ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

“คุณแม่ พี่ตาม พี่จันทร์คะ จริงๆ แล้วที่มัสมาในวันนี้มัสมีเรื่องสำคัญจะบอกทุกคนค่ะ” ทุกคนมองหน้าเธอและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดจ่อว่ามันเรื่องอะไรกัน มัสลินกับคุณหมอหนุ่มมาด้วยกันได้ มัสลินหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ พร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เล็กน้อย “พี่โปรดเป็นสามีของมัสและก็เป็นพ่อแท้ๆ ของน้องปันค่ะ”“หา” ทั้งสามคนอุทานขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเหมือนกับทุกคนที่รู้ความจริงมาก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน เพราะรู้เรื่องราวของมัสลินมาก่อนว่าเธอเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากอะไรมาบ้างเมื่อทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแล้ว ก็พยายามยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วให้ได้ดวงดาวเอาสตรอว์เบอรีมาเสิร์ฟ เด็กน้อยเปลี่ยนมานั่งอยู่บนตักของคนเป็นยาย หยิบสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่หวานฉ่ำขึ้นมาป้อนเจ้าตัวน้อย เด็กน้อยตบมือเปาะแปะชอบใจเพราะได้กินของอร่อยถูกใจ“อา” เด็กน้อยอ้าปากรอกินอีก เมื่อกินหมดไปแล้วหนึ่งลูกถ้วน“ชอบมากเลยล่ะสิหลานยาย” ดวงดาวหยอกล้อ แล้วก็กดปลายจมูกลงข้างแก้มนุ่มนิ่มของหลานสาวตัวน้อย ที่ดูเหมือนว่าจะโตขึ้นเยอะทีเดียวพลางเสมองไปที่ลูกสาวบุญธรรมที่ตอนนี้ดูมีน้ำมีนวลมากขึ้นกว

พาลูกออกมาเดินเล่นนอกบ้านสักพัก ก็พาเข้าไปเล่นในบ้านต่อ อย่างที่รู้ว่าช่วงวันหยุดเสาร์ อาทิตย์คนค่อนข้างจะเยอะ เขาก็ไม่อยากให้ลูกพบปะผู้คนมากหน้าหลายตานักเพราะภูมิคุ้มกันของเด็กเล็กๆ ยังไม่ดีเท่าผู้ใหญ่“ปับ ปะ”“ครับลูก”“อา” เด็กน้อยอ้าปากกว้าง คนเป็นพ่อก็ทำตาม เจ้าตัวน้อยก็หยิบมะละกอที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำที่แม่นำมาให้ เดินเตาะแตะไปป้อนเข้าปากพ่อ ทรงโปรดมันเขี้ยวลูกก็ใช้ริมฝีปากงับนิ้วป้อมๆ ของลูกสาวตัวน้อยเอาไว้เพราะอยากแกล้งหนูน้อยด้วย เด็กน้อยหัวเราะร่วนจนตาปิดเพราะจั๊กจี้“แหะ แหะ” เด็กน้อยหัวเราะอ้าปากกว้างทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากตัวที่อ้วนกลม กำลังทำท่าว่าจะหงายหลังจะล้มตึงลงไปแต่คนเป็นพ่อไวราวกับฝึกวิทยายุทธ์มา เขาคว้าหมอนนุ่มนิ่มลายดอกดาวเรือง โยนมารองข้างหลังก่อนที่ศีรษะของลูกจะฟาดลงไปได้ทันท่วงทีฟุบเด็กน้อยที่หงายหลังล้มตึงลงไปที่หมอนนิ่มแทนที่ศีรษะจะกระแทกกับฟูกพับแข็งๆ เจ้าตัวน้อยทำหน้างงๆ เหมือนกัน คนเป็นพ่อรีบปรี่เข้าไปดูด้วยความเป็นห่วงทันที“เจ็บไหมครับ”เด็กน้อยส่ายหน้าหวือไม่ร้องสักแอะ ปล้องแขนป้อมดันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง ฝ่ามือของหนูน้อยยกมายีหัวตัวเอ

ดอกกุหลาบสีเหลือง“ขอให้มีสุขภาพแข็งแรง มีความสุขสดชื่น”ขวัญเรือนและธารามารดาของไอริณ รุดเข้ามาเยี่ยมไอริณในวันถัดมา ขวัญเรือนและธาราเป็นเพื่อนสนิทกัน ด้วยความที่สามีเสียชีวิตไปแล้วด้วยกันทั้งคู่ ยิ่งทำให้เข้าอกเข้าใจกันมากขึ้นแต่กระนั้นขวัญเรือนก็รู้สึกลำบากใจที่จะพูดเรื่องของลูกชายของเธอกับไอริณให้เพื่อนรู้ “เป็นยังไงบ้างลูก” ธาราถามลูกสาวด้วยความห่วงใย ลูบศีรษะเธอแล้วกุมมือลูกสาวไว้ ไอริณส่งยิ้มพรายให้กับคนเป็นแม่แล้วส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว“พี่โปรดเป็นคนผ่าตัดให้ไอค่ะคุณแม่”“ขอบคุณมากเลยนะหมอโปรดที่ช่วยน้อง น้องโชคดีที่ได้หมอโปรดเป็นแฟน” คนที่รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร ได้แต่มองหน้ากันอย่างกระอักกระอ่วนใจ เพราะมีแค่ธาราเท่านั้น ที่ยังไม่รู้ความจริงที่เกิดขึ้น“เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วล่ะครับคุณน้า ผมจะดูแลไออย่างดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” ทรงโปรดพูดให้หล่อนเบาใจคลายกังวล“ขอบใจมากเลยนะจ้ะ” ขวัญเรือนกับทรงโปรดเดินออกมาจากห้องพยาบาลของไอริณ ปล่อยให้สองแม่ลูกได้อยู่กันตามลำพัง“แกได้พักผ่อนบ้างไหมเนี่ย โทรมเชียว” ธาราหันมาถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง หล่

ดอกแดนดิไลออนสีแดง“ความรักและความปรารถนา”เสียงเคาะประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือน ทรงโปรดงัวเงียตื่นขึ้นมา เขาลุกขึ้นจากเตียงในสภาพกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว เปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามเนื้อสวยงาม ทรงโปรดขยี้ตาไล่ความง่วงงุนเพื่อปรับม่านสายตา แล้วก็หอบร่างหนาเดินไปที่ประตูห้อง ประกบสายตาแนบที่ตาแมวบริเวณประตู สอดส่องดูว่าใครมาณ ตอนนี้มัสลินยืนอยู่หน้าประตูห้องของทรงโปรด เขาจึงเอื้อมมือไปบิดลูกบิดเปิดประตูให้เธอเข้ามาเมื่อร่างบางเข้ามาปุ๊บเขาก็ดึงเธอไปกอดปั๊บกระชับร่างงามไว้แน่น วางปลายคางไว้ที่บ่าลาดเนียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน“คิดถึงจังเลยครับ” แล้วงึมงำเสียงอื้ออึงเนิ่นนาน สักพักก็ผละออกจากกันแล้วกดปลายจมูกลงข้างแก้มเนียนฟอดใหญ่บอกให้รู้ว่าเขาห่วงหาเธอแค่ไหน“ขอโทษนะครับ ที่เมื่อคืนพี่ไม่ได้กลับไปนอนที่บ้าน พี่เหนื่อยจริงๆ” “ไม่เป็นไรค่ะ มัสเข้าใจ” เธอตอบเขาเสียงใส ในมือเธอถือกล่องข้าวที่เตรียมมาให้เขาด้วย เธอนำติดรถมาด้วยเผื่อว่าเขายังไม่ได้กินอะไร“พี่โปรดทานข้าวหรือยังคะ”“ยังเลย”“งั้นเดี๋ยวมัสไปเตรียมให้นะคะ” พูดจบเธอก็เดินไปในส่วนครัวของเขา เพื่อจัดการอุ่นอาหารที

“ทำไมจะกลับมา แล้วไม่บอกคะ”“เซอร์ไพรส์ไง” เขาอมยิ้มตอบเธอ “ลูกอยู่ในห้องเหรอ” เขาพยักพเยิดหน้าไปที่ห้องนอนชั้นล่างเอ่ยถามต่อ“ใช่ค่ะ”“งั้นพี่ไปหาลูกก่อนนะ” ทรงโปรดผละจากร่างงามแล้วตรงไปหาเจ้าก้อนนุ่มนิ่มที่เขาคิดถึงคิดถึงลูกสาวที่น่ารักแทบจะขาดใจ เขาแง้มประตูเปิดออกช้าๆ ได้กลิ่นของเตาอโรมา ของดอกแทนซี่ ที่มีสรรพคุณประสิทธิภาพในการต้านการอักเสบ ลดอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ช่วยลดอาการของโรคหอบหืดและการอักเสบภายในระบบทางเดินหายใจเมื่อกวาดสายตาดูก็เห็นว่าเจ้าก้อนนั่งจุมปุ๊กกอดตุ๊กตากระต่ายที่เขาซื้อให้ ปากขยับเสียงดังจุ๊บจั๊บดูดจุกหลอกสีครีม ส่วนมือข้างที่เหลือก็เปิดหนังสือภาพดูไปด้วย นึกเอ็นดูลูกน้อยที่นั่งเล่นอยู่คนเดียวไม่ร้องงอแง “น้องปัน ปะป๊ากลับมาแล้วค่ะ” เด็กน้อยหันขวับกลับมา แล้วเงยหน้าขึ้นไปยังต้นเสียงที่คุ้นเคย คนเป็นพ่ออ้าแขนกว้าง ภาพที่สร้างในหัวไว้คือลูกสาวต้องยิ้มร่าและโผเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจแต่เหมือนว่าเขาจะคิดผิดไปนะ...“มาให้ปะป๊ากอดหน่อยเร็ว ปะป๊าคิดถึงหนูมากเลย”เด็กน้อยกลับทำหน้าบึ้ง แถมเขาได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเจ้าตัวน้อยก็หันหน้าหนีไปอี