ยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

“คะ?” คิ้วเรียวงามเลิกขึ้น ร่างบางสบตาเขานิ่ง มือที่กำกันแน่นไว้ที่ตักจนปลายเล็บจิกลงที่ฝ่ามือบางจนเจ็บมือไปหมด“คุณเป็นภรรยาผม แล้วน้องปันคือลูกสาวของผมจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?” เขาเลิกคิ้วสูงถามในสิ่งที่เขาได้รู้มาจากคนอื่น แทนที่จะเป็นจากปากของเธอเอง ที่จะเป็นคนบอกให้เขารู้ด้วยตัวเองมากกว่า“มันไม่สำคัญอะไรแล้วล่ะค่ะ ในเมื่อตอนนี้เราสองคนก็ต่างมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว เพราะฉะนั้นต่างคนต่างไปใช้ชีวิตเถอะค่ะ” มัสลินกลั้นใจพูดออกไปแบบนั้น ทั้งที่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม“คุณคิดว่าคนที่จำเรื่องราวทุกอย่างได้เจ็บเป็นคนเดียวหรือไง คุณคิดว่าทำแบบนี้ผมจะไม่เจ็บใช่ไหม? แล้วถ้าวันหนึ่งผมกลับมาจำเรื่องราวทุกอย่างได้ขึ้นมา แต่กลับมารู้ในวันที่มันสายเกินกว่าที่เราจะกลับมาแก้ไขอะไรได้แล้ว คุณคิดว่าตอนนั้นผมจะไม่รู้สึกเจ็บเลยใช่ไหม ทำไมคุณถึงเห็นแก่ตัว” เขานึกตำหนิและต่อว่าเธอที่ทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา มิหนำซ้ำยังตัดสินใจเองแต่ฝ่ายเดียวโดยไม่คิดจะปรึกษาเขาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเลยสักนิด“ฮึก~” มัสลินก้มหน้านิ่ง น้ำตาเริ่มไหลหยดลงบนหลังมือ เธอเริ่มสะอื้นฮักจนไหล่สั่น เธอไม่ได้เสียใจที่ถูกเขาต

ดอกแคสเปียความรักที่มั่นคง ไม่เปลี่ยนแปลง“โฮ่ง โฮ่ง”เจ้าหมาสองตัวที่วิ่งเล่นอยู่ข้างนอกก็เห่ารับ มันทำความรู้จักกับเจ้านายคนใหม่ไปเมื่อวานแล้ว วันนี้เลยไม่ขู่ฟ่ออีกต่อไป“คุณลูกค้าคะ พอดีร้านปิดแล้วค่ะ” แยมส้มเอ่ยขึ้นเพราะคิดว่าเขาเป็นลูกค้า มัสลินที่อยู่ในบ้านหันมาเจอพอดีเลยรีบออกมารับหน้ามัสลินไม่รู้ว่าจะเริ่มอธิบายให้ลูกน้องของเธอฟังอย่างไรดี พวกเธอทั้งสองก็มองหน้ากันและสงสัยว่าผู้ชายที่ดูออราคนนี้นี่เขาเป็นใครกัน“เอ้อ ทุกคน พี่ขอแนะนำให้พวกเรารู้จักสามีพี่และเป็นคุณพ่อน้องปันด้วย ชื่อพี่โปรดจ้ะ” เธอยิ้มแห้งๆ บอกให้ลูกจ้างทั้งสองรับรู้“หา!” พวกเธออุทานออกมาพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมาย ทรงโปรดกล่าวทักทายพวกเธอพอเป็นพิธี“คุณคะ เอาของไปเก็บข้างในเถอะ” มัสลินบอกเขา“อื้ม” เมื่อเขาเดินเข้าไปในบ้านแล้ว ลูกน้องต่างกรูกันเข้ามาหาเธอ อยากรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไงกัน จู่ๆ พ่อของน้องปันก็โผล่มา พวกเธอรู้มาก่อนหน้านี้ว่าสามีมัสลินเสียไปแล้วนี่นาเธอเล่าให้ลูกน้องฟังอย่างสั้นกระชับ ฉับไว ได้ใจความ โดยไม่ให้กระทบถึงใคร“สามีพี่เขาผ่าตัดสมองมาและมีผลกระทบทำให้เขาความจำเสื่อมน่ะ

ดอกกุหลาบสีแดง“ความรักที่ร้อนแรง หลงใหล”มัสลินกล่อมลูกน้อยนอนจนเขาหลับไปแล้ว ทรงโปรดก็ทำหน้าที่อุ้มลูกไปนอนบนเตียงเด็กที่มีคอกล้อมรอบเป็นคอกทุกด้านซึ่งอยู่ชิดติดกับเตียงใหญ่ หยิบผ้าขึ้นมาห่ม หยิบหมอนข้างเด็กมาให้เขานอนกอดก่ายแล้วก็ปีนขึ้นเตียงมานอนข้างๆ มัสลินเขาดึงร่างคนตัวนุ่มเข้ามากอดแนบกาย เลื่อนฝ่ามือไปปิดไฟที่บนเพดาน เหลือไว้แค่ไฟเหลืองส้มที่หัวเตียงเท่านั้น มัสลินเลยหน้าขึ้นมองเขา ทรงโปรดโน้มใบหน้าลงไปป้อนจูบหวานล้ำ เธอหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับรสชาติแห่งความคะนึงหาที่ไม่คิดว่าจะได้พานพบอีกครั้งไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ไม่เคยลืมเขาเลย ทั้งดีใจและรู้สึกโหยหาระคนกัน“มัส ดีใจที่พี่ยังไม่ตาย และเราได้เจอกันอีกครั้งค่ะ มัสคิดว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่เราจะได้มาเจอกันที่นี่” มัสลินบอกความในใจกับเขาเสียงแผ่ว ฝ่ามือบางยื่นไปลูบแก้มสากของเขาอย่างเบามือ มัสลินแย้มยิ้ม ใครจะไปคิดแผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาลแต่เขากับเธอก็วนเวียนมาเจอกันได้ถ้าไม่ใช่ชะตาฟ้าลิขิตจะเรียกว่าอะไร?เขาเลื่อนฝ่ามือหนามากุมฝ่ามือบางที่อยู่ข้างแก้มแล้วยกขึ้นมาจูมพิตที่หลังมือแผ่วเบา เลื่อนมาสอดประสานระหว่างช่อ

ดอกเยอบีร่าสีขาว“สัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์ ความเรียบง่าย ความไร้เดียงสา และความจริงใจ”“วันนี้พี่เลิกงานดึกนิดหนึ่งนะ มีเคสผ่าตัดตอนหนึ่งทุ่ม” ทรงโปรดเอ่ยบอก“จะให้มัสเตรียมอาหารเย็นไว้ให้ด้วยไหมคะ”“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพี่กินที่โรง’บาลเลย”“ได้ค่ะ”“ปับ ปะ ปับ ปะ ปับ ปะ” เสียงเด็กน้อยเรียกแทรกขึ้นด้วยเสียงเล็กๆ พร้อมกับเอียงคอแย้มยิ้มให้พ่อจนแก้มซาลาเปาดันขึ้นไปจนตาปิด เด็กน้อยเรียกเขาซ้ำๆ ด้วยเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู“คร้าบ ลูก” เขาตอบรับลูกสาวด้วยเสียงยาวเหยียดเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนๆ ผู้ชายของเขาถึงอยากมีลูกสาวกัน เพราะลูกสาวขี้อ้อนจนใจเหลวเป๋วแบบนี้นี่เองเมื่อกินข้าวเสร็จ ทรงโปรดก็เตรียมตัวออกไปทำงาน“ปับ ปะ” เด็กน้อยชูสองแขนแล้วโผเข้าหาคนเป็นพ่อให้อุ้ม มัสลินก้มหน้าลงไปคุยกับเด็กน้อย“ปะป๊าอุ้มหนูไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ต้องไปทำงานแล้วค่ะ บ๊าย บายเร็ว” เด็กน้อยก็โบกมือบ๊ายบายอย่างว่าง่าย แต่ไม่ทันไรก็ร้องแผดเสียงดังชูแขนป้อมๆ ร้องให้เขาอุ้มอีก“พี่อุ้มเขาสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก” เขายื่นมือไปทางเด็กน้อย เด็กน้อยก็โผเข้าหาเขาทันที เจ้าตัวน้อยวางปลายคางเกยไว้บนบ่า มือป้อมๆ

ดอกไม้กินได้เธอจะส่งให้โรงแรมคีรีมายันอาทิตย์ละครั้ง โดยจะขับรถไปส่งให้ที่โรงแรมด้วยตัวเอง“มัม มะ” เด็กน้อยส่งเสียงอ้อแอ้จากในรถเข็นเด็ก เรียกให้คนเป็นแม่สนใจ มัสลินขานรับเด็กน้อยเป็นระยะตอนนี้เธอกำลังเก็บดอกผีเสื้อแสนสวยอย่างระมัดระวังลงตะกร้าหวาย กลีบดอกของมันประกอบกันเหมือนผีเสื้อตัวน้อยๆ บริเวณที่เหมือนปีกของเจ้าดอกไม้มีสีฟ้าอ่อน ในส่วนลักษณะเหมือนลำตัวเป็นสีน้ำเงินเข้ม และก็ตัดดอกกุหลาบหลากสีสัน รวมถึงดอกการ์ดีเนียสำหรับไว้จัดแจกันตกแต่งอีกด้วยเจ้าปุ๊กลุกกับจุ๊กกะดุ๋ยก็คลอเคลียเจ้านายตัวน้อยอยู่ไม่ห่าง เพื่อคอยอารักขาเด็กน้อยชะโงกหน้าพ้นจากที่บังแดดรถเข็นออกมาหาแม่“หม่ำ หม่ำ”“หิวแล้วเหรอคะ?” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก มัสลินเห็นว่าตอนนี้เก็บดอกไม้ได้เยอะพอสมควรแล้ว ก็เลยเข็นรถเข็นลูกสาวกลับเข้าไปในบ้าน ปุ๊กลุกกับจุ๊กกะดุ๋ยก็วิ่งตามหลังมา มัสลินอุ่นนมให้ลูกสาวเสร็จก็จัดการแพ็กดอกไม้ลงกล่องเตรียมเอาออกไปส่งที่โรงแรมเสียงข้อความแจ้งเตือนในสมาร์ตโฟนดังขึ้น เธอหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นรูปที่ป้าเฟื้องส่งมาอวดและทักทายเธอ และมีข้อความทิ้งเอาไว้ว่าอยากได้อะไรก็พิมพ์บอกป้าไว้ม