Accueil / รักโบราณ / ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา / บทที่ 24 ด่านสำคัญของเซ่อเจิ้งอ๋อง

Partager

บทที่ 24 ด่านสำคัญของเซ่อเจิ้งอ๋อง

Auteur: BigM00N
last update Date de publication: 2026-09-24 22:14:56

ดวงตาของลั่วชิงอวี้สว่างขึ้น

“จริงหรือ”

“อืม”

“ให้พ่อครัวหอฝูหรงมาทำได้หรือไม่”

“ได้”

“หม่อมฉันเลือ
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 73 ท่านอ๋องหาได้เกรงกลัวพระชายา (ตอนจบ)

    ยามที่ลั่วชิงอวิ๋นมาเยี่ยมเยียนน้องสาวที่จวนก็อดเอ่ยถึงเรื่องที่เซ่อเจิ้งอ๋องเกรงกลัวพระชายาอย่างลั่วชิงอวี้ไม่ได้“ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่!”ลั่วชิงอวี้กล่าวกับพี่ชายอย่างไม่พอใจ ลั่วชิงอวิ๋นที่กำลังดื่มชากับเสิ่นเยว่หลันพยักหน้า“อืม”“ท่านเชื่อข้าหรือไม่”“เชื่อ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นลั่วชิงอวี้จึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แต่เสิ่นเยว่หลันกลับหัวเราะออกมานางหันไปมองพี่สะใภ้“พี่สะใภ้หัวเราะอะไร”เสิ่นเยว่หลันตอบตรงไปตรงมา“ข้าเพียงคิดว่าในที่สุดก็มีคนพบวิธีจัดการเซ่อเจิ้งอ๋องได้”“ข้าไม่ได้จัดการเขา”“อืม”“เขาเต็มใจตามใจข้าเอง”“อืม”“พวกท่านไม่เชื่อข้าหรือ”ลั่วชิงอวิ๋นรีบกล่าว“เชื่อ”“น้ำเสียงท่านไม่เหมือนเชื่อเลยนะ”ระหว่างที่พี่น้องกำลังโต้เถียงกันเซียวจิ่นเหยียนก็เดินเข้ามา เขามองภรรยาก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา“ใครทำเจ้าโมโห”ลั่วชิงอวี้ชี้ไปทางพี่ชายทันที“เขา!”ลั่วชิงอวิ๋น “...”เซียวจิ่นเหยียนมองพี่ภรรยา สายตาเย็นลงเล็กน้อย เสิ่นเยว่หลันยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างไม่คิดช่วยสามีลั่วชิงอวิ๋นสูดหายใจ“ข้าเพียงเห็นด้วยกับข่าวลือที่ว่าท่านอ๋องทรงเกรงกลัวพระชายา”เซียวจิ่นเหยียนนิ่งไปจากนั้นกลับ

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 72 ข่าวลือของท่านอ๋อง

    เซียวจิ่นเหยียนยื่นมือแตะแก้มนางเบา ๆ ลั่วชิงอวี้ขยับตัว ก่อนลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย“สวามี...”“ข้าทำให้เจ้าตื่นหรือ“อืม...”นางมองเขาอย่างง่วงงุน“ลูกเล่า”“หลับไปแล้ว”“ทั้งสองคนเลยหรือ”“อืม”นางพยักหน้าแล้วกำลังจะหลับต่อ แต่เซียวจิ่นเหยียนกลับเรียก“ชิงอวี้”“เพคะ”“พอแล้ว”นางลืมตา“อะไรพอ”เขามองนาง“พวกเรามีลูกสองคนก็พอแล้ว”ลั่วชิงอวี้นิ่ง“ท่านไม่อยากมีอีกหรือ”“ไม่อยากแล้ว”คำตอบรวดเร็วอย่างยิ่ง“เพราะอะไรเพคะ”เซียวจิ่นเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตามตรง“ข้ากลัว”ลั่วชิงอวี้ชะงัก คนอย่างเซียวจิ่นเหยียนยอมพูดคำนี้ออกมาด้วยตนเอง“วันนี้ข้ากลัวมาก”เขากุมมือนาง“ข้าไม่อยากเจอเหตุการณ์ที่อาจจะต้องสูญเสียเจ้าไปเช่นในวันนี้อีกแล้ว”ลั่วชิงอวี้มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับมือไปจับมือเขากลับ“ได้เพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่อยากจะเห็นท่านอ๋องต้องหลั่งน้ำตาเพราะหม่อมฉันอีกแล้ว”“...”เซียวจิ่นเหยียนก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง“นอนเถอะ”นางยิ้มก่อนจะหลับตาลงอย่างอารมณ์ดี เซียวจิ่นเหยียนยังคงจ้องมองนางสุดท้ายมุมปากก็ยกขึ้น วันนี้เขาหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่รู้ตัวจริงๆ หากน้ำตาไม่กี่หยดสามารถแลกกับการท

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 71 มั่งกรคู่หงส์

    ยิ่งใกล้วันคลอด เซียวจิ่นเหยียนยิ่งนอนไม่หลับ คนที่เคยต่อสู้อย่างดุดันในสนามรบโดยไม่หวั่นเกรงกลับเฝ้าถามท่านหมอทุกวันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ“วันนี้เป็นอย่างไร”“ปกติพ่ะย่ะค่ะ”“แน่ใจหรือ”“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”“เด็กเล่า”“แข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วพระชายาเล่า”“แข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ”“การคลอดจะปลอดภัยใช่หรือไม่”หมอ “...”ยังไม่คลอดเลย จะให้เขาตอบอย่างไร ไม่มีผู้ใดกล้ารับรองความปลอดภัยได้อย่างเต็มปาก สิ่งที่สามารถพูดได้ก็คือ“กระหม่อมจะดูแลพระชายาอย่างเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ”จนกระทั่งวันคลอดมาถึงจริง ๆ เสียงลั่วชิงอวี้ร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากห้องคลอด เซียวจิ่นเหยียนยืนอยู่ด้านนอก ใบหน้าซีดเผือดกว่าคนคลอดเสียอีก“เหตุใดจึงใช้เวลานานขนาดนี้”หมอรีบตอบ“ท่านอ๋อง การคลอดบุตรต้องใช้เวลาพ่ะย่ะค่ะ”“นางคงจะต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ”“เป็นเรื่องปกติพ่ะย่ะค่ะ”“ปกติตรงไหน”ทุกคนเงียบ เซียวจิ่นเหยียนเดินวนอยู่หน้าประตู เดินไป เดินกลับ สุดท้ายทนไม่ไหว ก็ตะโกนออกมา“เปิดประตู”“ท่านอ๋อง!”“ข้าจะเข้าไป”“ห้องคลอดเป็นสถานที่อัปมงคล บุรุษเข้าไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”เซียวจิ่นเหยียนหันมามอง“ใครกำหนด”“ธรรมเนียมพ่ะ

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 70 ลั่วชิงอวี้ตั้งครรภ์

    ความพยายามของเซียวจิ่นเหยียนในที่สุดก็ไม่ได้สูญเปล่า เช้าวันหนึ่งในต้นฤดูใบไม้ผลิ หมอประจำจวนเซ่อเจิ้งอ๋องถูกเรียกเข้ามาตรวจชีพจรของพระชายา เพราะลั่วชิงอวี้ที่ปกติให้ความสำคัญกับอาหารเหนือสิ่งอื่นใด กลับนั่งมองโจ๊กไก่ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว“ไม่อร่อย”ชุ่ยหลิงตกใจ พ่อครัวตกใจ เซียวจิ่นเหยียนยิ่งตกใจ“เมื่อวานเจ้ายังบอกว่าอยากกิน”“วันนี้ไม่อยากแล้วเพคะ”“เช่นนั้นอยากกินอะไร”ลั่วชิงอวี้คิดอยู่นานก่อนส่ายหน้า“ไม่รู้”คำตอบนี้ทำให้เซียวจิ่นเหยียนเรียกหมอทันที เพราะสำหรับพระชายาของเขา การที่นางไม่รู้ว่าอยากกินอะไร นับว่าเป็นอาการผิดปกติอย่างยิ่งหมอชราจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นสีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยน เขาจับชีพจรอีกครั้งเซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้ว“เป็นอะไร”หมอรีบลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“ขอแสดงความยินดีกับท่านอ๋องและพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่นเหยียนชะงัก ลั่วชิงอวี้เองก็มองหมอ“ยินดีเรื่องอะไร”“พระชายาทรงมีครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ภายในห้องเงียบลงทันที ลั่วชิงอวี้ก้มมองหน้าท้องตนเอง ส่วนเซียวจิ่นเหยียนนิ่งไปนานเสียจนหมอเริ่มสงสัยว่าเขาได้ยินหรือไม่“ท่านอ๋อง”“แน่ใจหรือ”“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 69 แผนการของท่านอ๋อง

    คืนนั้นลั่วชิงอวี้นั่งกินขนมเกาลัดอยู่ในจวน เซียวจิ่นเหยียนอ่านหนังสืออยู่ตรงข้ามนางมองเขาอยู่หลายครั้งสุดท้ายเซียวจิ่นเหยียนก็วางหนังสือลง“อยากถามอะไรก็ถาม”“องค์ชายใหญ่แคว้นต้าเป่ย...”ลั่วชิงอวี้ลากเสียง“ทำไมหรือ”“หม่อมฉันเคยเห็นเขาในจวนของเราสองสามครั้ง”มือของเซียวจิ่นเหยียนหยุดเล็กน้อย ลั่วชิงอวี้ยิ้ม“ตอนนั้นท่านบอกว่าเป็นแขกจากแดนเหนือ”“เขาก็มาจากแดนเหนือจริง”“เพคะ”นางพยักหน้า“แต่ท่านไม่ได้บอกว่าแขกคนนั้นเป็นองค์ชายใหญ่ต้าเป่ย”เซียวจิ่นเหยียนเงียบ ลั่วชิงอวี้กินเกาลัดอีกคำ“การก่อการเกิดขึ้นเร็วเกินไป”“กองทัพพร้อมเกินไป”“คนในราชสำนักต้าเป่ยเปลี่ยนข้างเร็วเกินไป”“แล้วพอขึ้นครองอำนาจ สิ่งแรกที่เขาทำกลับเป็นการประหารมู่หรงหว่าน ส่งศีรษะมาให้ต้าเยว่ และขอสวามิภักดิ์ทันที”นางเอียงศีรษะ“บังเอิญจริง ๆ นะเพคะ”เซียวจิ่นเหยียนมองภรรยา“เจ้าคิดมากไป”“อ้อ”ลั่วชิงอวี้พยักหน้าอย่างว่าง่าย“เช่นนั้นก็ถือว่าหม่อมฉันคิดมากไป”นางไม่ได้ถามต่อเพราะคำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว เซียวจิ่นเหยียนวางมือจากราชสำนักต้าเยว่ ไม่ได้หมายความว่าเครือข่ายที่เขาสร้างมาตลอดหลายปีจะหายไปคนที่สามารถถอนรา

  • ท่านอ๋องของข้าหาได้เกรงกลัวพระชายา   บทที่ 68 เซ่อเจิ้งอ๋องวางหมากต่างแคว้น

    เสียงร้องของทารกดังขึ้นภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ในยามรุ่งสาง หลังจากนั้นไม่นานนักเสียงประกาศด้วยความยินดีก็ดังก้องไปทั่วพระราชวัง“ประสูติแล้ว!”“ฮองเฮาทรงประสูติพระโอรสแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซียวหลิงเยวียนที่ยืนรออยู่ด้านนอกแทบลืมฐานะฮ่องเต้“พระโอรสหรือ”“พ่ะย่ะค่ะ!”แพทย์หญิงยิ้มจนใบหน้าแทบเป็นดอกไม้“เป็นพระโอรส ร่างกายแข็งแรง พระสุรเสียงดังยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”เซียวหลิงเยวียนนิ่งไปชั่วขณะก่อนหัวเราะออกมา“ดี!”“ตกรางวัล ให้แก่ทุกคน”พระองค์ก้าวไปถึงประตูแล้วกลับถูกนางกำนัลขวางเอาไว้“ฝ่าบาท ยังเข้าไปไม่ได้เพคะ ด้านในยังจัดการไม่เรียบร้อยเพคะ”เซียวหลิงเยวียนขมวดพระขนง“ข้าเป็นสามีของนาง”“ฝ่าบาท...”“ข้าแค่เข้าไปดูชิงเหยา”“ไม่ได้เพคะ”ฮ่องเต้ผู้สามารถตัดสินชีวิตขุนนางทั้งราชสำนักได้กลับถูกนางกำนัลขวางอยู่หน้าห้องคลอดลั่วชิงอวี้ที่เพิ่งมาถึงเห็นภาพนั้นพอดี นางรีบเดินเข้ามา“พี่หญิงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”เซียวหลิงเยวียนหันมา“ปลอดภัยทั้งแม่และลูก”ดวงตาของลั่วชิงอวี้สว่างขึ้นทันที“จริงหรือเพคะ”“อืม”“หม่อมฉันมีหลานแล้ว”ความตื่นเต้นของนางทำให้เซียวหลิงเยวียนหัวเราะ“ใช่ เจ้ามีหลานแล้ว”ลั่วชิงอว

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status