جميع فصول : الفصل -الفصل 30

กระแสความเสียวซ่านหยั่งลึกแล่นริ้วจู่โจมขึ้นมาเป็นระลอกคลื่นหนาแน่นหน่วงเหนี่ยวขยายตัวอยู่กลางท้องน้อย น้ำค้างขบฟันแน่นจนสันกรามขึ้นรูป พยายามสะกดกลั้นก้อนเสียงครางกระเส่าไว้สุดกำลังตามสัญชาตญาณของเด็กสาวที่ยังหลงเหลือยางอาย ขัดเขินเกินกว่าจะหลุดเสียงอันน่าอดสูออกมาให้ชายแปลกหน้าได้ยิน ทว่าผิวเนื้อนุ่มที่เต้นระริก แผ่นหลังบางที่แอ่นโก่ง และเรียวขาผ่องที่บิดเร่าขยับสอบเข้าหากันด้วยความเสียวซ่านอันท่วมท้นนั้น มันกลับเป็นภาษาทางกายที่ฉายชัด จนไม่สามารถปิดบังปฏิกิริยาตอบสนองอันซื่อตรงได้มิดอีกต่อไปวินาทีนั้น เสี่ยหนูยิ้มกระหยิ่มในลำคออย่างผู้ชนะ สองมือหยาบใหญ่และกร้านโลกขยับปาดปัด แบะแยกปลิ้นพูเนื้อแคมอวบหนาทั้งสองกลีบให้กางแผ่ออกจากกันอย่างอุกอาจ ร่องรอยแยกสีสดที่บัดนี้เคลือบชโลมไปด้วยหยาดน้ำหวานเยิ้มฉ่ำปรากฏแก่สายตานักล่าอย่างแจ่มชัดในความสลัวราง ชายสูงวัยก้มใบหน้าลงไปจนชิด ฝังเรียวลิ้นร้อนผ่าวตวัดละเลียดคว้านเลียเซาะลึกไต่ไปตามแนวร่องรักที่เปียกปอนอย่างไร้ความรังเกียจขยะแขยง ตรงกันข้าม... เขากลับยิ่งดมดอมหลงใหลในกลิ่นอายสาบสาวอันใสซื่อบริสุทธิ์ของกวางน้อยหลงทางที่กำลังร่างกระตุกเร่

แกรก...เสียงหมุนกลไกโลหะของลูกบิดประตูดังแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบงันยามเช้า บานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าถูกผลักเปิดออกช้า ๆ อย่างเนิบนาบ ปรากฏเรียวฝ่ามือเล็กสั่นเทาที่ยังคงเกาะกุมลูกบิดไว้คล้ายไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัวอยู่ได้นานนัก ก่อนที่ร่างระหงอ้อนแอ้นของน้ำค้างจะก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้องเช่าซอมซ่อขนาดแคบกว้างห้องเดิม... ห้องที่เคยปลอดภัย ทว่าบัดนี้กลับให้ความรู้สึกแปลกแยกไปอย่างสิ้นเชิงฟางที่กำลังรวบเส้นผมมัดเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง หลังจากยืนเช็กความเรียบร้อยของใบหน้าและเครื่องสำอางบางเบาในชุดยูนิฟอร์มนักศึกษาเสร็จสรรพ ชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้าของเพื่อนร่วมห้องวินาทีนั้น นัยน์ตากลมโตสองคู่ของเด็กสาววัยแรกรุ่นประสานสบกันนิ่งงัน ไม่มีถ้อยคำใด ๆ หลุดรอดออกจากริมฝีปากของทั้งคู่ บรรยากาศในห้องคล้ายถูกแช่แข็ง มีเพียงสายตาของฟางที่ฉายชัดถึงความเวทนาเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง ปะทะเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยของน้ำค้างที่บัดนี้บวมช้ำ ฉ่ำรื้น และเต็มไปด้วยแววแห่งความรันทดท้อแท้ประหนึ่งกวางน้อยที่ถูกบดขยี้จนแหลกลาญ“มึง... กินอะไรมารึยัง?”ฟางเอ่ยทำลายความเงียบ

ครืด... ครืด... ครืด... ครืด...แรงสั่นสะเทือนครางหึ่งจังหวะถี่กระชั้นของสมาร์ตโฟนเครื่องบางบนฟูกนอนเนื้อกระด้าง ดังก้องสะท้อนในห้องเช่าแคบ ๆ ทลายความเงียบงันจนร่างระหงอ้อนแอ้นของน้ำค้างสะดุ้งเฮือก แผ่นหลังบางเหยียดตรงด้วยความหวาดผวาคล้ายนกน้อยที่ตื่นตระหนกต่อเสียงปืน เด็กสาวค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าซีดเซียวหันไปมองหน้าจอที่กะพริบวาบตามแรงสั่นด้วยแววตาหวาดหวั่นสั่นระริก ก่อนจะเบนสายตาไปประสานเข้ากับนัยน์ตากลมโตของฟางเพื่อนร่วมห้อง... สายตาคู่หลังที่มองตรงมาคล้ายจะคาดเดาความจริงอันโหดร้ายที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้ทะลุปรุโปร่งฝ่ามือเรียวเล็กอันสั่นเทาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา พลิกดูแถบชื่อที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ ลมหายใจอุ่นถูกสูดเข้าปอดลึกยาวเพื่อระงับความสั่นกลัว ก่อนที่เธอจะแผ่วเสียงบอกเพื่อนรักที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ปลายเตียง“...พี่ติ๊ก”น้ำค้างเม้มปากแน่นนิ้วโป้งกดปุ่มรับสาย แนบช่องลำโพงเข้ากับใบหูที่เริ่มเย็นเฉียบ “ค่ะ... น้ำค่ะ”“...” ปลายสายเอ่ยคำบางอย่าง ทว่าดวงตาคู่หม่นของน้ำค้างกลับวูบไหว เธอกวาดสายตามองฟางที่แสร้งก้มใบหน้าลงต่ำ แกล้งทำเป็นกวาดสายตาอ่านหนังสือตรงหน้าอย่างขะมักเข

“อูยยย... ซี้ดดดด... อาาา...”เสี่ยใหญ่ขาหื่นคำรามครางอือ ๆ ลึกในลำคอ ร่างกายหนาใหญ่เกิดอาการตึงเกร็ง หน้าท้องขยับกระเพื่อมถี่รัวด้วยความเสียวซ่านซาบซ่านสะท้านทรวงสุดขีด ยามที่ปลายลิ้นสากพริ้วระรัวอยู่บนร่องเนื้อนุ่มฉ่ำในเวลาเดียวกัน น้ำค้างเองก็สะท้านเยือกไปทั้งสรรพางค์กาย ความเสียวสะท้านแล่นพล่านสาดซัดตรงร่องกลีบแคมที่ถูกลิ้นร้อนระอุของชายวัยดึกรุกล้ำบดขยี้อย่างหนักหน่วง น้ำหวานเหลวอุ่นหลั่งรินชื้นแฉะจนสะโพกกลมกลึงงอนผายเริ่มส่ายร่อน กระดกแอ่นรับปลายลิ้นอย่างไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้อีกต่อไป“อาาา... ซี้ดดด...”ในที่สุด เด็กสาวก็ทนต่อความเสียวซ่านที่บดเบียดในโพรงปากไม่ไหว น้ำค้างผละริมฝีปากออกจากแก่นกายยักษ์ร้อนจัด เชิดหน้าเปล่งเสียงร้องครางกระเส่าหลุดรอดอารมณ์ดิบเกินกว่าที่เด็กสาวผู้อ่อนประสบการณ์จะอดทนกักเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป“เสี่ยขา... คืนนี้... หนูขอนะคะ...”วินาทีนี้น้ำค้างสวมบทบาทนางเสือดาวสาวร่านสวาทอย่างเต็มภาคภูมิ เธอหยัดตัวลุกขึ้นวาดเรียวขาพลิกกลับสะโพกงามให้หันกลับมา นั่งคุกเข่าคร่อมทับอยู่ตรงกึ่งกลางลำตัวของเสี่ยใหญ่เงินหนา ฝ่ามือเรียวเล็กขยับกำรอบท่อนแก่นกายอัน

นิ้วเรียวงามเอื้อมไปดึงที่เปิดประตูรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำคันหรู ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งเคียงข้างคนขับด้วยความเคยชิน ทว่าก่อนที่บานกระจกจะเลื่อนปิดสนิท น้ำค้างกลับช้อนสายตาขึ้นมองไปยังหน้าต่างห้องเช่าซอมซ่อของตัวเอง... ที่ตรงนั้น ผ้าม่านเก่า ๆ ค่อย ๆ ขยับหุบลงจากด้านในมันแผ่วเบา... แต่กลับทำให้น้ำค้างรู้สึกอุ่นวาบและจุกแน่นในอก เพราะเธอรู้ดีว่าสายตาห่วงใยคู่หนึ่งยังคงเฝ้ามองส่งเธออยู่จากบนนั้น เด็กสาวลอบสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะหันกลับมามอง ‘ติ๊ก’ ผู้หญิงที่ทำหน้าที่เป็นทั้งแม่เล้าและคนขับรถให้เธอในวันนี้“คืนนี้น้ำแต่งตัวได้เข้าถึงสเปกของเสี่ยมากเลยนะ...”ติ๊กละสายตาจากพวงมาลัยหันมาสำรวจ ‘สินค้าชิ้นงาม’ ข้างกายพลางยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ค่ำคืนนี้ น้ำค้างอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว คู่กับกางเกงขาสั้นผ้ายืดสีม่วงชมพูรัดรูปเน้นส่วนโค้งเว้าและรอยโหนกนูนยามขยับเรียวขา ทว่ามันกลับดูน่ารักเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ดูหยาบโลน ประกอบกับใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบาประหนึ่งนักศึกษาใสซื่อ ทำให้เธอไม่มีกลิ่นอายของหญิงคณิกาติดตัวอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่น่ารุมสกร