พิมพิลาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงปิดประตูห้องน้ำด้านนอกดังปังราวกับมีใครกระแทกมันอย่างจงใจ สองวันแล้วที่ภาพรอยเท้าเปียกโชกซึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่ากลางโถงทางเดินยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด มันทำให้ทุกเสียงที่ดังผิดปกติ ทุกเงาที่ทอดผ่านหางตา กลายเป็นสิ่งที่น่าหวาดระแวงไปเสียหมดเธอเพิ่งจะเลิกชั้นเรียนสุดท้ายของวันและแวะเข้าห้องน้ำหญิงในตึกคณะที่เริ่มจะร้างผู้คนหญิงสาวสูดหายใจลึก พยายามบอกตัวเองซ้ำๆ ว่ามันเป็นแค่ลมที่พัดประตูปิด ทั้งที่ทางเดินด้านนอกไม่มีหน้าต่างสักบานเธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่เก่าจนเกือบเหลืองอาบไล้ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอให้ดูไร้สีเลือดขึ้นไปอีก ขอบตาคล้ำจางๆ เป็นเครื่องยืนยันถึงการนอนไม่หลับมาสองคืนติดกันเธอเปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นๆ ขึ้นล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังให้ความเย็นจะช่วยขับไล่ความหวาดหวั่นและความอ่อนล้าออกไปได้บ้าง เสียงน้ำไหลซ่ากลบเสียงอื่นๆ จนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวอยู่ในอกเหมือนกลองเฮฟวี่เมทัล กระเบื้องปูผนังสีขาวขุ่นบางแผ่นแตกร้าว เผยให้เห็นรอยดำคล้ำของความ
Zuletzt aktualisiert : 2026-09-18 Mehr lesen