7.ยั่วโทสะ

ยามสายภายในสวนหลวงเงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยลอยปะปนไปกับสายลม หลีโม่เดินทอดน่องไปตามทางหินอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวแตะกลีบดอกไม้ที่ยื่นออกมาจากกิ่ง ก่อนจะก้มลงมองดอกหนึ่งอย่างสนใจโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างมากนัก นางกำนัลหลายคนเดินตามหลังสตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์หรูหรา เครื่องประดับทองคำบนศีรษะสะท้อนแสงแดดวูบวาบทุกครั้งที่นางขยับกาย หรงกุ้ยเฟยเดินผ่านทางเดินกลางสวนด้วยท่าทีสูงส่ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหลีโม่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล “นังทาสชั้นต่ำ เห็นข้าแล้วกล้าดียังไงถึงไม่เข้ามาทำความเคารพ”หลีโม่ค่อยๆก้าวเข้ามาหาเธอ”ถวายบังคมพี่กุ้ยเฟยเพคะ”

“นี่น่ะหรือกิริยามารยาทของเจ้าช่างเป็นของชั้นต่ำที่เอาออกงานไม่ได้จริงๆ” หลีโม่กลับไม่ได้สะทกสะท้าน นางเพียงยกมือจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหรงกุ้ยเฟยตรง ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า“พี่กุ้ยเฟยเพคะช่วงนี้หม่อมฉันพึ่งจะได้เรียนรู้คำใหม่คำหนึ่งคือคำว่า…ได้ท้ายจนเหลิง”

ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธ คำพูดนั้นไม่ต่างจากการตบหน้ากันต่อหน้าผู้คน นางก้าวเข้าหาหลี่โม่โดยไม่สนใจว่าเหล่านางกำนัลกำลังมองอยู่ มือเรียวยกขึ้นสูงหมายจะฟาดลงบนใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงแต่ในจังหวะที่ฝ่ามือกำลังจะถึงตัว หลีโม่กลับขยับเพียงเล็กน้อย หมับ! มือของนางคว้าข้อมือหรงกุ้ยเฟยเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ ฝ่ามือที่กำลังจะฟาดจึงหยุดค้างอยู่กลางอากาศ“พี่กุ้ยเฟยระวังมือหน่อยนะเพคะหากวางมือผิดที่จนทิ้งรอยไว้บนหน้าหม่อมฉันฝ่าบาทอาจจะทรงไม่พอพระทัยเอาได้”

“แค่ของเล่นแก้เบื่อชิ้นหนึ่ง กล้าดีอย่างไรมาสั่งสอนข้า ข้าจะตบเจ้ายังต้องรอฤกษ์งามยามดีอีกหรือ”

“เหอะ ถึงหม่อมฉันจะเป็นแค่ของเล่นแต่ก็เป็นของเล่นของฝ่าบาทหากวันนี้ฝ่าบาทเกิดนึกสนุกขึ้นมา” “…เจ้า”

หลีโม่มองใบหน้าของเหนียงเหนียงที่เปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธแล้วก็แทบกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ นางรีบยกพัดขึ้นมาปิดริมฝีปาก แต่ดวงตากลับโค้งขึ้นอย่างชัดเจน ความสำเร็จที่ทำให้คนตรงหน้าเดือดจนแทบระเบิดกลับทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด “หมาไม่เห่ามักจะกัดเจ็บจริงๆถึงกับหลอกข้าได้สนิทใจ” หลีโม่ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่าทางเยื้องย่างเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและจงใจยโส นางหยุดยืนตรงหน้าเหนียงเหนียงที่ประทับอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนแทบชิด ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างและใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยแววตาเยาะเย้ยและสมเพช“จริงด้วย…ได้ยินว่าศาลาในอุทยานหลวงตั่งหงส์โบตั๋นนั้นเป็นสิ่งที่พี่กุ้ยเฟยตั้งใจสั่งให้ช่างฝีมือสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ ฝ่าบาทตรัสว่าตอนหม่อมฉันอยู่บนตั่งนั้นดูเยาว์วัยและงดงามกว่าพี่กุ้ยเฟยมากนัก ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า” “นังแพศยา” คำด่าทอดุดันหลุดลอดออกมาจากไรฟันของเหนียงเหนียงด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น

“หึ เจ้าจงภาวนาให้ฝ่าบาทไม่เบื่อหน่ายเจ้าเข้าสักวันเพราะอย่างไรเสียองค์หญิงที่เคยถูกโปรดปราณแล้วถูกทอดทิ้งจะมีจุดจบอย่างไรเจ้าย่อมรู้ดีกว่าข้า”เหนียงเหนียงพูดจบเธอก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไปเธอได้สั่งคนรับใช้ทั้งหมด “ไปจัดการเผาตั่งหงส์โบตั๋นนั้นทิ้งซะ!!” (เป็นแค่เจาอี๊ตัวเล็กๆริอาจมาเหยียบหัวข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น)

“องค์หญิง ตอนนี้เราอยู่ในต้าเซี่ยฐานะยังไม่มั่นคงนักท่านทำให้หรงกุ้ยเฟยโกรธขนาดนั้นนางคงจะหาทางเล่นงานท่านแน่เพคะ” “ข้าต้องการให้นางโกรธแค้นนี่แหล่ะ…ยิ่งแค้นจนอยากจะฉีกร่างข้าเป็นชิ้นๆได้ยิ่งดี” “เช่นนั้นองค์หญิง เราควรทำอย่างไรดี” “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นเพราะว่า”เธอลากเสียงไว้เพียงเท่านั้น แล้วจึงหันไปทางสวนด้านข้างอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเดินผ่านแปลงดอกไม้ไปหยุดอยู่ตรงพุ่มดอกไม้สีสด เธอยื่นมือออกไปเด็ดดอกหนึ่งขึ้นมาอย่างง่ายดาย กลีบดอกอ่อนนุ่มสั่นไหวอยู่บนฝ่ามือ กลีบดอกไม้ถูกบดจนยับยู่ยี่ สีสดของมันเลอะติดตามง่ามนิ้ว นางยังคงมองดอกไม้ในมือด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งที่ไกลออกไปจากสวนแห่งนี้“นายพรานที่เก่งกาจที่สุดมักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อเสมอ”

เสียงตวาดของเหนียงเหนียงดังสะท้อนไปทั่วตำหนัก ความโกรธที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกมาในชั่วพริบตา นางคว้าแก้วชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะปาลงกับพื้นอย่างแรง“ข้าไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน หลีโม่นังแพศยาถึงกับยั่วยวนฝ่าบาทกลางวันแสกๆในอุทยานหลวงจนได้ปรนนิบัตพระองค์ แถมยังได้รับแต่งตั้งเป็นเจาอี๊อีก”

เสียงของเหนียงเหนียงสั่นด้วยความโกรธ นางกำหมัดแน่นจนปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจ จนเหล่านางสนมที่อยู่รอบข้างไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด ขันทีจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วนั่งลงด้านหลัง ใช้นิ้วกดคลึงบริเวณบ่าและต้นคออย่างแผ่วเบา น้ำหนักมือสม่ำเสมอราวกับตั้งใจช่วยให้อารมณ์ของนางค่อย ๆ สงบลง