All Chapters of ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ: Chapter 11 - Chapter 20

กายสิทธิ์กับน้องปันนั่งเล่นของเล่นกันอยู่บริเวณโซนรับแขก เขามีเสื้อผ้าสำรองติดรถไว้เสมอเผื่อว่ามีเหตุฉุกเฉินออกไปนอกสถานที่จึงไม่ลำบากนัก หากจะค้างที่นี่สักคืน สุนัขสองตัวคอยเฝ้าคลอเคลียเล่นกับน้องปัน พวกมันนอนแผ่หราพลีกายเป็นหมอนให้น้องหนุนขนนุ่มๆ ของมันอยู่ไม่ห่างพอจะเข้านอน กายสิทธิ์ยังมานอนเล่านิทานให้น้องปันฟังอีก พอเด็กน้อยหลับปุ๋ยก็อุ้มลงไปที่เตียงเด็กที่อยู่ติดกับเตียงนอนของมัสลินหลังจากจัดการนับเงินทำบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวันที่ชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว มัสลินก็แยกเงินมาเก็บเพื่อเอาไปเข้าแบงค์ทีเดียวในวันสุดท้ายของสัปดาห์ปุ๊กลุกกับจุ๊กกะดุ๋ยก็นอนเฝ้าเป็นเพื่อน หลังจากแยกเงินสำหรับทอนใส่เก๊ะและล็อกเรียบร้อยแล้ว ก็เอ่ยกับพวกมันทั้งสองตัว “ปุ๊กลุก จุ๊กกะดุ๋ยเข้านอนได้แล้วไป” เมื่อนั้นพวกมันจึงเดินเข้าไปที่เบาะนอนนุ่มนิ่มอันใหญ่ที่เธอซื้อมาให้อย่างรู้ความ มัสลินเดินมาห่มผ้าให้พวกมัน แล้วก็เดินไปปิดไฟที่ชั้นล่างจากนั้นก็ขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน กระทั่งสมาร์ตโฟนในมือสั่นรัวขึ้นมาพอดี เป็นตามตะวันที่โทรเข้ามา‘มัส คุณแม่แอดมิทโรงพยาบาลนะ ปวดท้องรุนแรง’“หา! แล้วคุณแม่เป็นอะไร

“ขอบคุณนะมัส อุตส่าห์เอาข้าวมาฝาก” “มัสต้องแวะมาเยี่ยมคุณแม่อยู่แล้วนี่คะ” “อ้อ นี่ค่ะอาหารเที่ยง” เธอแย้มยิ้มให้กายสิทธิ์ ทว่าสายตาสายตาก็ยังคงแอบชำเลืองมองคุณหมอคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างหลังของกายสิทธิ์เป็นระยะจังหวะหนึ่งที่เขาดึงหน้ากากอนามัยออกและซุกมันไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์แล้วหันมาทางเธอเพียงเสี้ยววินาที เมื่อนั้นเธอจึงได้เห็นใบหน้าของเขา หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอนิ่งแข็งค้างไป“คะ คุณโปรด!” มัสลินเอ่ยตะกุกตะกักงับปากไม่ตรงคำ มือที่กำลังยื่นถุงอาหารให้กายสิทธิ์พลันไร้เรี่ยวแรงหลุดมือ ทว่ากายสิทธิ์รับมันไว้ได้ทันท่วงที“มีอะไรหรือมัส?” เขาหันไปมองตามสายตาของเธอ ที่ดูเหมือนจะตกใจกับภาพเบื้องหน้า แต่ทว่าหันกลับไปก็ไม่เห็นมีใครเสียหน่อย“พี่กาย ทราบไหมคะว่าคุณหมอที่ผ่าตัดให้คุณแม่ชื่อว่าอะไรคะ”“อืม น่าจะหมอโปรด”“ปะ โปรดหรือคะ ไม่ผิดใช่ไหม?” มัสลินถามด้วยน้ำเสียงลนลาน ตอนออกมาจากห้องของคุณดวงดาวเธอไม่ได้สังเกตชื่อที่เตียงพยาบาลว่าใครเป็นหมอเจ้าของไข้ด้วยซ้ำ เป็นเขาจริงๆ น่ะหรือ?“อือ ก็คุณหมอคนนี้นี่แหละที่มาใหม่ ที่พี่เล่าให้ฟัง ว่าแต่มัสรู้จัก...”พรึ่บ!“มัส อ้าว มัส เดี๋ยว

“มัม มะ หม่ำ หม่ำ” เจ้าตัวน้อยนั่งอยู่ตรงหน้าคนเป็นแม่แล้วเงยหน้าชี้ไปขึ้นที่เต้านมของแม่ พร้อมกับทำปากจู๋ขอจุ๊บเต้าเพราะยังกินไม่อิ่ม “หม่ามี้ปั๊มได้นิดเดียวเอง รอก่อนได้ไหมคะเด็กดี” เด็กน้อยกินนมจุมาก กินไปหกออนซ์แล้วยังไม่พออีก ทว่าเด็กน้อยฟังคนแม่เสียที่ไหนกันเวลาโมโหหิว เจ้าตัวน้อยรีบคลานเร็วปร๋อมาเกาะขาแม่แล้วกะพริบตาปริบส่งสายตาออดอ้อน เธอจึงอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมานั่งบนตัก ลูกสาวตัวน้อยก็รีบเอาใบหน้ากลมซุกไปที่เต้า มัสลินเห็นว่ารอปั๊มนมคงไม่ทันการเลยเลิกชุดชั้นในขึ้นแล้วจับเขาเข้าเต้าแทน “เจ้าอ้วนกินเก่งเสียจริงน้า” เธอกดจมูกลงที่หน้าผากลูกน้อยด้วยความมันเขี้ยว ลูกน้อยส่งยิ้มให้แม่จนตาปิด ตาแป๋วแหววนั้นจ้องหน้าแม่เวลากินนมตาไม่กะพริบ และมือน้อยๆ ก็กำเต้าแม่ไว้แน่นเช่นกัน จริงๆ แล้วมัสลินก็ชอบโมเมนต์นี้ที่สุด เวลาที่ลูกได้ดื่มนมจากเต้า สายใยของแม่ที่ส่งผ่านทั้งความรักและห่วงใยไปหาลูกน้อย แกร๊ก... “อ๊ะ! ขอโทษครับ” ผู้ที่เข้ามาใหม่รีบหันหลังกลับไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า มัสลินรีบหยิบผ้าคลุมให้นมขึ้นมาคลุมไว้ ใครจะไปคิดว่าจะมีคนเข้ามาแถมไม่เคาะประตูให้สัญญาณอีก “ผมหั

กายสิทธิ์รู้ตัวเองมาตลอด ระยะเวลาที่รู้จักกับมัสลินมาเกือบสองปี เธอไม่เคยลืมผู้ชายคนนั้นเลยสักครั้ง ทว่าเขาก็มีความหวังอยู่ลึกๆ ว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจในสักวัน จนวันนี้ผู้ชายคนนั้นกลับมา ก็เหมือนปิดประตูตอกฝาโลงตอกย้ำว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นกับเขาเด็ดขาด อย่างไรมัสลินก็ไม่มีทางเลิกรักผู้ชายคนนั้นได้กายสิทธิ์พรูลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงยกมือเสยผมลวกๆ สุดท้ายเมื่อทบทวนดูแล้ว เขาก็อยากให้เธอมีความสุขอยู่ดี หากเธอเลือกที่จะกลับไปหาผู้ชายคนนั้น เขาเองก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากยินดีเขามีความปรารถนาดีให้เธอเสมอ และเคารพการตัดสินใจของเธอ มันคงจะถึงเวลาแล้วจริงๆ ที่เขาจะต้องยอมปล่อยมือและถอยออกมากายสิทธิ์เอื้อมมือไปตบที่บ่าของเธอเบาๆ กึ่งให้กำลังใจ“ไม่ว่ามัสจะติดสินใจยังไง พี่ก็จะอยู่ข้างๆ และเป็นกำลังใจให้เสมอ” กายสิทธิ์ฝืนยิ้มให้กับเธอ มัสลินรู้ดีภายใต้รอยยิ้มของเขานั้น มันขมขื่นแค่ไหน“มัส ขอโทษ ขอโทษทุกอย่าง” เธอพรั่งพรูความรู้สึกของตัวเองออกมาจนหมดสิ้น เธอรู้ว่าเขาหวังดีและปรารถนาดีกับเธอมากแค่ไหน ทว่าความดีกับความรักมันไม่ใช่เรื่องเดียวกัน...“มัสไม่ต้องขอโทษอะไรพี่ทั้งนั้น พี่เ

ตามตะวันยึดหลานคืนมาได้ แต่ทว่ามือป้อมของเด็กน้อยข้างหนึ่งยังมิวาย ยังกำเสื้อกาวน์ของทรงโปรดไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ต้องแกะกันนานทีเดียวกว่าเจ้าก้อนแป้งจะปล่อยมือ ก่อนที่ทรงโปรดจะขอตัวออกจากห้องไป เขาล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์แล้วยื่นให้เด็กน้อย“ลุงหมอให้ครับ” เป็นตุ๊กตาเป็ดเหลืองยางบีบเสียงดังปี๊บๆ เวลาบีบ ส่งให้กับเด็กน้อย น้องปันยิ้มร่ารีบคว้ามาทันที แล้วยังทำท่ายกมือพนมก้มหัวธุจ้าอย่างรู้ความ สร้างความเอ็นดูแก่ทุกคน โดยเฉพาะกับทรงโปรด เหมือนว่าเด็กตัวน้อยจะตกเขาอยู่หมัดเมื่อทรงโปรดเดินออกไปแล้ว ก็ถึงคราวที่ตามตะวันจะต้องคุยชำระความทำความเข้าใจกับหลานสาวตัวน้อยเป็นการใหญ่“หนูจะให้ใครก็ได้ อุ้มแบบนี้ไม่ได้นะ ไว้ใจใครไม่ได้เข้าใจไหมครับ เห็นหมอหล่อไม่ได้เลยนะเรา แล้วยังไปเรียกหมอว่าปะป๊าอีก รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร เรานี่นะ” เขาเอ่ยเสียงขึงขังกับหลานสาวตัวน้อย เด็กน้อยพอถูกดุก็ทำหน้ายู่พองลมเข้าปากใส่คนเป็นลุงทันที“โถ่ ตาตามทำอย่างกับหลานจะฟังรู้เรื่องอย่างนั้นแหละ คิก คิก” ดวงดาวส่ายหน้าพลางปิดปากหัวเราะร่วนคิกคักขึ้นมาทันควัน “แม่ อย่าหัวเราะมากสิครับ เดี๋