All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ : Chapter 11 - Chapter 20

สาวใช้วางผ้าขี้ริ้วลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความเห็นใจเมื่อกล่าวถึงคู่หมั้นของเจ้านาย “การหมั้นหมายนี้เป็นคำสัญญาของนายท่านผู้เฒ่าทั้งสองฝ่ายตั้งแต่คุณหนูยังแบเบาะเจ้าค่ะ แต่หลายปีมานี้จวนราชครูของเราเจริญรุ่งเรืองขึ้น ส่วนจวนกั๋วกงกลับเงียบเหงาลง แม้จะมีบรรดาศักดิ์สูงส่งแต่ก็ไร้อำนาจในราชสำนัก กู้ซื่อจื่อผู้นี้... เอ้อ... บ่าวได้ยินมาว่าเขาเป็นคุณชายเสเพล วันๆ เอาแต่ขลุกตัวอยู่ที่หอหอมหมื่นลี้ ไม่เอาถ่านเลยสักนิด ฮูหยินรองจึงยุยงให้นายท่านหาทางถอนหมั้นอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ”หลินซีเลิกคิ้ว “เสเพลหรือ แล้วทางวังหลวงเล่า ไม่มีท่าทีอันใดกับจวนกั๋วกงเลยหรือ”“มีเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถารีบพยักหน้า “ข่าวลือช่วงนี้หนาหูมาก ว่าไทเฮาทรงหมายตาคุณหนูตระกูลจางให้แต่งเข้าจวนกั๋วกง หวังจะใช้ตระกูลจางที่เป็นพระญาติเข้าไปควบคุมทรัพย์สินและกองกำลังลับของจวนกั๋วกง กู้ซื่อจื่อจึงพยายามทำตัวเหลวไหลเพื่อหลีกหนีการพระราชทานสมรสครั้งนี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเจ๊ใหญ่ยุค 90 ก็เปล่งประกายเจิดจ้า รอยยิ้มการค้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่“ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวแท้ๆ” หลินซีพึมพำกับตัว

อาต้ายื่นกล่องไม้จันทน์ใบเล็กส่งให้ “ซื่อจื่อฝากสิ่งนี้มาคืนให้ท่านด้วยขอรับ พร้อมกับฝากคำพูดมาว่า ‘ทุนรอนของสตรี ข้าไม่หน้าด้านเก็บไว้ดมเล่นหรอกนะ เก็บไว้ทำทุนเถิด แล้วอย่าลืมส่วนแบ่งของข้าก็พอ’ ขอรับ”หลินซีรับกล่องไม้มาเปิดดู ภายในคือตั๋วเงินสี่ร้อยตำลึงที่นางลืมทิ้งไว้บนโต๊ะในหอคณิกาเมื่อคืน ซ้อนทับอยู่บนแผ่นป้ายทองเหลืองสลักคำว่า ‘กั๋วกง’ อย่างวิจิตร มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง บุรุษเสเพลผู้นั้นรอบคอบกว่าที่ตาเห็นนัก การที่เขาส่งเงินคืนมาพร้อมป้ายอาญาสิทธิ์ เป็นการแสดงความจริงใจในฐานะหุ้นส่วนอย่างชัดเจน“พวกเจ้ามีวรยุทธ์หรือไม่” หลินซีปิดกล่องไม้พลางเอ่ยถาม“ข้าน้อยสองพี่น้องเป็นองครักษ์เงาระดับกลางของจวนกั๋วกง หากต้องรับมือกับนักเลงหัวไม้หรือบ่าวไพร่ธรรมดา สิบคนก็ไม่ใช่ปัญหาขอรับ” อาเอ้อตอบกลับอย่างฉะฉาน“ดีมาก” หลินซีพยักหน้า “เสี่ยวเถา เตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราจะไปทำความสะอาดร้านกัน”ตลาดตะวันออกยามซื่อ (09.00-10.59 น.) เป็นศูนย์กลางการค้าของชนชั้นสูง ร้านรวงสองข้างทางล้วนตกแต่งอย่างหรูหรา ผู้คนที่เดินจับจ่ายใช้สอยหากไม่ใช่ฮูหยินขุนนางก็เป็นคุณหนูตระกูลคหบดีใหญ่ท่ามกลา

“เวลาคือเงินคือทอง การค้าที่ชักช้าคือการเปิดโอกาสให้คู่แข่ง” หลินซีลุกขึ้นยืน ดวงตาแน่วแน่ “สามวันหลังจากนี้ ร้านร้อยบุปผาจะเปลี่ยนชื่อเป็น ‘หอมจรุงใจ’ และข้าจะทำให้ถนนสายตะวันออกแห่งนี้ ต้องจดจำชื่อร้านของข้าไปตลอดกาล”ร่างขององครักษ์ทั้งสองเร้นกายออกไปปฏิบัติภารกิจอย่างรวดเร็ว หลินซีหันกลับมามองแผนผังบนโต๊ะ ร่างกายของนางอาจจะยังไม่สมบูรณ์พร้อม แต่สมองและประสบการณ์ของนักเลงธุรกิจยุค 90 กำลังทำงานอย่างเต็มกำลังในขณะที่หลินซีกำลังง่วนอยู่กับการสร้างอาณาจักรการค้าของตนเอง ข่าวการบุกยึดร้านด้วยกำลังองครักษ์จวนกั๋วกง ก็ลอยไปเข้าหูฮูหยินรองที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในจวนราชครูเป็นที่เรียบร้อยปังถ้วยชาเคลือบชั้นดีถูกฟาดลงกับพื้นจนแตกกระจาย หวังซื่อผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ หายใจฟืดฟาดราวกับวัวกระทิงที่ถูกยั่วโมโห“มันกล้าดียังไง นังเด็กเหลือขอนั่นไปเอาป้ายอาญาสิทธิ์จวนกั๋วกงมาจากไหน” หวังซื่อตวาดลั่นใส่หวังต้าที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น“ขะ... ข้าน้อยก็ไม่ทราบขอรับ จู่ๆ นางก็โผล่มาพร้อมกับองครักษ์ฝีมือดี อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของแล้วไล่พวกข้าน้อยออกมา ฮูหยินรอง ท่านต้องให้ความเ

ภายในห้องทำงานด้านหลัง หลินซีนั่งนับตั๋วเงินและก้อนตำลึงเงินด้วยความเบิกบานใจ กำไรสุทธิจากการเปิดร้านเพียงวันเดียว หักต้นทุนค่าวัสดุและค่าจ้างช่างไม้แล้ว สูงถึงแปดร้อยตำลึงเงิน นี่มันยิ่งกว่าการปล้นโรงรับจำนำเสียอีก“คุณหนู เราทำได้แล้วเจ้าค่ะ ขายหมดเกลี้ยงเลย” เสี่ยวเถาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความปีติ นางไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต“นี่แค่จุดเริ่มต้น เสี่ยวเถา” หลินซีลูบคลำตั๋วเงินในมือ “พรุ่งนี้เราต้องเร่งผลิตสบู่ลอตใหม่ เพิ่มกลิ่นสมุนไพรสำหรับบุรุษด้วย ขุนนางพวกนั้นถึงปากจะบอกว่าไม่สนเรื่องความงาม แต่ลึกๆ ก็อยากตัวหอมให้สาวๆ เหลียวมองทั้งนั้นแหละ”นางหันไปพยักหน้าให้อาต้าและอาเอ้อที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ “วันนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก เอาเงินนี่ไปแบ่งกันไปดื่มสุรากินเนื้อย่างให้อิ่มหนำเสีย” นางโยนเงินก้อนสิบตำลึงให้องครักษ์ทั้งสอง“ขอบพระคุณขอรับ คุณหนู” ทั้งสองรับเงินด้วยความตื่นเต้น การได้นายจ้างที่ทั้งเด็ดขาดและใจป้ำเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งนักในขณะที่เรือนท้ายจวนราชครูกำลังจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งชัยชนะ ณ เรือนหลักของหวังซื่อ บรรยากาศกลับอึมครึมและกดดันจนบ่าวไพร่ไม่กล้าหายใ

อาต้าและอาเอ้อรับมุกเจ้านายได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งสองก้าวสามขุมเข้ามาหาเสิ่นเยว่ซินด้วยใบหน้าถมึงทึง อาต้าถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะช้อนตัวคุณหนูรองขึ้นพาดบ่าราวกับแบกกระสอบข้าวสารเสิ่นเยว่ซินเบิกตากว้างด้วยความสยดสยอง หากนางถูกชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวอุ้มพาดบ่าประจานไปทั่วตลาดตะวันออก ชื่อเสียงความบริสุทธิ์ผุดผ่องของนางย่อมป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ขุนนางตระกูลใดจะกล้ามารับสตรีที่มีมลทินเช่นนางไปเป็นฮูหยิน“อย่านะ ถอยออกไป อย่ามาแตะตัวข้า” เสิ่นเยว่ซิน กรีดร้องเสียงหลง พยายามปัดป้องมือของอาต้าเป็นพัลวันหลินซียังคงไม่ยอมแพ้ นางทำท่าทางร้อนรนยิ่งกว่าเดิม “น้องรอง เจ้าอย่าดื้อรั้นสิ อาการเจ้าหนักมากนะ หากทนให้อุ้มไม่ไหว เสี่ยวเถา ไปเอามีดทำครัวมา ข้าจะตัดชุดผ้าไหมของนางออกตรงหน้าอกและช่วงขา เลือดลมจะได้เดินสะดวกขึ้น หากปล่อยให้เสื้อผ้ารัดแน่นเช่นนี้ นางอาจจะขาดใจตายได้”“มีดหรือ เอามีดมาตัดชุดข้ากลางตลาดเนี่ยนะ”เส้นความอดทนของเสิ่นเยว่ซินขาดผึง นางลืมเลือนบทบาทดอกบัวขาวผู้อ่อนแอไปจนหมดสิ้น ร่างที่เคยกองอยู่บนพื้นผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยค