All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 31 - Chapter 40

คำพูดนั้นราวกับมีดนับพันเล่มทิ่มแทงลงกลางใจ สวี่ลี่จินเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ ความเหมาะสมทางฐานะคือสิ่งสำคัญที่สุด แต่ความรักความผูกพันที่นางและกู้สิงโจวมีให้กันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มันคือของจริง“เขาไม่ได้รักผู้หญิงที่ยศถาบรรดาศักดิ์” นางเถียงเสียงแข็ง “ต่อให้ข้าเป็นแค่แม่ค้าขายเต้าหู้ เขาก็ไม่เคยรังเกียจ ท่านอย่าเอาความคิดเน่าเฟะของพวกขุนนางมาตัดสินความรู้สึกของพวกเรา”กู้ฉางชิงแค่นหัวเราะอย่างสมเพช “ความรักงั้นรึ ช่างเป็นข้ออ้างที่น่าขันนัก เจ้าคิดว่าความรักของกรรมกรแบกหามกับความรักของจอหงวนผู้กุมอำนาจล้นฟ้า มันจะเหมือนกันรึ วันนี้มันตกอับ มันอาจจะซาบซึ้งใจที่เจ้าให้ข้าวมันกิน แต่เมื่อใดที่มันสวมหมวกจอหงวน ก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง มีสตรีสูงศักดิ์นับร้อยมาทอดสะพานให้ เจ้าคิดหรือว่ามันจะยังเชิดชูแม่ค้าเต้าหู้เช่นเจ้าเป็นฮูหยินเอก”“ข้าเชื่อใจสามีของข้า” นางตอบกลับทันควัน แววตาเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลชายชรามองความดื้อดึงของหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นลงจนถึงขีดสุด ในเมื่อไม้อ่อนและคำพูดถากถางใช้ไม่ได้ผล ก็ถึงเวลาต้องใช้ไพ่ตาย“ความเชื่อใจของเจ้ามันช่างไร้ค่าน

อาการคลื่นไส้อย่างรุนแรง เหม็นกลิ่นอาหาร ซ้ำเมื่อลองนับวันเวลาดู ระดูของนางก็ขาดหายไปกว่าเดือนครึ่งแล้ว ทั้งที่ปกติมาตรงเวลาเสมอ สวี่ลี่จินไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา ในโลกก่อนนางมีความรู้รอบตัวมากพอที่จะเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเองนางกำลังตั้งครรภ์ มีสายเลือดของกู้สิงโจวกำลังเติบโตอยู่ในท้องของนางหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม สวี่ลี่จินกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไปบัดซบสิ้นดี สวรรค์ช่างเล่นตลกร้ายกาจนัก ประทานสายใยชีวิตมาให้ในเวลาที่นางกำลังจะสูญเสียทุกสิ่ง หากนางยังดึงดันอยู่เคียงข้างเขา ปู่ของเขาก็จะส่งหลักฐานคดียักยอกทรัพย์ให้ทางการ กู้สิงโจวจะถูกประหารชีวิต และลูกในท้องของนางก็จะกลายเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่อย่างไม่ลืมตาดูโลก หรือร้ายกว่านั้น อาจจะต้องรับโทษทัณฑ์ไปด้วยมีเพียงทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของบุรุษที่นางรักและลูกในท้องไว้ได้ คือนางต้องยอมรับบทนางร้ายคบชู้ และขอหย่าขาดจากเขาให้เด็ดขาดที่สุด ทำให้เขาเกลียดชังนางจนไม่อยากตามหา แล้วนางจะหนีไปให้ไกลที่สุด ซ่อนตัวและเลี้ยงดูลูกคนนี้ด้วยตัวนางเอง“แม่จะปกป้องเจ้าเอง และจะปกป้องพ่อของ

เมฆสีตะกั่วเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมท้องฟ้าเมืองหลวงตั้งแต่ช่วงบ่าย สายลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกจนบานหน้าต่างไม้ไผ่ผุพังตีกันเสียงดังปึงปัง บรรยากาศอึมครึมราวกับสวรรค์กำลังรับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในกระท่อมซอมซ่อแห่งนี้สวี่ลี่จินนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเก่า บนนั้นมีกระดาษเซวียนจื่อแผ่หลาอยู่ นางจรดปลายพู่กันลงไป มือเล็กที่เคยมั่นคงยามหั่นเต้าหู้บัดนี้สั่นสะท้านจนตัวอักษรบิดเบี้ยว หยดหมึกสีดำร่วงหล่นลงบนกระดาษไม่ต่างจากหยาดน้ำตาที่นางพยายามกลั้นเอาไว้สุดกำลัง‘หนังสือหย่า’ตัวอักษรสามคำนี้หนักอึ้งราวกับภูเขาไท่ซานกดทับลงกลางอก เนื้อความในจดหมายระบุชัดเจนว่านาง สวี่ลี่จิน ขอตัดขาดความเป็นสามีภรรยากับกู้สิงโจว ด้วยเหตุผลว่าทนความยากลำบากไม่ไหว และได้พบพานบุรุษใหม่ที่เพียบพร้อมกว่าซูหวั่นถิงที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่ห่อผ้าใบเล็กอยู่มุมห้อง ลอบมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของพี่สาวแล้วก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากร้องไห้เงียบๆ เด็กสาวรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ต้องใช้ความกล้าหาญและความเสียสละมากเพียงใด พี่ลี่จินกำลังจะทิ้งหัวใจของตัวเองไว้ที่นี่ เพื่อให้ผู้ชายที่นางรักได้มีชีวิตอยู่ต่อไป“ถิงถิง” สวี่ล

“ถิงถิง ออกมา” สวี่ลี่จินไม่ตอบรับคำขอร้องของเขา นางตะโกนเรียกเด็กสาวที่ซ่อนตัวอยู่ ซูหวั่นถิงรีบวิ่งออกมาร้องไห้กระซิก หอบห่อผ้าวิ่งไปหลบหลังผู้ติดตามของลู่จินเฉิง“คุณชายลู่ พาถิงถิงออกไปรอที่รถม้าก่อน ประเดี๋ยวข้าจะตามไป” นางสั่งการโดยไม่ละสายตาจากกู้สิงโจว ปิ่นเงินยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอลู่จินเฉิงมองภาพอันบีบคั้นหัวใจนั้นด้วยความสะเทือนใจ เขาจำใจต้องสั่งให้ลูกน้องพาซูหวั่นถิงออกไปตามแผน ทิ้งให้สองสามีภรรยาเผชิญหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อประตูไม้ไผ่ปิดลง สวี่ลี่จินก็ค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทางประตูอย่างระมัดระวัง หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้ม แต่นางกลับฝืนยิ้มเยาะหยัน“ลาก่อน กู้สิงโจว ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย ท่านจงอยู่กับกองตำราของท่านไปจนตายเถิด”นางสะบัดหน้า หมุนตัวเปิดประตูแล้ววิ่งฝ่าลมหนาวออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองบุรุษที่ยืนหยัดอยู่กลางกระท่อมราวกับรูปสลักหินอีกเลยกู้สิงโจวยืนนิ่งงัน แขนทั้งสองข้างทิ้งตกลงข้างลำตัวอย่างหมดเรี่ยวแรง เขามองเศษกระดาษหนังสือหย่าที่เกลื่อนกลาดบนพื้น มองรอยเลือดหยดเล็กๆ ของนางที่ทิ้งไว้เสียงรถม้าบดทับถนนดินลูกรังดังไกลออกไปเ

เวลาสามวันสามคืนในสนามสอบหลวงสิ้นสุดลง บัณฑิตหลายคนถูกหามออกมาเพราะทนความหนาวและความกดดันไม่ไหว แต่กู้สิงโจวกลับเดินออกมาด้วยท่าทีผ่าเผยเมื่อเห็นพ่อบ้านฝูและเหล่าองครักษ์ของจวนกั่วกงมายืนรอรับ ชายหนุ่มก็ปรับสีหน้าให้กลายเป็นคุณชายผู้ว่าง่าย เขาส่งยิ้มบางๆ ให้พวกมัน แต่เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าเมืองหลวงที่เริ่มมีแสงแดดอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมา นัยน์ตาของเขากลับมืดมิดและเยือกเย็นจนน่าขนลุกมุมปากหยักลึกกระตุกเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ชายหนุ่มซ่อนกำหมัดแน่นไว้ในแขนเสื้อ‘รอข้าก่อนเถิด ลี่จิน... เมื่อป้ายทองคำสลักชื่อจอหงวนถูกประดับหน้าจวนเมื่อใด วันนั้นข้าจะฉีกหน้ากากสุนัขรับใช้นี้ทิ้ง แล้วเหยียบตาเฒ่ากู้ฉางชิงให้จมดินให้สาสมกับที่มันเคยบีบบังคับข้า! และเมื่อข้ากุมอำนาจล้นฟ้า ข้าจะพลิกแผ่นดินล่าตัวเจ้ากลับมา ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปหลบซ่อนอยู่หลังชู้รักคนใด ข้าก็จะกระชากตัวเจ้ามาเป็นของข้า ต่อให้ต้องจับเจ้าขังไว้ในกรงหมู ล่ามโซ่ผูกติดไว้ข้างเตียง ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าคลาดสายตาไปจากข้าได้อีกชั่วชีวิต!’“ฮัดชิ้ว!”สวี่ลี่จินยกผ้าแพรเช็ดหน้าขึ้นปิดปากจามเสียงดังสนั่น ขณะกำลังนั่งดี