All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 11 - Chapter 20

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง แววตาที่เคยมืดมนและเต็มไปด้วยกำแพง บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน“ลี่จิน ขอบใจเจ้ามากนะ” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบแผ่วเบา ราวกับมีเพียงพวกเขาแค่นั้นที่ได้ยินสวี่ลี่จินรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงประหนึ่งตีกลองรบ นางพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อปกปิดความเขินอาย “ขอบใจอะไรกัน ข้าลงทุนกับท่านไปตั้งเยอะ หากท่านไม่รีบตั้งใจทำงานหาเงินมาคืนข้า ข้าจะคิดดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบเลยคอยดู”คำพูดร้ายกาจที่ขัดกับใบหน้าแดงระเรื่อทำเอากู้สิงโจวหลุดเสียงหัวเราะออกมา เขาไม่ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้าไปใกล้อีกนิด โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน“เงินแค่นั้น ข้าจะหามาคืนเจ้าสิบเท่า ร้อยเท่า ในวันข้างหน้า ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องมาสวมเสื้อผ้าหยาบๆ หรือลำบากตื่นตั้งแต่ไก่โห่เพื่อมาหน้าดำหน้าแดงอยู่หน้าเตาไฟอีก ข้าขอสัญญา”คำสัญญาที่หนักแน่นราวกับสลักลงบนแผ่นหิน ทำให้สวี่ลี่จินชะงักไป นิยายเรื่องนี้ พระเอกคลั่งรักและยึดมั่นในคำสัญญามาก นางรู้ดีว่าหากเขาพูดออกมาแล้ว เขาจะทำมันให้ได้อย่างแน่นอนนางช้อนตามองเขา ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มอ่อนหวาน “ข้าไม่ได้ต้องกา

ชายชราหยุดเดิน นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียม “ในเมื่อลำบากแค่นี้ยังสู้ไหว ข้าก็จะเพิ่มบททดสอบให้พวกมันอีกสักหน่อย ไปสั่งการลงไป ให้คนของเราไปที่ตรอกโรงเตี๊ยม จ้างพวกอันธพาลปลายแถวไปเยี่ยมเยียนแผงขายเต้าหู้นั่นเสียหน่อย ทำให้พวกมันรู้ว่าการเป็นชาวบ้านไร้อำนาจหนุนหลัง มันน่าสมเพชและถูกเหยียบย่ำได้ง่ายดายเพียงใด”“นายท่าน... แต่คุณชายใหญ่วรยุทธ์ไม่เลว หากอันธพาลพวกนั้นรังแกฮูหยิน คุณชายอาจจะลงมือทำร้ายคนจนเกิดเรื่องใหญ่ได้นะขอรับ” พ่อบ้านฝูท้วงติงด้วยความกังวล“ก็ให้มันเกิดเรื่องไปสิ” กู้ฉางชิงตวาด “ยิ่งมันก่อเรื่องตีรันฟันแทง มันก็จะยิ่งตระหนักได้ว่ากำปั้นของกรรมกรแบกหาม ไม่อาจสู้กฎหมายและอำนาจในมือขุนนางได้ หากมันอยากปกป้องเมียรักของมัน มันก็ต้องตะเกียกตะกายกลับมาสอบขุนนาง ไปจัดการตามที่ข้าสั่งซะ อย่าให้มีพิรุธสาวมาถึงจวนกั่วกงได้”“รับทราบขอรับ” พ่อบ้านฝูรับคำสั่งก่อนจะถอยหลังออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วกู้ฉางชิงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเมืองหลวงยามนี้ถูกเมฆดำทะมึนบดบังจนสิ้นแสงอาทิตย์ เขาหลับตาลงช้าๆสิงโจวเอ๋ย ปู่ทำทุกอย่างก็เพื่อปูทางให้เจ้าก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่ส

ริมฝีปากหยักลึกพรมจูบไปตามซอกคอและลาดไหล่เนียน ฝากฝังรอยรักสีสดไว้ทุกตารางนิ้วที่ลากผ่าน ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกเกลียวคลื่นแห่งความวาบหวามซาบซ่านพัดพาไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ทุกการสอดประสานแนบแน่นตอกย้ำถึงความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน“ลี่จิน... ลี่จินของข้า” กู้สิงโจวกระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู นัยน์ตาคมกริบที่จ้องมองนางในความมืดสลัวเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ลึกล้ำสุดหยั่ง เขาสอดประสานสิบนิ้วเข้ากับมือเล็กแล้วกดแนบลงกับฟูกนอน เร่งจังหวะรักให้ดุดันและรุกล้ำมากยิ่งขึ้นจนเตียงไม้เก่าๆ สั่นคลอนตามแรงอารมณ์เสียงครางหวานหูที่ไม่อาจกลั้นไว้ผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของชายหนุ่ม ดังก้องอยู่ในกระท่อมหลังเล็กระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับบทเพลงรักที่แผดเผาค่ำคืนอันหนาวเหน็บให้ร้อนรุ่มไปตลอดทั้งคืนท่ามกลางพายุแห่งการเปลี่ยนแปลงและชะตากรรมที่ไม่อาจคาดเดา ในค่ำคืนนี้ สวี่ลี่จินและกู้สิงโจวได้หลอมรวมร่างกายและจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์ พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้ร่วมชะตากรรมที่ต้องสู้ชีวิตอีกต่อไป แต่คือสามีภรรยาที่ผูกพันลึกซึ้งและจะไม่มีวันปล่อยมือจากกันไม่ว่

ชายหนุ่มจิ๊ปากเบาๆ ขัดใจ แต่ก็ยอมเดินไปก่อไฟต้มน้ำตามคำสั่งแต่โดยดี ท่าทางเชื่อฟังภรรยาของเขามันช่างขัดกับภาพลักษณ์ดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงซูหวั่นถิงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่ง สตรีที่ช่วยเหลือนางมีท่าทีเป็นผู้นำและกล้าหาญ ส่วนบุรุษที่ดูน่ากลัวผู้นั้น แม้จะแสดงออกว่าไม่พอใจ แต่ก็ยอมทำตามที่ภรรยาสั่งทุกอย่างด้วยความเต็มใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันช่างดูแปลกประหลาด แต่กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและห่วงใยอย่างแท้จริง“เข้ามาสิ ถิงถิง มานั่งข้างเตาไฟก่อน ข้าจะไปหาเสื้อผ้าแห้งๆ มาให้เปลี่ยน” สวี่ลี่จินกวักมือเรียกเด็กสาวก้าวเข้ามาในกระท่อม แสงตะเกียงสลัวสาดส่องให้เห็นสภาพความเป็นอยู่ที่ยากไร้ แต่ไม่รู้ทำไม นางกลับรู้สึกว่าสถานที่ซอมซ่อแห่งนี้ ปลอดภัยและอบอุ่นกว่าจวนเสนาบดีอันกว้างใหญ่ที่นางจากมาเสียอีกซูหวั่นถิงรับเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบของสวี่ลี่จินมาถือไว้ นางมองแผ่นหลังของสองสามีภรรยาที่กำลังช่วยกันเทน้ำร้อนใส่กะละมังไม้ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว‘พี่สาวผู้นี้ช่างดีเหลือเกิน ข้าหวังว่าสักวัน ข้าจะได้พบกับบุรุษที่รักและปกป้องข้า เหมือนที่พี่ชายผู้นี้ปกป้องนางบ้าง

คนพวกนั้นมาทำอะไรที่นี่ ซุ่มดูใครอยู่กันแน่ หรือว่า... เป้าหมายของพวกเขาไม่ได้มาตามหานาง แต่มาจับตาดูสองสามีภรรยาคู่นี้เด็กสาวค่อยๆ ถอยกรูดกลับเข้ากระท่อมอย่างเงียบเชียบที่สุด หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว นางไม่รู้ว่าพี่ลี่จินกับพี่ชายผู้สง่างามผู้นั้นไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลคนใดเข้า แต่ที่แน่ๆ ภัยร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กระท่อมซอมซ่อแห่งนี้แล้วนางกำหมัดแน่นในความมืด พี่ลี่จินมีบุญคุณช่วยชีวิตนางไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางจะไม่มีวันทอดทิ้งพี่สาวคนนี้เด็ดขาด ต่อให้นางต้องงัดเอาฐานะคุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีออกมาข่มขู่คนพวกนั้น นางก็จะทำรุ่งอรุณมาเยือนพร้อมกับหมอกจางที่ลอยต่ำเรี่ยพื้น ซูหวั่นถิงตื่นขึ้นมาด้วยสภาพขอบตาคล้ำราวกับหมีแพนด้า เมื่อคืนนางแทบไม่ได้ข่มตาหลับ ภาพเงาดำขององครักษ์ที่ซุ่มดูอยู่หลังโขดหินยังคงตามหลอกหลอน นางอยากจะบอกเรื่องนี้กับสวี่ลี่จินใจแทบขาด แต่เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของพี่สาวที่กำลังง่วนอยู่กับการตักน้ำเต้าหู้ นางก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอไปหากบอกไปตอนนี้ พี่ลี่จินคงตื่นตระหนก ซ้ำยังอาจทำให้กู้สิงโจวต้องออกไปปะทะกับคนพวกนั้นจนบาดเจ็บอีก นางเป็นเพียงผู้อาศัย