All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 1 - Chapter 10

กู้สิงโจวชะงัก ร่างกายที่แข็งเกร็งของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้างดงามของภรรยาราวกับเห็นคนแปลกหน้า สตรีที่เคยตวาดด่าเขาเพียงเพราะบ่าวไพร่ชงชามาไม่ถูกใจ วันนี้กลับประคองเขาขึ้นจากโคลนตม“เจ้าแน่ใจหรือ ลี่จิน จากนี้ไปข้าไม่มีคฤหาสน์ ไม่มีคนรับใช้ ไม่มีแม้แต่อาหารดีๆ ให้เจ้ากิน” เขาเตือนสติ เสียงยังคงเจือความหวาดระแวง“ข้ามีมือมีเท้า ไม่ได้พิการเสียหน่อย” นางตอบปัดๆ ก่อนจะหันไปมองขุนนางที่ควบคุมการริบทรัพย์ “ในเมื่อท่านยึดคฤหาสน์แล้ว พวกเราก็จะไป ขอแค่เสื้อผ้าติดตัวไปคนละชุดคงไม่ขัดต่อกฎหมายกระมัง”ขุนนางผู้นั้นโบกมือไล่อย่างรำคาญ “จะไปไหนก็ไป อย่ามาเกะกะขวางตา”สวี่ลี่จินพยุงกู้สิงโจวเดินออกจากประตูคฤหาสน์บานใหญ่ที่เคยเป็นของพวกเขา ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สายฝนที่ตั้งเค้ามานานก็เทกระหน่ำลงมา ราวกับสวรรค์จงใจตอกย้ำความโชคร้ายผู้คนในเมืองหลวงที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดยืนมอง อดีตคหบดีผู้มั่งคั่งและภรรยาคนสวยเดินตากฝนย่ำไปตามถนนดินโคลน เสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาตามสายลม แต่สวี่ลี่จินทำหูทวนลม นางจับมือเขาไว้แน่น ไม่รู้ตัวเลยว่าฝ่ามือเล็กๆ ของนางกำลังถ่ายทอดความอ

“รับไปสิ” นางยื่นชามข้าวต้มและครึ่งหมั่นโถวให้กู้สิงโจวปรายตามองชามข้าวต้มในมือนาง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ข้าบอกแล้วว่าข้ากินมาแล้ว เจ้าหิวก็กินไปเถอะ ร่างกายเจ้าไม่คุ้นเคยกับความลำบาก ขืนอดข้าวเดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปอีก”“โกหกไม่เนียนเลยนะกู้สิงโจว” นางพูดสวนทันควัน ก่อนจะยัดชามดินเผาใส่มือเขาอย่างเอาแต่ใจ “ข้าแบ่งให้แล้วก็กินๆ ไปเถอะ ข้ากินคนเดียวไม่หมดหรอก หากท่านหิวตายไป ใครจะออกไปทำงานหาเงินมาเลี้ยงข้าเล่า”ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหลุบมองอาหารในมือ สลับกับใบหน้างดงามของสตรีตรงหน้า คราบเขม่าควันที่เลอะเป็นทางบนแก้มขาวๆ ของนางไม่ได้ทำให้นางดูอัปลักษณ์ลงเลย กลับดูมีชีวิตชีวาและจับต้องได้มากกว่าตอนที่นางนั่งทาชาดอยู่ในจวนหลังใหญ่เสียอีกเขาสูดลมหายใจลึก ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป มือหยาบกร้านตักข้าวต้มเข้าปากเงียบๆ ความร้อนของน้ำแกงใสๆ ไหลลงสู่กระเพาะที่ว่างเปล่า บรรเทาอาการแสบร้อนจากการอดอาหารมาทั้งวันได้เป็นอย่างดี หมั่นโถวแป้งหยาบที่ปกติเขาคงโยนทิ้งให้สุนัขกิน บัดนี้กลับมีรสชาติหวานล้ำอย่างประหลาดสวี่ลี่จินเองก็กลับไปนั่งกินส่วนของตัวเองที่หน้าเตาไฟ ข้าวต้มจืดชืดไร้รสชาติ ห

ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากปลายเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ สวี่ลี่จินเบิกตากว้างมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยอมคุกเข่าอยู่แทบเท้านาง มือหยาบกร้านที่เคยจับแต่พู่กันและตำรา บัดนี้กำลังวักน้ำอุ่นล้างคราบสกปรกบนหลังเท้าให้นางอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือของเขานวดคลึงเบาๆ ฝ่าเท้าที่ปวดเกร็ง คลายความเมื่อยล้าให้มลายหายไปเป็นปลิดทิ้งกู้สิงโจว บุรุษผู้มีสายเลือดหยิ่งทะนงแห่งตระกูลกั่วกง ชายผู้ที่ในอนาคตจะก้าวขึ้นเป็นจอหงวนอันดับหนึ่งและขุนนางผู้กุมอำนาจล้นฟ้า วันนี้เขากำลังคุกเข่าล้างเท้าให้สตรีที่เคยด่าทอเหยียดหยามเขาสารพัด“เจ้ายืนมาทั้งคืน ขาบวมหมดแล้ว แช่น้ำอุ่นเสียหน่อยจะได้สบายขึ้น” เขาเอ่ยทำลายความเงียบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง รอยแยกแตกบนหลังมือของเขาตัดกับผิวขาวเนียนของเท้านางอย่างชัดเจนก้อนเนื้อในอกของสวี่ลี่จินบีบรัดตัวอย่างรุนแรง ขอบตาของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในโลกก่อนนางปากกัดตีนถีบสู้ชีวิตมาเพียงลำพัง ไม่เคยมีใครมาคุกเข่าล้างเท้า คอยใส่ใจความเหนื่อยล้าของนางเช่นนี้มาก่อนในหัวของนางนึกย้อนไปถึงพล็อตนิยายบัดซบเรื่องนั้น นางร้ายหลอกขายชายผู้นี้เข้าหอนางโลมได้อย่างไร ช่างเป็นสตรีที่โง่งมไร้สมองที

สวี่ลี่จินทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างกระจาดเปล่า หอบหายใจแฮ่กๆ แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า นางล้วงถุงผ้าเล็กๆ ในอกเสื้อออกมาเทลงบนฝ่ามือ เสียงเหรียญทองแดงกระทบกันดังกริ๊งๆ เป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดในโลกนางเริ่มนับเงินอย่างรวดเร็ว หนึ่ง สอง สาม... ห้าสิบ... หนึ่งร้อยสี่สิบอีแปะหักทุนค่าถั่วเหลืองกับข้าวสารเมื่อวานยี่สิบอีแปะ เท่ากับว่าเช้านี้นางทำกำไรได้ถึงหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ นี่มันกำไรมหาศาลชัดๆ สวี่ลี่จินแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ นางลูบคลำเหรียญทองแดงในมืออย่างทะนุถนอมแม่ค้าขายผักข้างๆ มองด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน “แหม นังหนู วันแรกก็ขายดิบขายดีเชียวนะ ของประหลาดแบบนี้คนก็เห่อแค่ช่วงแรกเท่านั้นแหละ พรุ่งนี้ก็ไม่มีใครซื้อแล้ว”“ก็ถือว่าข้าโชคดีล่ะเจ้าค่ะ ท่านป้า” สวี่ลี่จินตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง ไม่สนใจคำค่อนขอด นางเก็บเงินใส่ถุงอย่างมิดชิด สะพายตะกร้าเปล่าขึ้นบ่า วันนี้นางได้ทุนคืนมาแล้ว แถมยังมีกำไร ต้องฉลองเสียหน่อยขาเรียวก้าวฉับๆ ตรงไปยังแผงขายเนื้อเขียงหมูที่อยู่ท้ายตลาด เงินหนึ่งร้อยอีแปะซื้อเนื้อแดงชั้นดีไม่ได้มากนัก แต่นางไม่ได้เล็งเนื้อแดง นางเล็งไปที่กระดูกหมูติดเนื้อชิ้นโตที่ถู

“ข้าจะไปซื้อถั่วเหลืองร้านใหญ่ เห็นว่าราคาถูกกว่าหากซื้อแบบยกกระสอบ และจะแวะดูเครื่องเทศมาทำน้ำแกงด้วย ท่านทำงานท่าเรือเหนื่อยแทบตาย จะให้มาเดินเบียดเสียดซื้อของจุกจิกพวกนี้ได้อย่างไร ข้าดูแลตัวเองได้น่า” นางตอบปัดๆ พร้อมกับล้มตัวลงนอน หันหลังให้เขาเป็นเชิงตัดบทกู้สิงโจวมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นชั่วครู่ ลมหายใจทอดถอนออกมาเบาๆ เขายอมรับว่าสตรีผู้นี้ดื้อรั้นและมีหัวการค้ามากกว่าที่เขาคิด หากนางตั้งใจจะทำอะไร ใครก็ห้ามไม่ฟังเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากโม่ถั่วและจัดการงานบ้านเสร็จสิ้น สวี่ลี่จินไม่ได้นำเต้าหู้ไปขายที่ตลาดชานเมืองอย่างเคย แต่นางมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเมืองหลวงความเจริญของตลาดกลางเมืองช่างแตกต่างจากย่านสลัมราวฟ้ากับเหว ร้านค้าริมถนนสร้างด้วยอิฐและไม้ชั้นดี ป้ายร้านลงรักปิดทอง ตึกรามบ้านช่องโอ่อ่า หญิงสาวเดินลัดเลาะเข้าไปในร้านขายผ้าตระกูลหลิว ซึ่งเป็นร้านที่นางคุ้นเคยดีในความทรงจำของร่างเดิมเถ้าแก่ร้านจำนางไม่ได้ เพราะเสื้อผ้าหยาบๆ และใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอาง สวี่ลี่จินไม่สนใจสายตาประเมินของหลงจู๊ นางเดินตรงไปยังมุมเสื้อผ้าสำเร็จรูปสำหรับบุรุษสายตาจดจ้องไปยังเสื้อคลุมตัวยาวสีน้ำเ