ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ส่วนการตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (MRCP) เหมาะสำหรับดูระบบท่อน้ำดีทั้งหมด การตรวจเหล่านี้จะช่วยให้แพทย์วินิจฉัยปัญหาถุงน้ำดีได้ครอบคลุมมากขึ้น“ตรวจสอบให้ผมด่วน” ทรงโปรดสั่งการ“รับทราบค่ะ” พยาบาลสาวรับคำสั่งแล้วรีบกระวีกระวาดไปจัดการโดยด่วน ทรงโปรดตามเข้าไปดูด้วย จากการสังเกตเบื้องต้น เห็นว่าคนไข้มีภาวะเหลือง (Obstructive Jaundice) หรือภาวะดีซ่าน ซึ่งเป็นไปได้มากที่จะมีนิ่วในท่อน้ำดี หรือก้อนในท่อน้ำดี หรือรอบ ๆ ท่อน้ำดีอุดตันร่วมด้วยเมื่อผลออกตรวจสอบออกมา ก็พบว่าเป็นไปตามที่เขาวิเคราะห์ไว้ไม่มีผิดพลาดทรงโปรดแบ่งการรักษาเป็นสองขั้นตอนในคราวเดียวคือ การส่องกล้องแบบหนึ่งที่ถูกนำมาใช้เพื่อรักษาโรคที่เกี่ยวกับระบบท่อน้ำดี คือ การส่องกล้องตรวจท่อทางเดินน้ำดี แบบ(Endoscopic Retrograde Cholangiopancreatography)หรือ (ERCP) คือการ ใส่กล้องส่องตรวจผ่านท่อพลาสติกเข้าไปในปาก ผ่านหลอดอาหาร กระเพาะอาหารจนถึงท่อเปิดของน้ำดีในลำไส้เล็ก และฉีดสารทึบแสง ถ่ายภาพเอกซเรย์ หากพบความผิดปกติ เช่น มีก้อนนิ่ว ก็จะทำการดึงนิ่วออก รวมถึงใส่ท่อระบายน้ำดี ลดการอุดตันของท่อทางเดินน้ำดี หรือท่อตับอ่อน

หล่อนแต่งตัวหรูหราประโคมด้วยแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าตาสะสวยรูปร่างดีเหมือนนางแบบเกาหลี หน้าตาออกไปทางหมวยอินเตอร์ เดินสะพายกระเป๋าสะพายบ่าตรงมาหามัสลิน“ขอโทษนะคะ ฉันตามมาจากกูเกิลแมพ เห็นว่าที่ร้านมีรับจัดดอกไม้ด้วยใช่ไหมคะ” เธอยื่นหน้าจอสมาร์ตโฟนให้มัสลินดู เป็นอินสตาแกรมหน้าร้านสปัน ฟลาวเวอร์นั่นเอง“ใช่แล้วค่ะ รับทำด้วยค่ะ” “พอดีว่าฉันอยากได้ดอกไม้สักช่อน่ะค่ะ”“ได้ค่ะ” มัสลินแย้มยิ้มตอบก่อนจะผายมือเชื้อเชิญไปที่บ้านน็อกดาวน์ชั้นเดียวที่ถูกจัดทำให้เป็นเวิร์กชอปและจัดเป็นร้านขายดอกไม้ที่อยู่บริเวณใกล้ๆ กัน “เชิญด้านนี้เลยค่ะคุณผู้หญิง” หญิงสาวเดินตามมัสลินเข้าไปในบ้านมีดอกไม้อยู่ในร้านไม่มากนัก มัสลินตัดมาโชว์แค่พียงเล็กน้อยเท่านั้น เพราะรายได้จากการจัดดอกไม้ไม่ได้มีทุกวัน หากอยากได้ดอกไม้ชนิดใด เธอก็แค่เดินออกไปตัดที่สวนหลังบ้าน“ดอกไม้มีเท่านี้เองหรือคะ?” หญิงสาวเอ่ยถาม“มีอีกค่ะ แต่ว่าจะเป็นแปลงสวนที่อยู่หลังบ้านค่ะ คุณผู้หญิงสนใจดอกไม้ชนิดไหนเป็นพิเศษไหมคะ หรือคนที่คุณผู้หญิงจะนำดอกไม้ไปให้ชอบเป็นดอกไม้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?” “อืม” หญิงสาวทำหน้าครุ่นคิด “อั

“พี่โปรด พี่โปรดคะ ทางนี้ค่ะ” หล่อนยืนโบกมือหยอยๆ ร้องเรียกทรงโปรด รอยยิ้มผุดพรายปรากฏบนใบหน้าสวยสักพักก็เห็นว่าทรงโปรดเดินฝ่าวงล้อมของพยาบาลกลุ่มหนึ่งที่ปลื้มเขาอยู่เป็นทุนเดิม พวกเธอเข้ามาร่วมแสดงความยินดีด้วย และเขาก็เดินออกมาหาเจ้าของเสียงที่เรียกเขาอยู่ “ยินดีด้วยนะคะท่านผอ.” “ครับ ขอบคุณนะครับ” มัสลินยืนนิ่งแข็งค้างมองทั้งคู่อยู่แบบนั้น ท่าทางออดอ้อนของเธอ คนที่เธอบอกว่ากำลังคบอยู่ที่แท้ก็คือเขาเองสินะ“อ้อ นี่ค่ะ ดอกไม้แสดงความยินดี” ไอริณยื่นช่อดอกไลเซนทัสสีขาวที่จัดช่ออย่างสวยงามจากร้านของเธอ ‘สปัน ฟลาวเวอร์’ ให้กับเขาทรงโปรดตกใจเล็กน้อยที่เห็นช่อดอกไม้ เพราะมันเป็นดอกไม้ที่เขาชอบ“ชอบไหมคะ ไอเลือกเองเลยน้า สวยใช่ไหมล่ะคะ คิกคิก” เธอหยอกเย้าแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างมีจริตจะก้าน เพราะเห็นแววตาของเขาที่ดูว่าจะชอบใจมันเป็นพิเศษ“ชอบมากครับ”“ไลเซนทัสดอกไม้แห่งความใส่ใจค่ะ ไอใส่ใจพี่โปรดมากจริงๆ และก็อยากให้พี่โปรดใส่ใจไอบ้างเหมือนกันนะคะ” เธอจำประโยคที่มัสลินบอกถึงความหมายของดอกไม้ชนิดนี้ได้ขึ้นใจส่วนกายสิทธิ์เองก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผู้หญิงคน

ดอกไอวี่สีเหลือง“ผมหลงใหลในตัวคุณ”มัสลินจ้องข้อความนั้นอยู่นานสองนาน...‘สวัสดีครับ ผมโปรดนะครับคุณมัสลิน เหมือนว่าเรายังมีเรื่องที่คุยกันค้างไว้นะ’ทรงโปรดโยนประโยคสนทนาในช่องข้อความทิ้งไว้ แล้วเดินไปหยิบน้ำแร่ในตู้เย็นออกมารินลงแก้ว ยกขึ้นมาจิบและเดินมานั่งไขว่ห้างนวดขมับ หลับตาพริ้มพักสายตาเนื่องจากความอ่อนล้าหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูอีกที ก็เห็นว่าเธออ่านข้อความไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว แต่ไร้การตอบกลับมาทรงโปรดกัดเล็บนิ้วโป้งมือข้างหนึ่งไปพลาง ส่วนตาก็จ้องหน้าจอไม่กะพริบ รอคอยว่าเธอจะตอบกลับมาเมื่อไรแล้วทำไมเขาจะต้องมารอเธอด้วยล่ะ เขาก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน แต่เขาก็ยังคงติดใจกับแหวนวงนั้นอยู่ ทำไมถึงรู้สึกว่ามันคุ้นตา แต่ก็คิดอะไรไม่ออก พอพยายามนึกก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเสียอย่างนั้นทรงโปรดอยู่บ้านพักแพทย์ที่เป็นลักษณะอะพาร์ทเมนต์สามชั้นสีขาว สภาพด้านนอกค่อนข้างเก่าเพราะอายุโรยราไปตามกาลเวลา แต่ภายในห้องสะอาดสะอ้านน่าอยู่ มีของใช้และเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นครบครันส่วนไอริณหลังจากที่เธอแวะมาแสดงความยินดีกับเขา ก็กลับไปนอนที่โรงแรม ไอริณเป็นลูกสาวของเพื่อนแม่ ครอบครัวของเธอประกอบธ

ดอกบัว“ความบริสุทธิ์ ความดีงาม และความศรัทธา” ป้าเฟื้องเดินออกมาจากบ้านพอดี หล่อนนำของใส่บาตรมาวางไว้ที่โต๊ะญี่ปุ่นที่มัสลินตั้งเอาไว้หน้าบ้าน เด็กน้อยยังงัวเงียง่วงนอน เจ้าตัวน้อยคว่ำหน้าลงที่บ่าของแม่พร้อมกับหาวหวอดอ้าปากกว้าง“ยา ย่า” เด็กน้อยชี้ไปทางป้าเฟื้องที่เดินเข้ามาหาในบ้าน “อา~ จ๊ะเอ๋ คนสวยของยาย่าตื่นแต่เช้าเลย” ป้าเฟื้องยกฝ่ามือปิดหน้าไว้แล้วก็เปิดออกจ๊ะเอ๋กับเหลนตัวน้อย ช่วงนี้เด็กวัยนี้จะชอบการจ๊ะเอ๋มากเป็นพิเศษ น้องปันหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจเสียงดัง พลอยทำให้ทุกคนหัวเราะตามไปด้วยเด็กน้อยเกิดมาเพื่อเติมเต็ม และสร้างเสียงหัวเราะพร้อมกับรอยยิ้มที่ขาดหายไปของคนที่นี่เสมอ “มามะ มาให้ยาย่าอุ้มหน่อย” ป้าเฟื้องหยอกล้อพลางตบมือแปะๆ สองครั้งแล้วก็ยื่นมือไปขออุ้ม เจ้าก้อนกลมยิ้มร่าพร้อมกับเตะขาดีใจ ดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขนแม่ แล้วโผเข้าไปหาป้าเฟื้องให้อุ้มทันที มัสลินจึงส่งลูกสาวให้คนเป็นป้าอุ้ม “โฮ่ง โฮ่ง” เจ้าปุ๊กลุกกับเจ้าจุ๊กกะดุ๋ยส่งเสียงเห่าเป็นสัญญาณอยู่ที่หน้าบ้านเหมือนทุกครั้ง เธอชะเง้อหน้าออกไปดูก็เห็นว่าขบวนของพระสงฆ์ที่ออกบิณฑบาตกำลังเดินแถวกันเข้าใกล้ในระยะสองร้