All Chapters of ลิขิตรัก ไสยมนตรา: Chapter 11 - Chapter 20

พิมพิลาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงปิดประตูห้องน้ำด้านนอกดังปังราวกับมีใครกระแทกมันอย่างจงใจ สองวันแล้วที่ภาพรอยเท้าเปียกโชกซึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่ากลางโถงทางเดินยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด มันทำให้ทุกเสียงที่ดังผิดปกติ ทุกเงาที่ทอดผ่านหางตา กลายเป็นสิ่งที่น่าหวาดระแวงไปเสียหมดเธอเพิ่งจะเลิกชั้นเรียนสุดท้ายของวันและแวะเข้าห้องน้ำหญิงในตึกคณะที่เริ่มจะร้างผู้คนหญิงสาวสูดหายใจลึก พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่ามันเป็นแค่ลมที่พัดประตูปิด ทั้งที่ทางเดินด้านนอกไม่มีหน้าต่างสักบานเธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่เก่าจนเกือบเหลืองอาบไล้ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอให้ดูไร้สีเลือดขึ้นไปอีก ขอบตาคล้ำจางๆ เป็นเครื่องยืนยันถึงการนอนไม่หลับมาสองคืนติดกันเธอเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นๆ ขึ้นล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังให้ความเย็นจะช่วยขับไล่ความหวาดหวั่นและความอ่อนล้าออกไปได้บ้าง เสียงน้ำไหลซ่ากลบเสียงอื่นๆ จนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวอยู่ในอกเหมือนกลองเฮฟวี่เมทัล กระเบื้องปูผนังสีขาวขุ่นบางแผ่นแตกร้าว เผยให้เห็นรอยดำคล้ำของความ

เสียงจอแจและกลิ่นอาหารที่คละคลุ้งกันอยู่ในอากาศคือสัญญาณของชีวิตปกติธรรมดาที่พิมพิลาโหยหามาตลอดเกือบสิบวันที่ผ่านมา โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยในช่วงพักเที่ยงนั้นอื้ออึงไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาและเสียงกระทบกันของช้อนส้อมกับจานกระเบื้อง แสงแดดจัดจ้าที่ส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ทำให้ทุกอย่างดูสว่างไสว ขับไล่เงามืดและความหวาดระแวงให้หดหายไปจนเกือบหมดหญิงสาวใช้ปลายช้อนเขี่ยผัดผักในจานไปมา แม้ความทรงจำอันน่าขนลุกในห้องน้ำหญิงจะเริ่มเลือนรางไปตามกาลเวลา แต่ความรู้สึกเย็นเยียบที่เกาะกินสันหลังยังคงกลับมาทักทายในยามที่เธออยู่คนเดียว ทว่าทุกครั้งที่ความกลัวคืบคลานเข้ามา ความอบอุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากเชือกถักสีแดงสดบนข้อมือซ้ายก็ช่วยปลอบประโลมใจได้อย่างน่าประหลาด มันกลายเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวที่เป็นรูปธรรมว่าเธอไม่ได้เสียสติ และไม่ได้กำลังต่อสู้กับเรื่องวิปลาสนี้เพียงลำพัง“แกจะพรวนดินในจานข้าวนั่นอีกนานไหมยะ นังพิม” เสียงใสของมะลิ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอดังขึ้น ปลุกให้พิมพิลาหลุดจากภวังค์ “เห็นนั่งเขี่ยมาห้านาทีแล้ว เดี๋ยวก็ได้เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก ไม่สบายรึเปล่า หน้าซีดเหมือนไก่ต้มมาห

เสียงเพลงป๊อปที่ถูกเปิดคลอเบาๆ และแสงไฟสว่างจ้าในห้างสรรพสินค้าควรจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัย แต่สำหรับพิมพิลาในสองวันที่ผ่านมานี้ มันกลับกลายเป็นเพียงฉากหน้าที่เปราะบางที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ เธอยังจำสายตาคมกริบคู่นั้นได้ติดตา คำตอบที่คลุมเครือของเขาในโรงอาหารวันนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว‘ผมก็แค่เดาไปเรื่อย’ มันเป็นคำโกหกที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน“พิม.... แกเหม่ออีกแล้วนะ” เสียงของมะลิฉุดเธอกลับมาสู่ปัจจุบัน เพื่อนสนิทของเธอยืนกอดอกทำหน้ายุ่งอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง “ฉันถามว่าชุดนี้สวยไหม”พิมพิลาเหลือบมองเดรสสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อนที่เพื่อนชูให้ดูอย่างส่งๆ “อือ...สวยดี”“สวยดีของแกนี่คือตอบแบบขอไปทีใช่ไหม” มะลิถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอลดชุดในมือลงแล้วเดินเข้ามาจับแขนพิมพิลา “แกเป็นอะไรไปเนี่ย ตั้งแต่วันนั้นที่เจอคุณพี่สถาปัตย์หน้าหล่อนั่น แกก็ดูแปลกไปนะ ซึมๆ เหมือนคนมีเรื่องในใจ”พิมพิลาฝืนยิ้ม ความอบอุ่นจากเชือกถักสีแดงบนข้อมือซ้ายที่มะลิจับอยู่เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เสียสติ“เปล่า แค่ช่วงนี้อ่านหนังสือหนักไปหน่อย”“อย่ามาโกหก” มะลิหรี่ตามองอย

“ร้องไห้ทำไม”เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มกว่าที่เคย พยายามจะยกมือขวาขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อความเจ็บปวดจากแขนอีกข้างส่งสัญญาณเตือน“ฉันขอโทษ” พิมพิลาปล่อยโฮออกมาในที่สุด คำพูดหลั่งไหลออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นจนตัวโยน “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณก็ไม่ต้องมาเจ็บขนาดนี้.....ฉันมัน.....ฉันมันเป็นตัวซวย.....”ประโยคของเธอขาดหายไปกลางคัน เมื่อฝ่ามือขวาที่อบอุ่นและหยาบกร้านเล็กน้อยของเขา เอื้อมมาวางบนศีรษะของเธอ นิ้วมือแข็งแรงของเขาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม ลูบไล้ขึ้นลงอย่างอ่อนโยน เป็นสัมผัสที่ไม่ได้เจือปนด้วยความใคร่ แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยการปลอบขวัญอย่างแท้จริง“อย่าโทษตัวเอง” กันต์ธีร์พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยสักนิด”เขาหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น“และต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ หรือต้องเจอเรื่องแบบนี้อีกร้อยครั้ง ผมก็จะทำเหมือนเดิม”“ทำไม......” เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขา น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “ทำไมต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้ด้วย เราเพิ่งจะรู้จักกันแท้ๆ.......ทำไมคะ”“เพราะมันเป็นหน้าที่ของผม” แววตาของเขาจริงจั

คำพูดของกันต์ธีร์ยังคงก้องอยู่ในหัวพิมพิลาเหมือนเสียงสะท้อนในบ่อน้ำลึกไร้ก้น ‘ชีวิตของคุณ…. พิม’ มันไม่ใช่คำปลอบโยน ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นข้อเท็จจริงที่น่าหวาดหวั่น ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วนับจากวันที่เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างรถเก่าๆ คันนั้นกลางลานวัดป่าอันวิเวก แต่ประโยคนั้นกลับตามหลอนเธอไม่ต่างจากเงาวันนี้พิมพิลาฝังตัวเองอยู่ท่ามกลางกำแพงหนังสือในห้องสมุดของคณะ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละเอียดที่ลอยอ้อยอิ่งในลำแสงยามบ่ายเคยเป็นเหมือนเกราะกำบังชั้นดี แต่ตอนนี้มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสุสานที่เก็บงำความรู้ซึ่งไร้ประโยชน์ต่อปัญหาที่เธอกำลังเผชิญ เธอก้มหน้ามองหน้าจอแล็ปท็อป ตัวอักษรเกี่ยวกับทฤษฎีการสื่อสารพร่าเลือนรวมกันเป็นกลุ่มก้อนสีดำสนิท สมาธิของเธอแตกกระจัดกระจายเหมือนเศษแก้วเสียงฝีเท้าที่นุ่มนวลหยุดลงข้างโต๊ะ แต่เธอก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง จนกระทั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกเลื่อนออกและมีคนนั่งลง“พี่นึกว่าพิมจะดรอปเทอมนี้ไปแล้วซะอีก ไม่เห็นหน้าเลย”พิมพิลาสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับธาม รุ่นพี่ที่เธอเคยนับถือและไว้ใจ ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาและเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย แต่