ตอนที่2

เสียงกรีดร้องของหลี่ซูเซียวทำให้ทั้ง ฟางหรู และ เปาเปา ตกใจจนตาค้าง พวกเขาหันไปมองร่างที่เคยแน่นิ่งที่บัดนี้ขยับและส่งเสียงแหลมสูงออกมา เปาเปาที่เมื่อครู่ยังสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่ก็พลันหยุดร้องทันที ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังแม่ของเขา ก่อนจะเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอดของย่าอย่างสุดกำลัง สำหรับเด็กน้อย ไม่ว่าแม่จะใจร้ายหรือทำตัวอย่างไร เปาเปาก็ยังคงรักและโหยหาแม่ของเขาเสมอ

ฟางหรูที่เห็นท่าทางของหลานชายก็ยอมปล่อยให้เปาเปาลงจากอ้อมกอด

"แม่ๆๆ ตื่นแย้ว!" เปาเปาตะโกนเรียกเสียงใส ก่อนจะรีบวิ่งปุเลงๆ เข้าไปสวมกอดแม่ทันทีที่เธอตื่นขึ้น

ฟารีดาที่กำลังมึนงงกับความทรงจำที่ถาโถมเข้ามา สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดเล็กๆ ที่โอบรอบตัวเธออย่างแนบแน่น เธอค่อยๆ ก้มลงมองเด็กชายตัวเล็ก ผอมบาง และดวงตาที่ยังคงมีน้ำตาคลออยู่ หัวใจของเธอก็พลันถูกกระชากอย่างแรง

"ลูกเหรอ..." เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดจากริมฝีปากของเธอ ราวกับพึมพำกับตัวเอง

ในวินาทีนั้นเอง ฟารีดาพลันตกหลุมรักเด็กน้อยคนนี้เข้าอย่างจัง เธอเคยใฝ่ฝันอยากมีลูกมาตลอดชีวิต และตอนนี้ ลูกชายตัวน้อยคนนี้ก็อยู่ในอ้อมกอดของเธอแล้ว ความรู้สึกอบอุ่นเอ่อล้นอยู่ในอก จนลืมสิ้นเรื่องราววุ่นวายที่เพิ่งเจอไปชั่วขณะ

.

.

.

ฟางหรู เห็นว่า หลี่ซูเซียว ฟื้นคืนสติแล้ว และดูท่าจะไม่เป็นอะไรมากนัก ความกังวลที่อัดแน่นในใจเมื่อครู่ก็พลันคลายลงไปไม่น้อย เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

"นี่สะใภ้รอง เธอไม่ได้เป็นอะไรแล้วใช่ไหม" เสียงของฟางหรูดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่ยังคงแฝงความไม่ชอบใจอยู่

ฟารีดา ในร่างหลี่ซูเซียวเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสงสัย พยายามทำความเข้าใจกับใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่ความทรงจำจากร่างเดิมจะผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าคือ แม่สามี ของเธอเอง

"แม่..." ฟารีดาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางกระชับอ้อมแขนที่โอบกอด เปาเปา แน่นขึ้น

ฟางหรูเลิกคิ้วเล็กน้อย "ยังจำฉันได้แสดงว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังไงก็อย่าพยายามหาเรื่องมาให้ฉันกับเจ้ารองมันสักทีเถอะ!" เธอพูดอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมเดิม ๆ ของลูกสะใภ้

ฟารีดาได้แต่นิ่งฟัง เธอยังคงมึนงงกับภาพความทรงจำของร่างเดิมที่ไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน บวกกับความเจ็บปวดที่ศีรษะ เธอจึงตอบรับไปเพียงสั้น ๆ

"ค่ะ"

คำตอบเรียบง่ายนี้ทำให้ฟางหรูถึงกับชะงัก นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาปกติของหลี่ซูเซียวเลยสักนิด ปกติแล้วต้องมีปากเสียง ต้องโต้เถียงไม่ยอมแพ้ หรือไม่ก็ต้องพาลใส่ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย 'หรือว่าหล่อนจะได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองกันนะ?' แต่แล้วเธอก็ส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป 'ช่างเถอะ ยังไงหล่อนก็ฟื้นแล้ว'

ฟารีดาในร่างหลี่ซูเซียวพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นช้า ๆ พร้อมกับอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมาแนบกายอย่างทะนุถนอม

"ไม่เป็นอะไรแล้วก็ดี ฉันจะได้ไปทำงานต่อ" ฟางหรูพูดขึ้น ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินจากไป

"ค่ะ" ฟารีดายืนยันคำตอบอีกครั้ง ทำให้ฟางหรูต้องชะงักฝีเท้าเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นลูกสะใภ้คนเดิมที่เคยขี้เกียจสันหลังยาว บัดนี้กำลังพยุงตัวเองอุ้มลูกชายเดินเตาะแตะเข้าไปในบ้านอย่างน่าประหลาดใจ

ชาวบ้านที่มามุงดูก็ต่างแยกย้ายกันไปเพราะเห็นว่าหลี่ซูเซียวฟื้นขึ้นมาแล้ว จะมีก็แต่หญิงสาวบางคนที่หลงรักเฉินเฟยเทียนสามีของหลี่ซูเซียวที่อยากเห็นนางตายๆไปซะพวกนางจะได้แต่งกับเฉินเฟยเทียน ไม่น่าตื่นขึ้นมาเลยยัยอ้วน!!

.

.

.

หลังจากที่ ฟารีดา ในร่างของ หลี่ซูเซียว เดินเข้ามาในบ้าน เธอก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ พลางพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวและความทรงจำทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามาจากร่างเดิม เธอพยายามทำความเข้าใจและยอมรับกับสภาพที่เป็นอยู่ แม้ในใจจะอดบ่นพึมพำกับท่านยมไม่ได้

"ยัยอ้วนนี่นะ!ร่างใหม่ของฉัน ท่านยมนะท่านยม ส่งมาสวยเหมือนร่างเดิมก็ไม่ได้" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองพลางลูบแขนขาที่อวบอ้วนผิดรูป ท่าทางคงจะต้องลดความอ้วนอย่างจริงจังเสียแล้วสินะ คงต้องเริ่มออกกำลังกาย ทำ IF (Intermittent Fasting) เหมือนที่เคยทำในยุคที่เธอจากมา

เธอเอาแต่ก้มมองสำรวจร่างกายใหม่ของตัวเอง โดยมีสายตาไร้เดียงสาของลูกชายตัวน้อยที่มองตามการกระทำของเธออย่างไม่วางตา

"แม่ๆ หิว เปาเปาหิว" เสียงเล็กจิ๋วของ เปาเปา ทำให้ความคิดของเธอหยุดชะงักลงทันที

"ลูกแม่!" เธอเอ่ยออกมาอย่างยินดี อย่างน้อยท่านยมก็ยังให้ลูกชายแสนน่ารักคนนี้มาให้เธอได้ชื่นใจ เธอจะขุนลูกชายของเธอให้อ้วนจ้ำม่ำน่าฟัดเลยล่ะต่อไปนี้

"ลูกรัก หิวเหรอคะ" ฟารีดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครได้ยินจากหลี่ซูเซียวคนเดิม

"ก๊าบ เปาเปาหิว" เปาเปาตอบรับเสียงใสพลางพยักหน้าหงึกหงัก

"เอ๊ะ!" ฟารีดาพลันนึกขึ้นได้ "แต่ท่านยมบอกให้ กำไลมิติ เธอมาด้วยนี่นา แล้วมันใช้ยังไงล่ะ?" เธอรำพึงกับตัวเองพลางมองไปที่ข้อมือที่บัดนี้มีกำไลหยกสีเขียวหม่นสวมอยู่ 'ในห้างของฉันน่าจะมีอาหารที่ฉันต้องการเอามาให้ลูกชายได้' เธอคิดอย่างมีความหวัง