของสกุลจ้าวแล้ว เขายังมิอาจทำสิ่งใดตามใจได้ในยามนี้
ด้วยเหตุนี้ แม้กระทั่งการแต่งงานที่เขามิได้ต้องการ เขาก็ยังจำต้องยอม และครานี้ก็เช่นกัน
แม้จะไม่อยากพานางไปด้วยเพียงใด เขาก็ยังจำต้องยอมอีกเช่นกัน เฟิ่งหานเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ได้ ไปบอกถังเหลียนว่าเปิ่นหวางอนุญาต”
คำตอบเพียงไม่กี่คำทำให้เว่ยจงก้มหน้าลงเล็กน้อย ส่วนเกาหยวนกลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยหลานชายของเขาก็ยังมิได้โง่จนเกินไป เพราะในฐานะราชวงศ์ สิ่งที่คนผู้หนึ่งไม่อยากทำที่สุด กลับเป็นสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำมากที่สุดในเวลาเดียวกัน
ตอนจบ || ไม่ปล่อยมือตลอดไปครึ่งปีผ่านไป ในที่สุดปี้หลัวก็กลับมาพำนักที่จวนจ้าวหนิงโหวอย่างจริงจัง นับจากนั้นนางก็ไม่ค้างคืนที่ค่ายทหารอีก แม้ยังคงมีงานในกองทัพที่ต้องจัดการในฐานะแม่ทัพใหญ่ของหน่วยทหารม้าเกราะดำ แต่เมื่องานเสร็จสิ้น นางก็จะกลับจวนเสมอ ชีวิตของนางเริ่มมีพื้นที่ให้เรื่องอื่นนอกเหนือจากสนามรบมากขึ้น และสำหรับเฟิ่งหานแล้ว การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ก็นับเป็นก้าวสำคัญที่ท่านอ๋องหนุ่มเฝ้ารอมานานคืนหนึ่งหลังผ่านห้วงวสันต์อันเร่อร้อน ทั้งสองจึงนั่งลงพูดคุยกันอย่างเปิดอกเป็นครั้งแรก บรรยากาศในห้องสงบเงียบ ไม่มีการกล่าวถึงเรื่องในอดีต ต่างคนต่างเปิดเผยความรู้สึกของตนเอง บอกเล่าสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ ตลอดจนสิ่งที่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นซ้ำอีก พวกเขาไม่ได้พยายามลบล้างความผิดพลาดที่ผ่านมา และไม่ได้คาดหวังว่าเพียงค่ำคืนเดียวจะทำให้บาดแผลทั้งหมดหายไปท้ายที่สุด ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไม่ปล่อยให้ความเงียบกลายเป็นกำแพงขวางกั้นอีกต่อไป หากมีเรื่องใดไม่เข้าใจก็จะพูดคุยกัน หากมีสิ่งใดไม่ชอบก็จะบอกกล่าวอย่างตรงไปตรงมา และหากเป็นเรื่องที่ต้องตัดสินใจร่วมกัน ก็จะไม่มีผู้ใดถือสิทธิ์ตัดสินใจแทน
ตอนที่ 39 || สุดสิ้นเพื่อเริ่มใหม่ไม่นานนัก จ้าวเหยียนหงและจ้าวเจียงเหล่ยก็มาถึง เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า จ้าวปี้หลัวจึงก้าวออกไปคุกเข่าลงเคียงข้างหลี่เฟิ่งหาน สองมือประสานยกขึ้นเหนือหน้าผาก ก่อนก้มศีรษะลงต่อหน้าเฟิ่งหยางฮ่องเต้ นางไม่ได้แสดงความโกรธแค้นหรือกล่าวโทษผู้ใด ท่าทีสงบนิ่งนั้นกลับยิ่งทำให้เห็นชัดว่า นางคิดเรื่องนี้มาอย่างรอบคอบแล้ว และไม่มีความคิดจะเปลี่ยนใจโดยง่าย“ฝ่าบาททรงเมตตาปี้หลัวด้วยเพคะ งานแต่งครั้งนี้ของหม่อมฉันกับท่านอ๋องมันเลวร้ายมาก หากเป็นเพียงการถูกหลอก ปี้หลัวก็ถือว่าตนเองเป็นสตรีใจกว้าง ขอเพียงทราบเหตุผล หม่อมฉันย่อมเข้าใจและให้อภัยไปนานแล้ว แต่...”เสียงของจ้าวปี้หลัวหยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อความคิดหวนกลับไปถึงเรื่องบุตร ความเจ็บปวดที่นางคิดว่ากาลเวลาสองปีจะช่วยบรรเทาลงได้กลับตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคออีกครั้ง เรื่องนั้นเกิดขึ้นเพราะเฟิ่งหานตัดสินใจทุกอย่างด้วยตนเอง โดยไม่ปรึกษานางแม้แต่คำเดียว ท้ายที่สุดนางต้องสูญเสียบุตรคนแรกไป ทั้งที่ไม่เคยมีโอกาสได้ปกป้องชีวิตเล็ก ๆ นั้นอย่างที่มารดาคนหนึ่งควรทำ“สรุปก็คือ หากชีวิตคู่ที่ผิดพลาดและบิดเบี้ยวนี้ไม่จบลง หม่อมฉ
ตอนที่ 38 || ทูลขอหย่าขาดเมื่อออกจากท้องพระโรงใหญ่ จ้าวปี้หลัวมิได้กลับหยางเฉิงกงดังที่ใครหลายคนคาดคิด หากแต่เลือกไปพักที่จวนของบิดาแทน นางยังไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตร่วมกับเฟิ่งหาน และยิ่งไม่อยากหวนกลับไปยังเรือนฮวาเซียง สถานที่ซึ่งนางเคยสูญเสียบุตรในครรภ์ ทั้งยังถูกคนสนิททรยศหักหลัง เดิมทีนางคิดว่าการจากไปนานถึงสองปีจะช่วยให้ลืมเรื่องราวในอดีตได้ ทว่าความจริงกลับมิได้เป็นเช่นนั้น ความทรงจำเหล่านั้นยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ มิได้เลือนหายไปตามกาลเวลาอย่างที่นางเคยหวัง“เจ้าจะไม่กลับกับข้าจริงหรือ”เฟิ่งหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาลึกล้ำจับจ้องพระชายาที่เขาเฝ้ารอมานานถึงสองปี ถึงจะพบกันที่ซีหลิง แต่ทั้งสองต้องร่วมเผชิญศึกใหญ่ สถานการณ์ในสนามรบตึงเครียดจนไม่มีโอกาสได้จัดการเรื่องส่วนตัว จำต้องเอาชนะศัตรูให้ได้เสียก่อนเฟิ่งหานจึงตั้งใจว่าหลังกลับถึงฉางเล่อแล้ว จะหาเวลาพูดคุยกับนางให้ดี ทว่ายังไม่ทันได้ทำตามที่คิด ปี้หลัวกลับตั้งท่าจะหลบหน้าเขาเสียแล้ว แต่หากเขายอมปล่อยนางไปง่าย ๆ ก็คงไม่ใช่นิสัยของเซียวอ๋องคนนี้แล้ว“หม่อมฉันอยากไปค้างกับท่านพ่อก่อนเพคะ ช่วงนี้สุขภาพของท่านไม่ค่อยดี บุต
ตอนที่ 37 || กอบกู้เมื่อปี้หลัวมาถึงเจียงเป่ย ท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวนั้นพ้นขีดอันตรายแล้วก็จริง เพียงแต่ขาข้างขวาของบิดานางได้รับบาดเจ็บสาหัสจนมิอาจกลับมาเดินได้ตามปกติดังเดิมอีกแล้ว จ้าวเหยียนหงจึงกลายเป็นผู้พิการอย่างแท้จริงมิอาจควบม้าออกศึกขณะเดียวกัน สถานการณ์ในสนามรบกลับรุนแรงกว่าที่พี่ใหญ่ของนางส่งจดหมายมาแจ้งมากนัก เกือบยี่สิบปีที่เผ่าซยงหนู่ถอยร่นออกจากชายแดน ราวกับหายไปเพื่อสะสมกำลัง ครั้นกลับมาในครั้งนี้ พวกมันคงมั่นใจแล้วว่าสามารถยึดครองเจียงเป่ยได้จึงโจมตีไม่พักติดกันมาครึ่งปีดังนั้น กำลังทหารของเฮยหลงจึงกำลังเผชิญการอ่อนล้า ขณะที่ท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวได้รับบาดเจ็บ จ้าวเจียงเหล่ยผู้เป็นพี่ใหญ่ยังคงนำทัพต่อสู้อย่างเต็มกำลังอยู่แนวหน้าสุด โดยมีพี่ชายคนที่สามและสี่เคียงข้างแต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมก็คือ ข่าวว่าท่านแม่ทัพใหญ่ไม่อาจกลับขึ้นหลังม้าและนำทัพได้อีกแล้ว ทหารกล้าย่อมสูญเสียขวัญกำลังใจเป็นอย่างมาก กองทัพเฮยหลงจึงเข้าสู่ภาวะวิกฤตอย่างแท้จริงปี้หลัวกับพี่ชายคนรองและพี่ห้าต้องช่วยกันปลอบขวัญเหล่าทหารกล้า แต่ยังไม่ทันข้ามวัน ข่าวด่วนจากแนวหน้าก็ถูกส่งมาย
ตอน36|| แยกย้ายกันไปทำหน้าที่หลังจากวันที่เฟิ่งหานบอกความจริงทั้งหมดให้ปี้หลัวได้รับรู้ เวลาก็ล่วงเลยมาร่วมครึ่งเดือนแล้ว ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยากลับมิได้ดีขึ้นอย่างที่เขาคาดหวัง ตรงกันข้าม ปี้หลัวกลับยิ่งดูเย็นชาจนทำให้เฟิ่งหานรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่ายืนอยู่ท่ามกลางหิมะเสียอีกถึงทั้งสองจะมิได้ทะเลาะกันเปิดเผยเช่นสามีภรรยาที่กำลังแตกหักในครอบครัวอื่น และปี้หลัวก็มิได้ประชดประชันหรือเรียกร้องคำขอโทษจากเขาอีกเช่นสตรีทั่วไปยามมิได้ดั่งใจกับสามี ซึ่งการที่นางเงียบกลับกลายเป็นช่องว่างอันน่าหวาดกลัวสำหรับเฟิ่งหานยิ่งกว่าการที่นางลุกขึ้นมาตะโกนด่าทอเขาเสียอีก“อาหลัว เรื่องของพวกเรามิอาจแก้ไขได้จริงหรือ”เขาพยายามเปลี่ยนใจพระชายาของตน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสายตาสงบนิ่งและท่าทีไร้เยื่อใย แม้แต่การมองหน้าเขาตรง ๆ นางยังหลีกเลี่ยงราวกับเขาเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ“ไม่เพคะ”ปี้หลัวตอบพระสวามีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากบัญชีกองใหญ่ แล้วเฟิ่งหานจะยังทำอันใดได้อีกเล่าท่านอ๋องหนุ่มกลับอยากให้พระชายาจ้าวลุกขึ้นมาตบตีเขา ด่าทอเขาเสียยังดีกว่า อย่างน้อยเช่นนั้นก็ยังทำให้เขารู้ว่านางยัง
ตอนที่ 35 || ความจริงจากปากเซียวอ๋องหลังกลับถึงหยางเฉิงกง อันเป็นที่พำนักของเซียวอ๋องในเมืองหลวง เฟิ่งหานก็ส่งปี้หลัวกลับเรือนฮวาเซียงด้วยตนเอง ทว่าตลอดทางกลับ เขายังคงมิได้เอ่ยอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมแม้เพียงคำเดียว ครั้นมาถึงเรือน เขาก็เพียงปล่อยให้นางกลับเข้าไปพักผ่อน มิได้เอ่ยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้อีก ราวกับสิ่งที่นางเพิ่งได้เห็นและรับรู้มาทั้งหมด มิได้จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดจากเขาการกระทำเช่นนั้นทำให้ความหวังที่ปี้หลัวที่เริ่มจะมีต่อความรักครั้งนี้สลายไปจนสิ้น เดิมทีเหตุการณ์ในค่ำคืนนี้ทำให้นางอดคิดมิได้ว่า บางทีเฟิ่งหานอาจเริ่มมีใจให้นางขึ้นมาบ้าง ทว่าท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ยังเลือกเก็บทุกสิ่งไว้เพียงผู้เดียว มิยอมเอ่ยความจริงให้นางรับรู้ ยังคงปล่อยให้นางเป็นเพียงคนนอกในเรื่องราวของเขาเช่นเดิมเพราะหากเขารักนางจริง เหตุใดจึงยังปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ คนรักกันย่อมควรพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขหรือเรื่องทุกข์ สามีภรรยาควรร่วมรับรู้และร่วมแบกรับไปด้วยกัน มิใช่คนหนึ่งเก็บทุกสิ่งไว้ในใจ ส่วนอีกคนกลับต้องยืนมองอยู่ภายนอกโดยไม่รู้แม้แต่น้อยว่าคนข้างกายกำลังเผชิญสิ่ง







