All Chapters of ลิขิตรัก ไสยมนตรา: Chapter 1 - Chapter 10

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผมและขมับของพิมพิลา ก่อนจะไหลซึมลงอาบใบหน้าเนียนใสที่กำลังแดงก่ำด้วยไอร้อนของเดือนเมษายน ปฏิทินตั้งโต๊ะลายการ์ตูนถูกขีดทับด้วยปากกาสีแดงสดจนถึงวันที่สิบเอ็ดแล้ว หมายความว่าเส้นตายในการชำระค่าลงทะเบียนเรียนใกล้เข้ามาทุกขณะ บิลค่าเช่าห้องและค่าสาธารณูปโภคที่วางซ้อนกันอยู่มุมโต๊ะก็ทำหน้าที่ตอกย้ำสถานการณ์ทางการเงินอันฝืดเคืองของเธอได้เป็นอย่างดีหญิงสาวถอนหายใจยาว ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามขอบกำไลเงินเก่าคร่ำบนข้อมือซ้ายอย่างเผลอไผล สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะดูจะช่วยให้ใจที่ร้อนรุ่มของเธอสงบลงได้บ้าง.... มันเป็นของขวัญจากธาม รุ่นพี่ที่คณะที่แสนดีกับเธอเสมอมา เขาบอกว่ามันเป็นเครื่องรางนำโชค แต่ดูเหมือนว่าช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา โชคจะไม่เคยโคจรเข้ามาใกล้เธอเลยแม้แต่น้อยพิมพิลาลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เก่าที่เริ่มส่งเสียงออดแอดเต็มที สองเท้าก้าวไปหยุดยืนอยู่กลางห้องเช่าขนาดกะทัดรัดที่เธออาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็กกับยาย บัดนี้มันเหลือเพียงเธอคนเดียวตามลำพัง สายตากวาดมองไปรอบห้องที่แทบไม่มีของมีค่าอะไรหลงเหลืออยู่ หนังสือเรียนกองโตถูกนำไปขายเป็นของเก่าแล้ว เสื้อผ้าสวยๆ บางตัวก็ถ

ไอแดดสุดท้ายของยามเย็นสาดกระทบพื้นลานจอดรถคอนกรีตจนร้อนระอุ เงาของอาคารคณะทอดยาวบิดเบี้ยวราวกับแขนของอสูรกายที่พยายามจะเอื้อมคว้าทุกสรรพเสียงให้จมดิ่ง เสียงจอแจของเหล่านักศึกษาที่ทยอยกันกลับบ้านเริ่มบางตาลงแล้ว เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของพิมพิลาที่ยืนพิงเสาปูนเย็นเฉียบอยู่เพียงลำพังผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่วันที่เธอพยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะถอดกำไลทองวงนั้นออกจากข้อมือ รอยขีดข่วนจากเล็บของตัวเองจางลงจนเหลือเพียงรอยแดงเรื่อ แต่โซ่ตรวนสีทองอร่ามยังคงพันธนาการข้อมือซ้ายของเธอไว้ไม่ต่างจากเดิม ความหวาดผวาในวันแรกค่อยๆ ถูกกัดกร่อนด้วยความจำยอม เธอพยายามซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อคาร์ดิแกนตัวยาว แต่สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่แนบเนื้ออยู่ตลอดเวลาก็ทำหน้าที่ตอกย้ำถึงความผิดปกติที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถ รถเก๋งซีดานสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดในช่องประจำ ห่างจากจุดที่เธอยืนอยู่ไม่มากนัก ร่างสูงโปร่งของธามก้าวลงจากรถพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็คสีเข้ม ดูสะอาดสะอ้านและน่าไว้วางใจเหมือนเช่นทุกครั้ง“น้อง

รถยุโรปสีเข้มเคลื่อนตัวไปตามซอยแคบที่ขนาบข้างด้วยบ้านไม้สองชั้นทรงเก่า ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านเช่าหลังหนึ่งซึ่งดูทรุดโทรมกว่าหลังอื่นเป็นพิเศษ สีที่เคยทาผนังไม้ไว้ลอกร่อนเป็นแผ่น เผยให้เห็นเนื้อไม้สีซีดจางที่ถูกแดดเลียฝนสาดมานานหลายปี กันต์ธีร์ดับเครื่องยนต์ ความเงียบเข้าครอบคลุมภายในรถทันที มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขากับลุงชุ่มที่นั่งอยู่ข้างกัน“ดูท่าจะหนักเอาการนะครับ คุณกันต์”ลุงชุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบ สายตาจับจ้องไปยังตัวบ้านผ่านกระจกหน้ารถ ในน้ำเสียงนั้นเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด“หนักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยล่ะ”กันต์ธีร์ตอบกลับ เสียงเรียบขรึม ดวงตาคมกริบของเขากวาดสำรวจไปทั่วบริเวณบ้าน ไม่ได้มองแค่ตัวบ้าน แต่รวมถึงพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ปกคลุมอยู่รอบๆ ราวกับหมอกควันสีดำจางๆ ที่เกาะกินทุกอณูอากาศ บิดเบือนแม้กระทั่งแสงแดดยามบ่ายให้ดูหม่นหมองลงไปถนัดตาเมื่อวานนี้เขาได้รับโทรศัพท์จากชายที่ชื่อสมชาย เสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังในปลายสายยังคงก้องอยู่ในหูของเขา‘ช่วยลูกสาวผมด้วย.....ได้โปรด.....’ เขาให้คำแนะนำเบื้องต้นเพื่อประคองสถานการณ์ไปก่อน และนั

เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับมีแท่งตะกั่วถ่วงไว้ค่อยๆ ปรือเปิด แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างลายดอกไม้สาดกระทบม่านตาจนต้องหยีลงอีกครั้ง พิมพิลาขยับตัวช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลังและต้นแขนราวกับถูกไฟลวก กลิ่นสมุนไพรจางที่ไม่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นยาหม่องลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้ห้องนอนของเธอรู้สึกแปลกเปลี่ยนไปหญิงสาวใช้ข้อศอกยันตัวเองขึ้นนั่ง พลันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แล่นจี๊ดขึ้นมาตามผิวหนัง เธอก้มลงมองแขนตัวเองแล้วเบิกตากว้าง รอยแผลพุพองสีแดงน่ากลัวปรากฏเป็นปื้นยาวตั้งแต่ข้อมือจนเกือบถึงหัวไหล่ บางแห่งเริ่มแห้งตกสะเก็ด แต่บางแห่งยังคงดูช้ำเลือดช้ำหนอง ราวกับถูกประทับด้วยเหล็กร้อนจัด“ตื่นแล้วเหรอลูก”เสียงแหบพร่าของพรศรีดังขึ้นจากข้างเตียง ผู้เป็นแม่นั่งฟุบหลับอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ใบหน้าอิดโรย ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้มาหลายคืนติดต่อกัน ข้างกายมีชามข้าวต้มที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง“แม่…..นี่มัน…..เกิดอะไรขึ้น??”พิมพิลาถามเสียงสั่น พยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แต่ความทรงจำของเธอกลับขาดห้วงและสับสนวุ่นวายราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกตัดต่ออย่างป่าเถื่อนภาพสุดท้าย

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานสูงของตึกเรียนรวมสาดแสงสีขาวนวลลงมา อาบไล้พื้นกระเบื้องยางที่ขัดจนขึ้นเงาให้สะท้อนเป็นทางยาวเหยียด พิมพิลาเดินไปตามโถงทางเดินที่บัดนี้ว่างเปล่า เสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นดังก้องกังวานในความเงียบ เป็นเสียงเดียวที่บ่งบอกว่ายังมีสิ่งมีชีวิตอยู่ในอาคารเก่าแก่หลังนี้ ยามโพล้เพล้ทำให้เงาของเสาและมุมห้องทอดยาวบิดเบี้ยว ดูคล้ายอสุรกายที่ซุ่มซ่อนรอคอยเหยื่อเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เธอพยายามทำตัวให้ห่างจากธาม ข้อความและสายที่ไม่ได้รับถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีคำตอบ ปฏิกิริยาของร่างกายที่ต่อต้านเขารุนแรงในร้านกาแฟวันนั้นยังคงติดอยู่ในความรู้สึก มันเป็นสัญชาตญาณดิบที่เธอเองก็หาคำอธิบายไม่ได้ ยิ่งคิดถึงแววตาเย็นเยียบชั่ววูบของเขา ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยิ่งเกาะกุมแน่นขึ้นหญิงสาวกระชับสายกระเป๋าสะพายให้เข้าที่ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิด ห้องสมุดคณะปิดแล้ว เธอจึงต้องมานั่งทำงานต่อที่ห้องอ่านหนังสือรวมซึ่งเปิดถึงสามทุ่ม แต่ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวมันช่างวังเวงเกินไป ความเหนื่อยล้าจากการเตรียมโปรเจกต์ตลอดทั้งบ่ายเริ่มส่งผลต่อจินตนาการ หางตาของเธอจับภาพเงาไหววูบที่ปลายสุดของทางเดิ