All Chapters of 撤离爱 ลี้ภัยรัก: Chapter 21 - Chapter 30

          ใต้หล้านี้มีของที่มีจิตวิญญาณไม่มาก ของบางอย่างเมื่อถูกใช้ด้วยพลังไม่ว่าจะเป็นอาวุธหรือเตาปรุงยา ทุกสิ่งหากเมื่อถึงจุดอิ่มตัวจะก่อเกิดจิตวิญญาณขึ้นในสิ่งของนั้นๆ          มันยอมรับเพียงเจ้านายผู้สร้างมันเท่านั้น นี่คือเหตุผลที่เตาปรุงยาลวดลายแปลกๆ ใบนั้นไม่ยอมรับหลี่เทียนเหยา          ปั้งๆๆๆๆๆๆ ตู้มๆๆๆๆ          กลางภูเขาลูกหนึ่งเกิดระเบิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วย กระบี่เพลิงศักดิ์สิทธิ์ของอวิ๋นเยว่เล่อที่พึ่งฟื้นกลับมาเต็มรูปแบบกำลังต่อกรกับเตาปรุงยาโง่ๆ เตาหนึ่ง          หลี่เทียนเหยายิ้มจนใจ มองเตาปรุงยาที่มีรอยกระบี่ฟันสองสามรอย ไม่พอเขายังรับรู้ว่าเตาปรุงยากำลังร้องไห้          หรือการตีเตาปรุงยาจะได้ผล?          อวิ

          กองทัพต้าห่านในตอนนี้ยังไม่เดินหน้าเคลื่อนทัพไปที่ใด ยังคงปักหลักอยู่ในเมืองไห่หวาราวกับรอบางสิ่ง แม่ทัพแต่ละคนล้วนเตรียมการบางอย่าง ทหารคนอื่นๆ ต่างกระตือรือร้นไปกับแม่ทัพของตนเอง          บรรยากาศแตกต่างสุดๆ กับเมืองรั่วไห่ ตอนนี้ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งกำลังชื่นชมภาพงดงามอย่างไม่ละสายตา          เหมาะสม!          เก่งกาจ!          เยี่ยมยอด!          ชาวบ้านไม่พอใจอู๋เหลียงหย่งมานานมากแล้ว บ้านใดมีบุตรสาวจะต้องหลบซ่อนเอาไว้ ไม่ให้คนชั่วอย่างเขาพบบุตรสาวของตนเอง          สภาพถูกจัดการอย่างอนาถของอู๋เหลียงหย่งอยู่ในใจของทุกคน สะใจจนตบเข่าฉาดใหญ่ นักเล่าเรื่องหยิบยกขึ้นมาเล่าจนได้เงินมาไม่น้อย แม้แต่โรงง

          อู๋เหลียงเฟิ่งยอมรับว่าหลี่เทียนเหยาคือคนที่บัญชาการรบเฉียบขาดมาก มองสถานการณ์ออกแน่ว่า... พวกเขาจะต้องถอยลงไปที่ท่าเรือ แต่พวกเขาจะต้องภาคภูมิใจที่ตีจนต้ามั่วถอยได้จนไม่ระแวงว่าพวกเขาจะวางแผนอย่างอื่นไว้!          จนเมื่อทหารของต้ามั่วค่อยๆ ล้มตายลง แม่ทัพใหญ่ต้ามั่วจึงตะโกนลั่น          “ถอย! ถอยไปที่ท่าเรือ!” เสียงดังตะโกนขึ้น มุ่งหน้าถอยไปที่ท่าเรือ          ทหารปฏิบัติตามคำสั่งทันที ตะโกนต่อกันเป็นทอดๆ “ถอยไปท่าเรือ!”          ทหารต้ามั่วถอยไปที่ท่าเรือ การรบทางเรือคือสิ่งที่พวกเขาถนัด จนเมื่อทหารต้ามั่วถอยไปที่ท่าเรือจนหมด          หลี่เทียนเหยาที่แสร้งภาคภูมิใจกับชัยชนะอยู่ในสายตาของหลิวจางพอดี เขาใช้กล้องส่องทางไกลอันหนึ่งมองสถานการณ์รบอยู่บนเรือใหญ่&nb

          การจากลาคือสิ่งเรียบง่ายมากที่สุดในใต้หล้านี้!          เราทุกคนต่างรู้ว่าเมื่อถึงเวลา จะต้องจากกันในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่ซับซ้อนอย่างจิตใจของมนุษย์กลับไม่ยอมรับว่ามันคือสิ่งเรียบง่าย          ก็เพราะว่ามันนำพาความเจ็บปวดมาอย่างไรเล่า          เจิ้งหรานมองใบหน้างดงามของอวิ๋นเยว่เล่อที่มองหลี่เทียนเหยาไม่ละสายตา          แม่ทัพชั้นผู้น้อยทั้งหลายเมื่อรู้ว่า กุนซือชั่วคราวอย่างอวิ๋นเยว่เล่อจะออกเดินทางไปที่กลางทะเลเพื่อหาสมุนไพร พวกเขารวมตัวกันมาปลุกเขาถึงเตียงนอน ลากเขามาเฝ้าแม่ทัพใหญ่ไม่ให้ตามนางไปบนท้องทะเล          เขาอยากจะถามเหลือเกิน! หากว่าเทพสงครามอยากจะไป เขาคนเดียวกับร่างกายอ่อนแออย่างนี้จะห้ามได้หรือ?!        &

          คลื่นทะเลไร้การควบคุมอย่างสิ้นเชิง มันก่อตัวสูงขึ้นไม่หยุดและไม่เพียงใจกลางทะเลเท่านั้น บรรดาชายฝั่งเองก็มีคลื่นสูงเช่นกัน          ปลาน้อยใหญ่ตื่นตัว มันวิ่งเล่นกับคลื่นน้ำอย่างไม่กลัวตาย          เรือใหญ่ลำหนึ่งที่อยู่ใจกลางทะเลกำลังจะจมลงใต้ทะเล          ลูกเรือทุกคนต่างพยายามว่ายน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่คลื่นน้ำมหาศาลนี้กลับทำให้พวกเขาไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย          ที่แท้ก่อนจะตาย มันก็วุ่นวายถึงเพียงนี้?!          ครื้นนนน!          และแล้วคลื่นน้ำหอบใหญ่ก็พัดร่างกายของพวกเขาเคลื่อนที่อีกครั้ง ครั้งนี้ไร้เรี่ยวแรงจนต้องปล่อยไปตามคลื่น          ตุ๊บๆๆๆ &