Todos os capítulos de บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]: Capítulo 11 - Capítulo 19

เสียงดนตรีบีตหนักหน่วงที่ดังสะเทือนครางตึบ ๆ อยู่ในอก สอดประสานไปกับแสงไฟสลัวโทนส้มอมแดงที่หมุนวนช้า ๆ ทั่วห้องโถงใหญ่โอ่อ่า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นฉุนกริบของบุหรี่ต่างประเทศและไอแอลกอฮอล์ที่อบอวลหนาแน่นจนชวนเวียนหัว บนโซฟาหนังแท้หลุยส์ตัวยาวขนาดยักษ์ ชายหนุ่มใหญ่วัยกลางคนสองคนกำลังนั่งเอนหลังอย่างสำราญใจ โดยมีเด็กสาวหน้าแฉล้มสะสวยในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยสองนางคอยขยับกระแซะ เบียดบดเนื้อหนังเข้าแนบชิดจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน มือเรียวของพวกเธอคอยลูบไล้ไปตามแผงอกและลาดไหล่กว้าง ท่ามกลางเสียงหัวเราะต่อกระซิบกระซาบที่ดังแทรกมาเป็นระยะ ไม่ต่างจากชายอีกสองคนที่จับจองโซฟาเดี่ยวตัวเล็กคนละฝั่ง ซึ่งมีหญิงสาวคลอเคลียอยู่ข้างกาย คอยประคองแก้วเจียระไนป้อนเหล้าเข้าถึงริมฝีปากด้วยกริยาอาการฉะอ้อนฉอเลาะไม่ต่างกัน“น้องติ๊ก... มากันแล้วเหรอ? เฮียรอตั้งนานแน่ะ!”น้ำเสียงทุ้มแหบของชายวัยดึกอีกคนที่นั่งโดดเดี่ยวอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งขวาร้องทักขึ้น ทันทีที่เสียงบานประตูไม้สักปิดล็อกลง ร่างท้วมนั้นลุกขึ้นยืนพลางสาวเท้าตรงเข้ามาหาพี่ติ๊กอย่างคุ้นเคย ก่อนจะเอื้อมลำแขนหนาเข้าโอบหมับที่เอวกิ่วของหล่อ

กระแสธารอารมณ์ดิบโหมกระหน่ำลบเลือนทุกความเหนี่ยวรั้งจนหมดสิ้น สัมผัสจากปลายนิ้วชี้และหัวแม่มือหนาสากของเฮียตึ๋งเลื่อนเข้ามาบดคลึง คีบเค้นลงบนยอดปทุมถันสีหวานสล้างเนื้อละมุน—จุดสงวนซ่อนเร้นที่ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนในชีวิต ทว่าแทนที่หยาดน้ำค้างดวงนี้จะสั่นสะท้านด้วยความเนียมอายหรือเคอะเขินตามสัญชาตญาณของสาวแรกรุ่น ฤทธิ์น้ำเปลี่ยนนิสัยกลับพลิกคว่ำจิตสำนึกจนกลับตาลปัตร ความเย็นเยียบของความกลัวถูกเผาทำลายด้วยเพลิงราคะ เด็กสาวกลับรู้สึกพึงพอใจลึกลงไปในอณูเนื้อ โหยหาและอยากให้ฝ่ามือกระด้างนั้นบีบบี้ขยำเค้นมันให้หนำใจ ความรัญจวนอันบ้าคลั่งแล่นริ้วเข้าสู่แกนกลางลำตัวจนเธอไม่อาจกักเก็บความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป บังคับให้ต้องเปล่งเสียงครางระงมออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน“อูยยย... ซี้ดดด... อือออ... เสียวจัง... ซี้ดดด...”น้ำเสียงแหบพร่ากระเส่าสั่นสะอื้นเล็ดลอดผ่านริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอค้าง ดวงตาคู่สวยปรือปรอยหยาดเยิ้มจนแทบปิดสนิท นัยน์ตาเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัสฟ้องถึงมวลอารมณ์ตัณหาที่พุ่งพล่านทะยานขึ้นสู่จุดเดือดอยู่ภายใน อากาศรอบกายคล้ายจะร้อนระอุขึ้นจนหายใจติดขัด เสียงเบสภายนอกดังก้องเป็นจังหวะรับกับ

ความเงียบงันภายในห้องเช่าแคบ ๆ ถูกทำลายลงด้วยเสียงลูกบิดประตูดัง กริ๊ก ดังแผ่วเบา ก่อนบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าจะถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ละอองฝุ่นปลิวคว้างล้อแสงแดดเจิดจ้าภายนอก ร่างบางของน้ำค้างก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทางโซเซ สองขาที่เคยเรียวขยับก้าวอย่างอิดโรยราวกับหุ่นยนต์ที่พลังงานใกล้หมดสิ้น สภาพเรือนร่างของเธอสับสนยับยู่ยี่ เสื้อยืดสีขาวเปรอะเปื้อนรอยยับย่น คอเสื้อเบี้ยวโย้จนเผยให้เห็นรอยแดงปื้นจาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงซอกคอ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นเหงื่อไคลฉุนจัดที่ชวนคลื่นไส้โชยฟุ้งออกมาจากตัวเธอแทนที่จะเป็นกลิ่นแป้งเด็กอย่างเคย นัยน์ตาคู่กลมโตบัดนี้แห้งผาก เลื่อนลอย และมืดมิดไร้แววประหนึ่งคนสูญเสียจิตวิญญาณ เด็กสาวเดินตรงดิ่งไปยังเตียงนอนหลังเล็กประจำตัว ก่อนจะทิ้งกายล้มพับลงบนฟูกแข็ง ๆ อย่างไร้เรี่ยวแรงจะทรงตัว ปล่อยให้ใบหน้าซุกจมลงกับหมอนนุ่มที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเดิม ๆ ของบ้านนาฟางซึ่งนั่งก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือส่วนตัวละสายตาจากกรอบหนังสือที่อยู่ตรงหน้า เงยหน้าขึ้นตั้งใจจะส่งเสียงทักทาย ทว่าทันทีที่นัยน์ตาปะทะเข้ากับสภาพของเพื่อนร่วมห้อง คำพูดทั้ง

ครืด... ครืด... ครืด...แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้หัวเตียงส่งเสียงครางครืดคราดน่ารำคาญ มันปลุกให้เปลือกตาที่เคลือบด้วยคราบมาสคาร่าเลอะเลือนของติ๊กค่อย ๆ เผยอขึ้นอย่างยากลำบาก แสงแดดสายของวันใหม่สาดส่องลอดบานเกล็ดเข้ามาแยงตาจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ หญิงสาวส่งเสียงจิ๊ปากในลำคอพลางวาดลำแขนเรียวไปตามพื้นผิวโต๊ะอย่างงัวเงีย ปลายนิ้วปัดป่ายคว้าสะเปะสะปะไปโดนฝาขวดน้ำหอมและแผงยาก่อนจะตะครุบวัตถุสี่เหลี่ยมด้ามเย็นเฉียบขึ้นมาได้ เธอพลิกกายหงาย พยายามหยีตาเพ่งมองหน้าจอที่สว่างวาบเพื่อปรับโฟกัสสายตาอันพร่าเบลอ‘น้ำค้าง’ทันทีที่ตัวอักษรบนหน้าจอปรากฏสู่สายตา ร่องรอยความง่วงงุนและอาการหงุดหงิดเมื่อครู่พลันมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออก นัยน์ตาคู่เฉี่ยวเบิกกว้างฉายแววยินดีปรีดาขึ้นมาครามครัน ผิวแก้มสลัดความอิดโรยแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตัวราวกับเพิ่งได้รับแจ้งข่าวดีที่สุดในชีวิต ติ๊กรีบสไลด์หน้าจอรับสาย ขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางกรอกน้ำเสียงหวานหยดย้อยลงไปในสายทันที“ว่าไงจ๊ะน้องน้ำ...”ริมฝีปากสีซีดแย้มยิ้มกว้าง ติ๊กจงใจปรับโทนเสียงให้ละมุนละม่อมคล้ายพี่

“ไม่ต้องกังวลอะไรนะหนู... ทำตัวตามสบาย เสี่ยเป็นคนง่าย ๆ”กระแสเสียงทุ้มต่ำพยายามปรับท่วงทำนองให้นุ่มนวลชวนผ่อนคลาย เสี่ยหนูขยับรอยยิ้มกว้างพลางตบหลังฝ่ามืออวบหนาลงบนเบาะกำมะหยี่เบา ๆ สายตาที่ผ่านโลกราคีย์มาอย่างเจนจัดลอบสำรวจอาการไหล่ห่อ นั่งเกร็งจนตัวลีบของเด็กสาวข้างกาย เขารู้ในทันทีว่าเหยื่อตัวน้อยคนนี้ไม่เคยต้องมือกามารมณ์และไม่ประสาต่อโลกซ่อนเร้นชนิดนี้มาก่อน ความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตาของเธอ ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในอกของชายสูงวัยให้กระเหี้ยนกระหือรือ แต่อาการลนลานแบบนี้ต้องใช้ความใจเย็นเข้าล่อน้ำค้างขยับมุมปากรั้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห้งผาก ฝืนความรู้สึกขยะแขยงที่แล่นริ้วขัดขืนอยู่ในใจ เธอหลับตาลงชั่ววูบ ยามนั้น เสียงเตือนสติของฟางที่เคยเกื้อหนุนแว่วดังขึ้นในมโนสำนึกดั่งเครื่องยึดเหนี่ยวชิ้นสุดท้าย ‘พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับมัน ไม่ฝืนทำเป็นสนุกไปกับมันซะ’ เด็กสาวบ้านนาสูดลมหายใจเข้าลึก จิกปลายนิ้วลงกับหัวเข่าเพื่อบังคับตัวเองให้คลายความแข็งทื่อลงทีละน้อย“ดื่มอะไรหน่อยไหมล่ะ... มันจะช่วยทำให้เราผ่อนคลายขึ้นนะ” ชายรุ่นพ่อยังคงรุกคืบด้วยคำชวนคุย น้ำเสียงทวีความกรุ้มกริ่มพลา