ตอนที่5||เจ้ามีน้ำใจหน่อย

ตอนที่5||เจ้ามีน้ำใจหน่อย

ทว่าต่อให้ปี้หลัวฉลาดเพียงใด นางก็ยังอายุเพียงสิบห้าเท่านั้น ไร้ประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องระหว่างบุรุษกับสตรีโดยสิ้นเชิง ไฉนเลยนางจะคาดคิดได้ว่า พระสวามีในนามของตนยามนี้ไม่ได้ถูกพิษธรรมดา หากแต่ถูกพิษราคะเข้าแล้ว ช่างน่าสงสารเสียนี่กระไร

“เจ้ากลัวเปิ่นหวางหรือ?”

เฟิ่งหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จนแทบไม่เหลือเค้าความสงบนิ่งเช่นปกติของเขาอีกแล้ว ยามนี้เองท่านอ๋องหนุ่มจึงรู้แน่ชัดแล้วว่า ยาของเผ่าฮวาเฉิงที่ถูกลอบใส่ลงในสุรานั้นมิใช่ยาปลุกกำหนัดธรรมดา

ฤทธิ์ยารุนแรงเกินกว่าที่เขาควบคุมได้ แม้แต่สติสัมปชัญญะที่ผ่านการฝึกฝนมานับสิบปี เขาก็แทบรั้งเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ขณะถามพระชายาของตน เฟิ่งหานกลับมิได้ละสายตาไปจากนาง

ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจปี้หลัวอย่างละเอียดราวกับเพิ่งสังเกตนางเต็มตาเป็นครั้งแรก พระชายาของเขาเป็นสตรีรูปร่างเล็ก ทว่าเรือนร่างกลับอวบอิ่มสมส่วน ไม่อ้วนและมิได้ผอมบางจนดูไม่น่ามอง

คืนนี้นางสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนสำหรับออกงานอย่างเป็นทางการ เนื้อผ้าค่อนข้างหนา มิได้บางเบาจนไม่สำรวม ทว่าเมื่อเป็นช่วงปลายฤดูฝน อากาศยามค่ำคืนกลับมิได้หนาวเย็นจนต้องสวมอาภรณ์หลายชั้น

จึงนับว่าเป็นชุดที่เหมาะสมกับฤดูกาล หากเป็นยามปกติ เฟิ่งหานคงมิได้คิดสิ่งใดไปมากกว่านั้น เพราะการแต่งกายเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมดาของสตรีต้าฉู่

มิได้ถือว่าเปิดเผย และมิได้ถือว่าไม่สำรวม ยิ่งมิได้ดูยั่วยวนจนเสื่อมเสียกิริยา แต่ในยามนี้สติของเซียวอ๋องกลับถูกรบกวนด้วยฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอย่างรุนแรง

สิ่งที่สายตาของเขามองเห็นจึงแตกต่างจากยามปกติอย่างสิ้นเชิง ดวงตาหงส์ที่ถอดแบบมาจากซูไท่เฟยผู้เป็นพระมารดา เลื่อนต่ำลง ก่อนหยุดอยู่ตรงส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่อาภรณ์สีม่วงอ่อนโอบรับเอาไว้

ความงามของสตรีตรงหน้าราวกับถูกขยายให้เด่นชัดขึ้นในสายตาของเขา ยิ่งมอง ความร้อนในกายก็ยิ่งปั่นป่วน ลมหายใจของเฟิ่งหานร้อนแรงขึ้นทีละน้อย

ภาพตรงหน้ามีเพียงสตรีผู้หนึ่งซึ่งกำลังนั่งซุกตัวอยู่กับที่อย่างระมัดระวัง พยายามรักษาระยะห่างจากเขาให้มากที่สุด ท่าทางเช่นนั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายของบุรุษหนุ่มให้พลุ่งพล่าน

ความปรารถนาอันรุนแรงแล่นผ่านจิตใจจนแทบกลบเหตุผลทั้งหมด เขาอยากพุ่งเข้าไปหา กดร่างนั้นนอนลง จากนั้นฉีกอาภรณ์ของนางให้ยับเยิน แล้วสอดใส่ลำร้อนของตนเข้าไปให้สุดความยาว แล้วตอกอัดด้วยจังหวะรุนแรงจนแตกสลาย

ทว่าเฟิ่งหานยังพอมีสติหลงเหลืออยู่ เขาจึงได้แต่กำมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

“เอ่อ...เปล่าเพคะ” ปี้หลัวรีบตอบ น้ำเสียงของนางยังคงอ่อนโยน แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยและเริ่มหวั่นวิตก

“หม่อมฉันไม่ได้กลัว เพียงเป็นห่วงท่านอ๋องว่าอาจถูกพิษ”

นางตอบไปตามตรง เฟิ่งหานได้ยินเช่นนั้น มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ปี้หลัวรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ดูน่ากลัวราวกับยิ้มของพยัคฆ์หิวโซก็มิปาน

ดวงตาหงส์ของเขาดำมืดลงอีกหลายส่วนยามสะท้อนแสงตะเกียง จนแทบไม่เหมือนเฟิ่งหานผู้สุขุมและเยือกเย็นที่นางคุ้นเคยอีกต่อไป

“ใช่” เฟิ่งหานตอบสตรีฝั่งตรงข้ามออกมาเสียงต่ำ “เปิ่นหวางถูกพิษจริง ๆ นั่นแหละ”

“ห๊า...” ปี้หลัวถึงกับเบิกตากว้าง ความกังวลพลันปรากฏชัดบนใบหน้า “เอ่อ...เช่นนั้นทำอย่างไรดีเพคะ? ต้องตามหมอหลวง ใช่เพคะ ต้องตามหมอหลวง”

นางพูดเร็วขึ้นด้วยความร้อนใจ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าพวกเขากำลังอยู่ในรถม้ามุ่งหน้าไปยังค่ายซีเหมิน

“ที่ค่ายมีท่านหมออยู่ใช่หรือไม่เพคะ?”

เมื่อพูดจบ ปี้หลัวก็ขยับตัวหมายจะเข้าไปหาเขา เพื่อดูอาการ ทว่าเพียงขยับไปได้เล็กน้อย นางกลับชะงัก ความจริงเรื่องหนึ่งพลันผุดขึ้นในใจ เฟิ่งหานรังเกียจนาง ไม่ใช่เพียงรังเกียจ แต่เขาแทบไม่อยากให้นางเข้าใกล้ตัวด้วยซ้ำ ปี้หลัวจึงค่อย ๆ ถอยกลับไปยังที่เดิม

“ไม่ต้อง” เฟิ่งหานเอ่ยปฏิเสธออกมาเสียงต่ำ เหงื่อกาฬชุ่มกายสูงใหญ่ ลมหายใจรุนแรง

“พิษนี้ไม่จำเป็นต้องเรียกหมอหลวง”

ปี้หลัวกำลังจะเอ่ยถามว่าเหตุใดจึงไม่ต้องเรียกหมอ ทว่าคำพูดของนางยังไม่ทันหลุดออกจากริมฝีปาก ร่างสูงของบุรุษตรงหน้าก็ขยับเสียก่อน เฟิ่งหานพุ่งกายข้ามพื้นที่ภายในรถม้าเข้ามาหานางอย่างฉับพลัน มันรวดเร็วราวกับพยัคฆ์ดำที่กระโจนตะครุบเหยื่อ

“กรี๊ด!” ปี้หลัวร้องออกมาด้วยความตกใจ คาดไม่ถึงตนจะถูกจู่โจมอย่างมิทันตั้งตัว

“ท่านอ๋อง!” ร่างเล็กผงะถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ในรถม้าถึงจะกว้าง แต่ก็กว้างอย่างมีขีดจำกัด อยากหนีก็ติดผนังเท่านั้น หัวใจของนางเต้นกระหน่ำจนแทบหลุดออกจากอก

ชั่วขณะ นางทั้งตกใจและหวาดกลัวขึ้นมาจับจิต เพราะบุรุษตรงหน้าไม่เหลือท่าทีของเซียวอ๋องที่นางรู้จักอีกแล้ว เขาดูอันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้

ด้านนอก

เสียงความเคลื่อนไหวจากภายในรถม้าทำให้ผู้ติดตามที่อยู่ด้านนอกเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ เว่ยกงกงกำลังจะร้องถาม เฟิ่งหานกลับตวาดออกไปก่อน

“หยุดรถม้า!”

น้ำเสียงนั้นเด็ดขาดจนไม่มีผู้ใดกล้าชักช้า เฉียนเจาบังคับม้าหยุดได้ทันใจอย่างยิ่ง จากนั้นคนด้านในยังออกคำสั่งต่อด้วยน้ำเสียงเข้ม

“แล้วพวกเจ้าถอยไปคุ้มกันห่างออกไปจากรถม้ายี่สิบจั้ง ห้ามเข้าใกล้ ผู้ใดฝ่าฝืน ประหาร!”

คำสั่งของเซียวอ๋องทำให้เฉียนเจา สิงเฟย และเว่ยกงกงกับองครักษ์อีกกลุ่มใหญ่ต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง ผู้ติดตามทั้งหมดจึงถอยออกไปตามระยะที่ได้รับคำสั่ง

ภายในรถม้า ปี้หลัวตัวสั่น นางมองบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตาหวาดหวั่น บัดนี้นางกลัวเขาปลิดชีพตนขึ้นมาจับใจ ก็ท่าทางเซียวอ๋องบัดนี้เหมือนคนใกล้คุ้มคลั่งมากขึ้นทุกที

“ทะ...ท่านอ๋อง...ท่านจะทำร้ายหม่อมฉันหรือเพคะ” สุดท้ายนางก็ถามออกไป ปากคอสั่น

“ไม่ทำร้าย เปิ่นหวางเพียงต้องการให้เจ้าช่วย” เฟิ่งหานตอบเสียงแหบพร่า สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยานรก

“ช่วยอันใดเพคะ หม่อมฉันไม่รู้วิชาแพทย์” ปี้หลัวถามกลับอย่างไม่เข้าใจ เขาบอกนางว่าตนถูกพิษ เหตุใดไม่รีบไปหาหมอรักษาเล่าจะให้นางช่วยอย่างไร

“พิษนี้ไม่ต้องการหมอหลวง ต้องการเพียงสตรีมาช่วยบรรเทาเท่านั้น” เขาตอบเสียงต่ำ ดวงตาที่มองนางยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นกว่าเดิม

“ท่านอ๋อง...กรี๊ด!”

ปี้หลัวร้องขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อถูกฝ่ามือใหญ่จับนางพลิกนอนคว่ำเบาะรถม้า จากนั้นก็ตลบกระโปรงของนางขึ้น ดึงกางเกงซับในของนางออก กิริยาไร้ซึ่งความอ่อนโยนโดยสิ้นเชิง

“ไม่นะท่านอ๋อง!” ถึงนางไม่รู้เรื่องชายหญิงมากนัก แต่ปี้หลัวไม่ใช่คนโง่ มาถึงขั้นนี้นางกระจ่างแล้ว พิษที่เขาถูกวางคงเป็นพิษของยาปลุกกำหนัดเป็นแน่

“ไม่เอาเช่นนี้” ปี้หลัวร้องไห้ออกมาแล้ว ถึงตนจะรักบุรุษผู้นี้เต็มหัวใจ แต่นางไม่ต้องการเช่นนี้ ไม่เอา!

“ช่วยข้า เจ้าเป็นพระชายา ยามนี้พระสวามีลำบาก เจ้ามีน้ำใจหน่อย”

พูดพลางเฟิ่งหานก็สอดนิ้วเข้าไปในร่องคับแคบ ปี้หลัวกรีดร้องออกมาสุดเสียงทันทีเพราะเจ็บแสบจากความไม่พร้อมของร่างกาย

“กรี๊ด!”

ท่านอ๋องหนุ่มถึงจะอยากสอดใส่จนหน้ามืด ก็ใจแข็งข่มขืนสตรีทั้งที่นางยังไม่พร้อมได้ เขาจึงจับร่างเล็กพลิกกลับมานอนหงาย แล้วแยกขาเรียวออกกว้าง ก่อนจะฝังใบหน้าที่กึ่งกลางกายสาว

ปลายลิ้นร้อนลากเลียขึ้นลงกลางกลีบบุปผาไร้ขนของนาง ขณะที่มือข้างที่ว่างมิได้จับล็อกเอวอรชรของนาง ก็เสียบเสยนิ้วกลางยาวใหญ่เข้าไปในร่องรูอ่อนนุ่ม

“ไม่เอาเพคะ! อย่าทำเช่นนี้!”

ปี้หลัวทั้งดิ้นรนทั้งกรีดร้อง แต่แรงของสตรีตัวเล็ก ไฉนเลยจะสู้แรงของบุรุษได้ ส่วนเฟิ่งหานก็ไม่หยุดตามที่นางร้องขอ คงเพราะเพลิงตัณหาจากยาปลุกกำหนัดทำให้หูของท่านอ๋องหนุ่มไม่ได้ยินอันใดทั้งสิ้น

เขาใช้ทั้งลิ้นร้อนและนิ้วเรียวยาวปรนเปรอร่างเล็กจนปี้หลัวไม่รู้แล้วว่าตนรู้สึกอย่างไร ทั้งหวาดกลัวทั้งไม่ยินยอม แต่ร่างกายกลับเป็นไปตามธรรมชาติ

ยิ่งลิ้นร้อนกับนิ้วร้ายขยับสอดประสาน ในท้องน้อยของนางก็วูบโหวง สมองเริ่มขาวโพลน ไม่นานก็รู้สึกคล้ายตนเองปวดเบา

“ทะ...ท่านอ๋อง หม่อมฉัน...ปวดเบา ถอยออกไป!” หากเขาไม่ถอย นางคงขายหน้าจนต้องปลิดชีพตนเองหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไปแน่นอน

“ปล่อยมันออกมา เจ้ามิได้ปวดเบา เจ้ากำลังจะเสร็จ”

เฟิ่งหานเงยหน้าขึ้นมากล่าวเท่านั้นก็ตั้งใจใช้ลิ้นใช้นิ้วทำให้นางไปถึงจุดหมายต่อ อึดใจต่อมาปี้หลัวก็แหงนหงายใบหน้างามเชิดขึ้นสูง ลำตัวแอ่นโค้งเกร็งกระตุก

น้ำหวานสีใสพุ่งออกมาจากบุปผาให้เฟิ่งหานได้ดื่มกินดับกระหาย ก่อนเขาจะถอดถอนปลายลิ้นกับนิ้วกลางออก ร่างสูงใหญ่หยัดกายขึ้นนั่งคุกเข่าหลังตรง

จากนั้นปลดสายรัดเอว ถอดกางเกงทั้งตัวนอกตัวในออกไปพ้นกาย โยนลงไปบนพื้นรถม้า ปี้หลัวยังคงหายใจหอบ สติก็จับต้นชนปลายไม่ถูก เฟิ่งหานเห็นพระชายาตนนอนตาลอย ก็รีบดึงทึ้งเสื้อของนางทั้งนอกและในจนเปิดเผยหน้าอกอวบอิ่มกลมกลึงขนาดพอดีมือ

ยอดทรวงเม็ดเล็กชูชันล่อตาล่อใจ เพราะอารมณ์ราคะของท่านอ๋องหนุ่มยังไม่ได้ปลดปล่อย เสี้ยวลมหายใจนั้น เฟิ่งหานจึงก้มลงดูดเลียขบเม้นยอดทรวงเม็ดเล็ก ขณะที่ร่างกายช่วงล่างก็ขยับเข้าแนบชิด

ปี้หลัวรู้สึกได้ว่ายามนี้ส่วนนั้นของเขาทาบทับอยู่กับส่วนสงวนของนาง นี่เอง และก่อนที่นางจะร้องห้ามเขาออกไป เฟิ่งหานก็ดุดันส่วนนั้นเข้ามาในกายนาง

“ท่าน...”

นางกล่าวออกมาได้เท่านั้น เสียงทั้งหมดก็พลันเงียบหาย ดังแค่อึกอักอยู่ในลำคอ เพราะเฟิ่งหานเผยอเรียวปากขึ้นมาจุมพิตปิดกั้นทุกสรรพเสียง

“อื้อ...อื้อ...”

ปี้หลัวรู้สึกเจ็บปวดตรงกลางกลีบบุปผา เมื่อส่วนนั้นของเขาแทรกลึกเข้ามาเรื่อย ๆ นางกรีดร้อง นางทุบตี แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้

หญิงสาวดิ้นขลุกขลัก เสียงสะอื้นในลำคอหลุดออกมาเป็นระยะ ใบหน้างดงามบิดเบี้ยว เผยให้เห็นว่านางเจ็บปวดและทรมานมากเพียงใด ขณะที่เรียวปากจิ้มลิ้มกลับยังถูกครอบครอง

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาด้านใน กวาดเลียเกี่ยวพันกับลิ้นของนางไม่หยุด เช่นเดียวกับลำร้อนนั้นที่แทรกลึกเข้ามาเรื่อย ๆ สุดท้ายก็หยุดเพราะสุดความยาว

“อย่าเกร็ง”

เฟิ่งหานถอนจุมพิตแล้วขยับไปกระซิบข้างใบหูเล็ก เสียงของเขาทุ้มต่ำแต่ก็แหบพร่า เต็มไปด้วยราคะ ปี้หลัวน้ำตาไหลริน นางทั้งหวาดกลัวทั้งเสียใจ

ถึงนางรักเขาสุดหัวใจ เคยคิดว่าหากวันหนึ่งได้เป็นภรรยาของเขา นางคงมีความสุขจนไม่รู้จะบรรยายเช่นไร ทว่าเวลานี้สิ่งที่เหลืออยู่กลับมีเพียงน้ำตา ความหวาดกลัว และความรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตนกำลังถูกพรากไปโดยที่นางไม่อาจทำอันใดได้

น่าสมเพชตนเองสิ้นดี...

เฟิ่งหานแช่ท่อนเอ็นตนเองอยู่ได้ไม่นาน ฤทธิ์ของยาก็กระชากสติของท่านอ๋องหนุ่มไปจนสิ้น เขาขยับสะโพกเข้าสุดออกเกือบหลุด จากเนิบช้า อึดใจเดียวก็เร่งแรงจนรถม้าสั่นไหว

“เจ็บ...หม่อมฉันเจ็บ!”

ปี้หลัวไม่รู้ว่าตนเองกรีดร้องประโยคซ้ำซากนี้ไปมากเท่าใด รู้เพียงความเจ็บแสบทรมานนี้ยาวนานราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด!

ภายในรถม้าเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้และเสียงสะอื้นที่ขาดห้วง ปี้หลัวพยายามดิ้นรนจนหมดแรง ก่อนทุกอย่างจะเลือนรางลงท่ามกลางความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด

ภายนอกรถม้า ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ตามคำสั่งของเซียวอ๋อง รถม้าจึงยังจอดโยกไหวอยู่กลางเส้นทาง ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน จ้าวปี้หลัวทำได้เพียงหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านใบหน้าที่ซีดเผือด พร้อมภาวนาอย่างสิ้นหวังให้ทุกอย่างจบลงเสียทีสุดท้ายกลับเป็นสติของนางที่ขาดหายไปก่อน

นางถูกเซียวอ๋องข่มเหงจนหมดสติไปทั้งอย่างนั้น