บทนำ || ไร้ค่ากว่าสุนัขตัวหนึ่ง

บทนำ || ไร้ค่ากว่าสุนัขตัวหนึ่ง

กลางฤดูฝน รัชศกหลี่เฉิงตี้ปีที่สาม เมฆฝนเคลื่อนตัวต่ำ ปกคลุมทั่วแคว้นเหลียงโจว เมืองรองของแผ่นดินต้าฉู่ ตั้งแต่ต้นยามอู่จนล่วงเข้าสู่ปลายยามซวี ในที่สุดสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนงานเลี้ยงฉลองสมรสของเซียวอ๋องกับพระชายาเอกต้องเลิกราก่อนกำหนดถึงสองชั่วยาม

บัดนี้ ภายในห้องหอซึ่งประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรกับอักษรสีมงคล มีสตรีนางหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้จันทน์แดง แผ่นไม้สลักลวดลายกิเลนอันวิจิตรบรรจง แน่นอนว่านางย่อมเป็นเจ้าสาว หรือก็คือพระชายาเอกของเซียวอ๋องนั่นเอง

นางมีนามว่า จ้าวปี้หลัว ปีนี้อายุสิบห้าปี เพิ่งปักปิ่นได้เพียงสามเดือน ก็ได้รับพระราชทานสมรสจากหรงไทเฮา ปี้หลัวเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพเฮยหลง ผู้ปกป้องดินแดนทางเหนือของต้าฉู่มายาวนานถึงยี่สิบปี นามของท่านแม่ทัพใหญ่คือ จ้าวเหยียนหง ส่วนมารดาของนางคือฮูหยินเอก หรั่นจิ่งเซียง ซึ่งจากไปหลังคลอดนางได้เพียงหนึ่งปี และนางยังมีพี่ชายร่วมมารดาอีกหนึ่งคน นามว่าแม่ทัพน้อย จ้าวเจียงเหล่ย บุรุษผู้มีชื่อเสียงเรื่องความองอาจกล้าหาญ

ราตรีนี้ จ้าวปี้หลัวสวมอาภรณ์เจ้าสาวเต็มยศตามราชพิธีแห่งต้าฉู่ อาภรณ์สีแดงชาดขับผิวพรรณของนางให้ยิ่งผ่องใส บนศีรษะประดับมงกุฎหงส์ทองคำระยิบระยับ งดงามสมฐานะพระชายาเอกของเซียวอ๋องอย่างไร้ที่ติ

ทว่าดวงหน้าภายใต้เครื่องประดับอันหรูหรากลับมิได้มีความยินดีแม้แต่น้อย แม้แต่ความตื่นเต้นของเจ้าสาวในคืนเข้าหอก็มิอาจมองเห็นได้จากดวงตาดอกท้อคู่นั้น

ตรงกันข้าม...

จ้าวปี้หลัวในยามนี้ปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกด้วยตนเอง ก่อนนั่งเท้าคางทอดสายตามองโต๊ะอาหารมงคลเบื้องหน้าด้วยแววตาเจ็บปวด ขอบตาของนางแดงก่ำ หากกลับไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมาให้เห็น

คงเพราะในยามนี้ น้ำตาเหล่านั้นอาจกำลังไหลย้อนกลับเข้าไปท่วมอยู่ภายในหัวใจแล้วกระมัง จึงไม่ยอมไหลออกมาให้เจ้าของต้องขายหน้า

บนโต๊ะมีสุรามงคลสองจอก ขนมมงคล ผลไม้เชื่อม และอาหารเลิศรสนานาชนิด ทุกอย่างล้วนจัดวางอย่างประณีต สมฐานะของหลี่เฟิ่งหาน น้องชายคนที่ห้าของฮ่องเต้ ผู้เป็นเจ้าบ่าวในคืนนี้

ทว่าจนถึงบัดนี้กลับยังไม่มีผู้ใดแตะต้องอาหารและสุรามงคลเหล่านี้แม้เพียงคำเดียว ทั้งที่เลยฤกษ์เข้าหอมากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว สาเหตุก็เพราะ เจ้าบ่าวจากไปแล้ว

มิผิด...

เซียวอ๋องออกจากห้องหอไปตั้งแต่ยังไม่ทันได้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะเอาอันใดมาร่วมผูกผมและดื่มสุรามงคลกันเล่า?

ก่อนหน้านี้ บุรุษผู้เป็นพระสวามีของนางเพียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าจ้าวปี้หลัว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

‘สุนัขในค่ายซีเหมินของเปิ่นหวางไม่สบาย เปิ่นหวางต้องรีบไปดู’

กล่าวจบ เขาก็จากไปทันที ไม่แม้แต่จะหยุดรั้งหรือหันกลับมามองนางสักครั้ง ทิ้งเจ้าสาวพระราชทานจากหรงไทเฮาเช่นนางให้นั่งเป็นใบ้อยู่บนเตียงหอเพียงลำพังเป็นเวลานานร่วมครึ่งเค่อ

จ้าวปี้หลัวยังจำได้ดีว่า ตอนนั้นนางทำได้เพียงนั่งจ้องประตูที่ปิดลงตรงหน้า ความรู้สึกแตกสลายและขมขื่นถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

ไหนเล่า...

ทั้งหรงไทเฮา ผู้เป็นมารดาเลี้ยงของเขา และซ่งไทเฟย ผู้เป็นมารดาแท้ ๆ ของเซียวอ๋อง ต่างบอกกับนางมิใช่หรือว่า หลี่เฟิ่งหานแอบรักนางมานานถึงหนึ่งปีเต็ม?

แล้วเหตุใดในคืนเข้าหอ เขากลับเห็นสุนัขทรงเลี้ยงสำคัญกว่าสตรีที่เขารักไปได้ นี่มันไม่ประหลาดเกินไปหน่อยหรือ?

“รักเช่นไรกันหรือ นี่เขาชิงชังข้าจึงถูกต้องมากกว่า”

จ้าวปี้หลัวผู้ยอมทิ้งบ้าน แต่งงานมาไกลจากมหานครฉางเล่อ เมืองหลวงอันรุ่งเรืองของต้าฉู่ถึงเจ็ดร้อยหลี่ กลับต้องมาถูกพระสวามีทอดทิ้งให้อยู่เฝ้าห้องหอเพียงลำพัง ขณะที่เขารีบรุดไปดูแลสุนัขป่วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็ได้แต่ยิ้มสมเพชตนเอง

“คุณหนูหก”

เสียงเรียกดังขึ้นจากนอกประตูห้องหอ ผู้ที่เอ่ยเรียกคือถังเหลียน สาวใช้กึ่งองครักษ์ที่บิดาและพี่ชายคนโตมอบให้ติดตามมาเป็นสินเดิมเจ้าสาว เพื่อรับใช้และคอยคุ้มภัยให้จ้าวปี้หลัว

“ให้พวกนางเข้ามา เถิดเมี่ยวอิ๋ง”

“เจ้าค่ะ”

เมี่ยวอิ๋งเป็นนางกำนัลคนสนิท มิใช่สาวใช้กึ่งองครักษ์เช่นเดียวกับถังเหลียนกับม่อเป่ย ที่เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ สมกับที่ติดตามกองทัพมาตั้งแต่อายุเพียงสามขวบ ต่างจากเมี่ยวอิ๋งที่เชี่ยวชาญเพียงงานฝีมือและการดูแลคุณหนูหกเท่านั้น ปี้หลัวจึงให้เมี่ยวอิ๋งอยู่ข้างกายมากกว่าถังเหลียนกับม่อเป่ย

ไม่นาน ถังเหลียนก็เข้ามาในห้อง ก่อนคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย ส่วนเมี่ยวอิ๋งกับเป่ยม่อที่ตามถังเหลียนเข้ามาต่างถอยไปยืนอยู่ข้างประตูอย่างรู้ความ ทั้งสองคอยระวังคนของตำหนักเหวินหยางอยู่ตลอดเวลา

“ได้ความว่าอย่างไร?”

จ้าวปี้หลัวเอ่ยถามอย่างร้อนใจ หลังจากเซียวอ๋องจากไปและนางหายจากอาการตกตะลึงแล้ว ก็เรียกใช้ถังเหลียนให้ไปสืบข่าวทันที

คุณหนูหกแห่งจวนจ้าว หรือบัดนี้ตามบันทึกของราชวงศ์ นางคือพระชายาจ้าว ภรรยาเอกของเซียวอ๋อง และนายหญิงคนใหม่แห่งตำหนักเหวินหยาง มิใช่คนโง่ ตรงกันข้าม นางเติบโตขึ้นมาในกองทัพ ย่อมรู้ดีว่าควรจัดการอย่างไรกับเหตุการณ์เช่นคืนนี้

“สุนัขทรงเลี้ยงตัวนั้นของเซียวอ๋องได้มาจากอดีตคนรักของพระองค์เพคะ”

ถังเหลียนที่หายไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามกลับมารายงานนายหญิงอย่างแม่นยำ ตามที่นายสาวให้ไปสืบว่าสุนัขตัวนั้นสำคัญอย่างไรเขาจึงทอดทิ้งนางไปหามัน

“สุนัขของอดีตคนรักเช่นนั้นหรือ?” ปี้หลัวพึมพำด้วยเสียงแหบแห้ง คาดไม่ถึงเลยว่าแท้จริงแล้วหลี่เฟิ่งหานจะเคยมีคนรักมาก่อน

“เป็นผู้ใด?” เงียบไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยถามต่อทันที เพราะมั่นใจว่าถังเหลียนย่อมสืบเรื่องมาแล้วเป็นแน่

“คือซูกุ้ยเฟยเพคะ คุณหนู” และไม่ผิดไปจากที่ปี้หลัวคิด ถังเหลียนผู้นี้ทำงานรอบคอบเสมอ

“ซูกุ้ยเฟย?”

จ้าวปี้หลัวขมวดคิ้ว พยายามทบทวนว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด และนางเคยรู้จักหรือไม่ เพราะหลังจากมารดาจากไป นางก็ติดตามบิดาไปประจำการที่เจียงเป่ยตั้งแต่อายุเพียงขวบเศษ เพิ่งกลับมาเมืองหลวงเมื่อสองปีก่อน จึงยังไม่ค่อยรู้จักคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมากนัก

“พูดมาให้ละเอียด”

“เพคะ”

จากนั้นถังเหลียนจึงเล่าตามที่ตนไปสืบรู้มาจากคนในตำหนักเหวินหยาง ซึ่งติดตามเซียวอ๋องมาจากเมืองหลวงเมื่อสามปีก่อน หลังจากพระองค์ได้รับการแต่งตั้งจากองค์ชายห้าเป็นเซียวอ๋อง

เมื่อสี่ปีก่อน อดีตฮ่องเต้หลี่หมิงเต๋อเพิ่งเสด็จสวรรคต โดยยังมิได้แต่งตั้งรัชทายาท ทว่ากลับมิได้เกิดเหตุวุ่นวายขึ้น เพราะในเวลานั้นมีองค์ชายเพียงสองพระองค์ ได้แก่ องค์ชายรอง หลี่เฟิ่งหยาง ผู้ประสูติจากหรงฮองเฮา และองค์ชายห้า หลี่เฟิ่งหาน ผู้ประสูติจากซ่งกุ้ยเฟย ส่วนที่เหลือล้วนเป็นองค์หญิง

แน่นอนว่า ผู้ที่เหมาะสมและคู่ควรจะสืบราชบัลลังก์ปกครองต้าฉู่ย่อมเป็นองค์ชายรอง หลี่เฟิ่งหยาง ขณะที่องค์ชายห้าในเวลานั้นก็ให้การสนับสนุนพระเชษฐาเป็นอย่างดีมิคิดแย่งชิงอำนาจ

หลังจากหลี่เฟิ่งหยางขึ้นครองราชย์ วังหลังย่อมต้องรับสตรีเข้ามา ฮ่องเต้จำเป็นต้องรีบรับพระสนม เพื่อมิให้ราชวงศ์ขาดซึ่งสายเลือดมังกร เมื่อเสร็จสิ้นพิธีฝังพระศพของอดีตฮ่องเต้ในอีกหนึ่งปีต่อมาที่สุสานหลวง กรมพิธีการจึงจัดการคัดเลือกคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์เข้าสู่วังหลวงทันที

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ...

หญิงคนรักขององค์ชายห้า คุณหนูรองแห่งตระกูลฟาง ซูหว่านโหรว ในวัยสิบเจ็ดปี กลับทอดทิ้งชายคนรัก แล้วเข้าวังเพื่อคัดเลือกเป็นพระสนมด้วย!

“แต่ก่อนจะเข้าวัง ซูหว่านโหรวได้มอบลูกสุนัขขาวขนหนาจากแดนหิมะให้กับเซียวอ๋องหนึ่งตัวเพคะ”

จ้าวปี้หลัวฟังมาถึงตรงนี้ ต่อให้นางจะโง่เขลาและไร้เดียงสาเพียงใด ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ตนคงถูกทั้งหรงไทเฮาและซ่งไทเฟยหลอกจนเปื่อยเป็นไก่เสียแล้ว

เพราะหลี่เฟิ่งหานจะแอบรักนางมานานถึงหนึ่งปีเต็มได้อย่างไร ในเมื่อตลอดมา ภายในใจของหลี่เฟิ่งหานยังมีซูหว่านโหรวอยู่จนถึงวันนี้

ดูได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ระหว่างสตรีที่เซียวอ๋องเพิ่งเข้าพิธีสมรสด้วย กับสุนัขที่อดีตหญิงคนรักมอบไว้แทนตัวก่อนจากลา เมื่อมันล้มป่วย เขากลับเลือกทอดทิ้งนางเพื่อไปดูแลมัน

เพียงเท่านี้ จ้าวปี้หลัวก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า หลี่เฟิ่งหานยังคงรักซูหว่านโหรวอย่างลึกซึ้งเพียงใด

คิดได้ดังนั้น นางก็อยากหัวเราะออกมา เพราะช่างน่าขันเหลือเกิน ที่แท้ในสายตาของพระสวามี นางยังมีค่าไม่เท่าสุนัขตัวหนึ่งเสียด้วยซ้ำ