บททั้งหมดของ 撤离爱 ลี้ภัยรัก: บทที่ 91 - บทที่ 100

          หลังจากที่กำจัดก้างขวางคอไปแล้ว อวิ๋นเยว่เล่อก็เสพสุขกับการนอนซบหลี่เทียนเหยาอย่างเพลิดเพลิน มือของนางยังลูบที่แผ่นอกของเขาอย่างไม่กลัวตาย          หมับ! เทียนเหยาจับมือซุกซนเอาไว้ จูบที่มือนุ่มก่อนจะเอ่ยเสียงเบา          “เด็กน้อย อย่าซน”          อวิ๋นเยว่เล่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย คางเกยอยู่บนแผ่นอก ผมดำยาวของนางกระจายตามกรอบหน้า มีบางส่วนที่ตกลงบนตัวของหลี่เทียนเหยา          ความงามนี้ แทบจะทำให้คนในใต้หล้าสยบแทบเท้านาง          หลี่เทียนเหยายกมือลูบใบหน้างดงาม ลูบไปที่ริมฝีปากที่บวมช้ำของนางแล้วก็หักห้ามใจ เขากระชับกอดนางเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีก “ข้าง่วงแล้ว”          อวิ๋นเยว่เล่อชะงักไป หยุดซุกซนชั่วคราว “ข้าก็ง่ว

          บรรยากาศแสนหวานหยุดชะงักไป แม้แต่สายลมยังหยุดพัดราวกับว่ามันเองก็รับรู้ได้ว่าคนในห้องเริ่มอารมณ์ไม่ดีเสียแล้ว          อวิ๋นเยว่เล่อจับบ่าของหลี่เทียนเหยาก่อนจะตบเบาๆ “ศิษย์พี่ของข้าคนนี้ฝีมือในการปรุงยาไม่ด้อยเลย ว่างๆ ท่านชี้แนะเขาสักเล็กน้อยได้หรือไม่?”          หลี่เทียนเหยาปล่อยมือจากเอวบาง “ได้”          อวิ๋นเยว่เล่อเดินออกไปเปิดประตูห้อง พบใบหน้าเด็กน้อยของศิษย์พี่ยี่สิบของนางยืนสีหน้าเป็นกังวลอยู่ นางเลิกคิ้วก่อนจะเอ่ยถาม          “ศิษย์พี่ มีเรื่องอะไรหรือ?”          “ศิษย์น้อง มีคนมาที่สำนัก บอกว่าต้องการพบเจ้า แต่คุยกันไปคุยกันมากลับจะลงมือเสียแล้ว หาว่าพวกเรากักขังเจ้าเอาไว้ เจ้ารีบไปดูหน่อยว่า เจ้ารู้จักพวกเขาหรือไม่?”     

          บรรยากาศที่หน้าร้านเครื่องประดับเต็มไปด้วยไอสังหารอย่างที่หญิงสาวคนหนึ่งไม่ควรมี มันดุดัน เก่งกล้า ไม่กลัวตาย ดวงตาของนางราวกับมองไม่เห็นสิ่งใดอีกแล้วนอกจากคู่ต่อสู้          ไป่อิ๋งเยว่และอวิ๋นซีฉือไม่เคยเห็นบุตรสาวของพวกนางมีท่าทางเช่นนี้มาก่อน!          แต่ก่อนอวิ๋นเยว่เล่อจะสู้อย่างมีสติ คิดวางแผนอย่างรอบคอบ แต่มาวันนี้มันกลับแตกต่างออกไป ตอนนี้ทั้งสองคนเข้าใจแล้วว่า กระหายการสู้รบมันเป็นเช่นไร          มิน่าเล่า อวิ๋นเยว่เล่อถึงกลัวการกระหายการสู้รบของพวกนาง ตอนนี้มาเห็นท่าทางของบุตรสาวแล้วพวกนางเองก็กลัวว่าบุตรสาวจะบาดเจ็บเพราะขาดสติ!          ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเข้าไปห้ามอวิ๋นเยว่เล่อ ชายคนหนึ่งก็เหาะเข้ามาเสียก่อน ชุดสีดำและกลิ่นอายที่ทรงพลัง น้ำเสียงเขายังคงธรรมดา      &n

          กรอบแกร๊บ!          อวิ๋นเยว่เล่อบีบมือจนกระดูกลั่นเสียงดัง นางมองเจ้าสำนักเจียวเจี๋ยก่อนจะพยักหน้าให้กัน หลี่เทียนเหยา ไป่อิ๋งเยว่ และอวิ๋นซีฉือต่างพากันส่ายหน้า          บุตรสาวนางจะตีคนอีกแล้ว          อาชีพที่อวิ๋นเยว่เล่อถนัดที่สุดคงไม่พ้นตีคน และสถานที่นางจะตีคนไปด้วยได้เงินไปด้วยคือ สนามประลองอันดับหนึ่งแห่งดินแดนเวหาศ          แต่นางจะลงไปด้วยตัวตนเดิมไม่ได้ เพราะแบบนี้นางจึงปลอมตัวเป็นหนุ่มน้อยหน้ามนคนหนึ่งจากสำนักเจียวเจี๋ยวเพื่อลงประลอง          เจ้าสำนักเจียวเจี๋ยตบบ่าอวิ๋นเยว่เล่อ เอ่ยจริงจังราวกับทำการกอบกู้ใต้หล้า “การเงินของสำนักจะต้องพึ่งเจ้าแล้ว”          เงินที่ได้มาแบ่งกัน สำนักเจียวเจี๋ยได้สามส่ว

          ณ ร้านเครื่องประดับอันดับหนึ่ง          วันนี้ร้านเครื่องประดับปิดร้านหนึ่งวันอย่างหาได้ยาก ภายในร้านมีห้องของหลี่เทียนเหยาที่พึ่งสร้างขึ้นมาใหม่ กินพื้นที่กว้างขวาง แต่วันนี้มันกลับใช้ในการหารือเรื่องงานสำคัญ          ผู้ดูแลร้านที่หลี่เทียนเหยาซื้อกิจการต่างเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แต่ละคนต่างไม่เข้าใจว่านายท่านคนใหม่ของพวกเขาเรียกตัวมาด่วนด้วยเรื่องใด          ได้แต่หวาดกลัวว่าตนจะถูกเล่นงาน          หลี่เทียนเหยาเองก็แผ่พลังบางอย่างออกมาจนผู้ดูแลร้านต่างตื่นตกใจ ยังดีที่เจ้าของร้านเครื่องประดับแห่งนี้นับว่าใกล้ชิดกับหลี่เทียนเหยาอยู่บ้าง เขารีบเดินเข้ามาหาหลี่เทียนเหยาที่นั่งอยู่บนหัวโต๊ะ          “เอ่อ ไม่ทราบว่าวันนี้... มีเรื่องด่วนหรือนายท่าน?”  &n