ตอนที่ 6 || ยาห้ามครรภ์

ตอนที่ 6 || ยาห้ามครรภ์

ดวงตาดอกท้อของปี้หลัวขยับไหวอยู่ใต้เปลือกตาที่หนักอึ้ง ขนตายาวสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนจนมองสิ่งใดไม่ชัดในคราวแรก หญิงสาวยังสับสนว่าตนเองอยู่ในห้วงฝันหรือตื่นขึ้นมาแล้วกันแน่

ขณะที่ปี้หลัวกำลังสับสนจนแยกไม่ออกว่าตนกำลังหลับหรือตื่นอยู่นั่นเอง ความเจ็บปวดขุมใหญ่ก็พลันแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับนางเพิ่งถูกรถม้าทับมาอย่างไรอย่างนั้น โดยเฉพาะบริเวณกึ่งกลางความเป็นสตรีที่ยังเจ็บระบมจนแทบไม่อาจขยับตัวได้ แม้เพียงหายใจเข้าออกแรงไป นางก็ยังเจ็บร้าว ความเจ็บปวดที่ชัดเจนถึงเพียงนี้ทำให้ปี้หลัวกระจ่างในทันทีว่า บัดนี้ตนเองตื่นแล้ว และสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นจริง นางหาใช่เพียงฝันร้ายเท่านั้น

“พระชายาทรงฟื้นแล้วเพคะ”

เสียงของเมี่ยวอิ๋ง นางกำนัลที่ปี้หลัวสนิทด้วยที่สุดดังขึ้นอยู่ข้างกาย เพียงได้ยินเสียงคุ้นเคยนั้น นางก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองมิได้อยู่ที่ค่ายซีเหมินหรือบนรถม้า หากแต่ฟื้นขึ้นมาในเรือนม่อหลันภายในตำหนักเหวินหยางแล้ว และก่อนจะเอ่ยถามสิ่งใด ความแห้งผากในลำคอก็ทำให้นางต้องขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแผ่ว

“น้ำ...ขอน้ำ”

นั่นเป็นคำแรกที่หลุดออกจากริมฝีปาก มิใช่เสียงคร่ำครวญถึงความเจ็บปวดที่กำลังทรมานอยู่ทั่วร่าง เสียงของนางแหบแห้งจนแทบไม่เหลือเค้าของเสียงเดิม ฟังดูแหบแห้งเสียยิ่งกว่าเป็ดตัวผู้เสียอีก ทว่าเมี่ยวอิ๋งกลับมิได้แสดงสีหน้าขบขันแม้แต่น้อย นางรีบเข้าไปประคองนายหญิงของตนอย่างระมัดระวัง พลางเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำอุ่นที่เตรียมเอาไว้ข้างเตียง

“ค่อย ๆ ดื่มนะเพคะ”

มือหนึ่งประคองแผ่นหลังของปี้หลัวเอาไว้ ส่วนอีกมือค่อย ๆ ยกถ้วยน้ำอุ่นส่งให้ถึงริมฝีปาก พระชายาสาวจึงดื่มทีละน้อยตามคำเตือนของนางกำนัลคนสนิท

“ข้ากลับมาถึงเรือนยามใด”

หลังดื่มน้ำจนชุ่มคอ ความแห้งผากในลำคอจึงบรรเทาลงเล็กน้อย เสียงของปี้หลัวถึงไม่แหบแห้งเท่าเมื่อครู่ นางขยับตัวพิงหมอนให้ถนัดขึ้นเล็กน้อย ก่อนทอดสายตาไปยังเมี่ยวอิ๋งเพื่อรอคำตอบ

“ท่านอ๋องพากลับมาส่งเมื่อยามอิ๋นเพคะ”

ปี้หลัวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองนอกหน้าต่าง แสงแดดภายนอกเรือนส่องสว่างจนแสบตา หากดูจากตำแหน่งของดวงอาทิตย์แล้ว เวลานี้คงล่วงเข้าสู่ยามอู่แล้ว แท้จริงแล้วหลังจากงานเลี้ยงอัปยศในคืนนั้น เวลาผ่านไปเพียงวันเดียวหรือไม่ นางพลันสงสัยขึ้นมา

“ข้าสลบไปกี่วัน”

เมื่อครู่เมี่ยวอิ๋งบอกเพียงว่าท่านอ๋องพากลับมาในยามอิ๋น แต่มิได้บอกว่ายามอิ๋นของวันใด ปี้หลัวจึงต้องการคำตอบให้แน่ชัด อาจเพราะเพิ่งผ่านเรื่องร้ายมา สมองของนางยังมึนงงราวกับถูกลาเตะจนมึนไปหมด จึงเรียงลำดับคำถามได้ไม่ดีนัก ทว่าเพียงได้ยินคำตอบจากนางกำนัลคนสนิท สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไป

“พระชายาสลบไปห้าวันเพคะ ตลอดห้าวันห้าคืนทรงมีไข้สูง เพิ่งจะลดลงในวันนี้”

เมี่ยวอิ๋งเล่าไป น้ำตาก็ไหลไป ภาพของพระชายาจ้าวที่เซียวอ๋องอุ้มมาส่งถึงเรือนแห่งนี้บีบคั้นหัวใจของนางกำนัลคนสนิทเหลือเกิน ยิ่งยามที่นางเป็นผู้เช็ดทำความสะอาดร่างกายของนายสาวก่อนหมอหลวงหญิงมาตรวจ เมี่ยวอิ๋งยิ่งปวดใจนัก

“ห้าวัน...”

ปี้หลัวทวนคำเสียงแผ่ว ดวงตาดอกท้อที่เดิมยังพร่ามัวด้วยความอ่อนแรงจากพิษไข้พลันฉายแววกังวลขึ้นมา นางไม่คิดว่าตนเองจะหมดสติไปนานถึงเพียงนี้ และสิ่งที่ทำให้นางร้อนใจมิใช่เพียงเรื่องอาการป่วย หากแต่เป็นบางสิ่งที่นางนึกขึ้นมาได้หลังจากรู้ว่าผ่านมาถึงห้าวันแล้วนับจากคืนอัปยศบนรถม้านั้น

“ระหว่างนี้ท่านหมอคงมาตรวจรักษาใช่หรือไม่”

นางเอ่ยถาม พลางหันกลับมามองเมี่ยวอิ๋งอย่างรอคำตอบ ราวกับต้องการแน่ใจว่าตลอดช่วงเวลาที่นางไม่ได้สติ เรื่องสำคัญบางอย่างยังมิได้ถูกละเลย

“ใช่เพคะ ท่านหมอมาตรวจพระอาการทุกวันเพคะ”

เมี่ยวอิ๋งเช็ดน้ำตาก่อนตอบนายสาว เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ปี้หลัวก็เงียบไปครู่หนึ่ง นิ้วมือที่วางอยู่บนผ้าห่มค่อย ๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนนางจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“แล้วท่านอ๋องได้บอกให้หมอหลวงผู้นั้นสั่งยาห้ามครรภ์ให้ข้าหรือไม่”

“พระชายา!”

เมี่ยวอิ๋งถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ คาดไม่ถึงว่าสิ่งแรก ๆ ที่นายหญิงของตนถามหลังฟื้นขึ้นมาจะเป็นเรื่องยาห้ามครรภ์ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสารในเวลาเดียวกัน ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของปี้หลัวที่ยังคงนิ่งสงบ แม้ดวงตาจะเผยความกังวลอย่างปิดไม่มิด เมี่ยวอิ๋งก็รู้ว่าคำถามนี้มิใช่สิ่งที่นางสามารถหลีกเลี่ยงได้

“จะเสียงดังไปไย เจ้าเองก็รู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นมิใช่เพราะความรัก แต่เพราะท่านอ๋องถูกวางยา เด็กไม่ควรเกิดมา”

ปี้หลัวกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ผ่านมาถึงเพียงนี้ คนสนิทของนางทั้งสามคงรู้แล้วว่านางเผชิญกับสิ่งใดมาในราตรีนั้น

เพียงเอ่ยถึงเรื่องในคืนนั้น ความทรงจำราวกับนางถูกผลักลงขุมนรกก็คล้ายจะย้อนกลับมาอีกครั้ง ปี้หลัวพยายามจะบอกตนเองให้ลืมมันเสีย ถึงนางจะร้องไห้ฟูมฟายจนสิ้นใจ พรหมจรรย์ก็ถูกเฟิ่งหานทำลายไปแล้ว สิ่งที่เสียไปแล้วก็ยากจะเรียกคืน

“พระชายา...”

คราวนี้เมี่ยวอิ๋งเรียกนายหญิงของตนด้วยเสียงแผ่ว ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสงสารจับใจ นางอยากเอ่ยปลอบสักคำ แต่กลับไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใดจึงจะเหมาะสม

“ว่าอย่างไร ยาห้ามครรภ์ ท่านอ๋องได้สั่งหมอหลวงที่รักษาข้าจัดมาให้หรือไม่”

ปี้หลัวถามย้ำเพียงเรื่องยาเท่านั้น นางไม่ถามว่าตลอดห้าวันเซียวอ๋องมาเยี่ยมตนหรือไม่ ดวงตาดอกท้อจับจ้องเมี่ยวอิ๋งไม่วาง รอเพียงคำตอบเดียวจากนาง ราวกับเรื่องนี้สำคัญเสียจนไม่อาจปล่อยให้คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

“ไม่เพคะ”

สุดท้ายเมี่ยวอิ๋งก็เอ่ยตอบอย่างระมัดระวัง เพราะไม่รู้ว่าภายใต้ความสงบเยือกเย็นของนายสาว ในใจของอีกฝ่ายแหลกสลายเพียงใด

“ท่านอ๋องเสด็จมาดูพระอาการพระชายาทุกวันก็จริง แต่ไม่เคยเอ่ยถึงยาห้ามครรภ์เลยเพคะ หม่อมฉันอยู่ดูแลพระชายามาตลอด ย่อมมั่นใจว่าไม่เคยมีรับสั่งเช่นนั้น”

คำตอบนั้นทำให้ปี้หลัวนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนความกังวลจะปรากฏขึ้นในแววตาอย่างชัดเจน ห้าวันเชียวนะ

นางหมดสติไปถึงห้าวัน และตลอดเวลานั้นเซียวอ๋องกลับไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อยได้อย่างไร แต่สุดท้าย ปี้หลัวก็เข้าใจใต้หล้าขึ้นมา จะหวังพึ่งพาใครได้นอกจากตนเองเล่า

“เช่นนั้นเจ้ารีบให้ถังเหลียนเร่งไปขอมาจากท่านหมอหลวงเดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงของปี้หลัวเริ่มร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ ยามเอ่ยสั่งการคนสนิท นางกำผ้าห่มแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว สิ่งที่เสียไปในคืนนั้น นางไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ทว่าสิ่งหนึ่งที่นางยังพอทำได้ก็คือป้องกันตนเอง

“ผ่านมาห้าวันแล้ว ข้าไม่รู้ว่ายังทันหรือไม่”

เสียงของปี้หลัวเบาลงในประโยคสุดท้าย ความร้อนใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้เริ่มเผยออกมา นางไม่ต้องการให้เด็กคนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาจากเหตุสุดวิสัยเช่นนั้นจริง ๆ

“โธ่...พระชายา”

เมี่ยวอิ๋งมองนายสาวของตนด้วยความสงสารจับใจ นางไม่คิดเลยว่าคุณหนูหกที่ควรได้รับความสุขหลังแต่งงานจะต้องพบเจอเรื่องร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งเห็นปี้หลัวต้องเป็นผู้เอ่ยขอยาด้วยตนเองหลังจากเพิ่งฟื้นจากไข้สูง เมี่ยวอิ๋งก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดแทนจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว

ทว่าพระชายากลับมิได้กล่าวสิ่งใดต่ออีก นางเพียงหลุบตาลงมองมือตน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ในตำหนักเหวินหยางนี้ ข้าไม่ถูกรักผู้เดียวก็พอแล้ว เด็กไม่ควรเกิดมาไม่ถูกรักเพิ่มอีกคน”

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ฟังแล้วกลับหนักอึ้งอยู่ในความเงียบงันของกลางยามอู่ ปี้หลัวกำผ้าห่มไว้แน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนผ่อนแรงลง ในใจของนางก็ท่องจำย้ำเตือนว่า ไม่ถูกเซียวอ๋องรักก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยนางยังรักตนเองได้ และนางยังมีท่านพ่อ ยังมีพี่ชายอีกห้าคนรักตน คนเหล่านั้นยังคงเป็นครอบครัวของนาง พวกเขารักนางโดยไม่จำเป็นต้องมีสิ่งใดแลกเปลี่ยนมาโดยตลอด ดังนั้นต่อให้หัวใจของนางในยามนี้เจ็บปวดเพียงใด นางก็จะต้องประคองตนเองให้ผ่านมันไปให้ได้

‘ไม่เป็นอันใดนะปี้หลัว เจ้าไม่ถูกเขารัก ก็ยังรักตนเองได้’

นางบอกตนเองอยู่ในใจซ้ำไปซ้ำมา ก่อนสูดลมหายใจเข้าเนิบช้าแล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แม้ดวงตาจะยังมีความเศร้าและปวดร้าวหลงเหลืออยู่ ทว่านางก็พยายามรวบรวมสติกลับคืนมา เพราะอย่างน้อยที่สุด นางยังมีคนที่รักนาง และนั่นก็มากพอที่จะทำให้นางลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งหนึ่งแล้ว

เฟิ่งหานไม่รักนางก็ช่างเถิด นางก็เพียงรักตนเองก็พอมิใช่หรือ?