All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 61 - Chapter 66

เสียงเรียกหวานใสคุ้นหูดังมาจากหน้าประตู ซูหวั่นถิงในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มือข้างหนึ่งกุมหน้าท้องที่นูนป่องอายุครรภ์ราวห้าเดือนไว้หลวมๆ โดยมีลู่จินเฉิงคอยประคองอยู่เคียงข้างไม่ห่างราวกับกลัวว่าภรรยาจะสะดุดมดล้ม“ถิงถิง คุณชายลู่ มาถึงกันเร็วนัก ท้องโตขนาดนี้แล้วยังจะดื้อออกมารับลมเช้าอีกประเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” สวี่ลี่จินรีบเดินเข้าไปรับหน้า บ่นอุบอิบด้วยความเป็นห่วง แต่รอยยิ้มกลับกว้างจนถึงดวงตา“ข้าอยู่แต่ในเรือนจนอุดอู้ไปหมดแล้วเจ้าค่ะ วันนี้วันเกิดหลานชายตัวน้อยทั้งที ข้าจะพลาดได้อย่างไร” ซูหวั่นถิงหัวเราะคิกคัก ยื่นกล่องของขวัญที่ทำจากไม้จันทน์หอมให้อาจาวรับไป “นี่เป็นกำไลหยกสลักลายเมฆาป้องกันภัย ข้ากับท่านพี่ตั้งใจไปเลือกที่ร้านเครื่องประดับด้วยตัวเองเลยนะเจ้าคะ หวังว่าจื่ออันจะชอบ”“พวกเจ้านี่เกรงใจกันเกินไปแล้ว กิจการผ้าไหมช่วงนี้ยุ่งจะตายไป ยังอุตส่าห์ปลีกเวลามาอีก” สวี่ลี่จินผายมือเชิญทั้งสองให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก สั่งให้บ่าวรับใช้รินชาสมุนไพรบำรุงครรภ์มาต้อนรับลู่จินเฉิงคลี่พัดจีบออกพัดเบาๆ แววตาของพ่อค้าหนุ่มเต็มไปด้วยความสุข

สวี่ลี่จินมองภาพสองพี่น้องแล้วส่ายหน้าอย่างเอ็นดู นางก้าวเดินไปหาลูกทั้งสอง แต่ยังไม่ทันถึงตัว เสียงฝีเท้าม้าควบกึกก้องก็ดังมาจากทางเข้าไร่ อาชาสีนิลตัวเขื่องทะยานฝ่าหมอกควันแห่งความร้อนเข้ามา ก่อนจะชะลอฝีเท้าและหยุดนิ่งอยู่ริมทางเดิน บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มกระโดดลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม“ท่านพ่อมาแล้ว” กู้ซินหรานร้องเสียงหลง ทิ้งพี่ชายแล้ววิ่งเตาะแตะเข้าไปหาผู้เป็นบิดาทันทีกู้สิงโจวย่อตัวลงรับร่างเล็กจ้อยของบุตรสาวเข้าสู่อ้อมกอด ช้อนตัวนางขึ้นอุ้มแล้วหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความมันเขี้ยว รังสีความน่าเกรงขามที่ใช้ปราบปรามขุนนางในท้องพระโรงมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงบิดาผู้หลงใหลบุตรสาวอย่างหาตัวจับยาก“สิงโจว ท่านหนีงานราชการมาอีกแล้วหรือ” สวี่ลี่จินเดินเข้าไปหา เอ่ยเย้าแหย่พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับเหงื่อตามไรผมให้เขา“วันนี้ศาลไม่มีคดีความใดให้ต้องไต่สวน ข้าจึงรีบควบม้ามาหาเจ้ากับลูกต่างหาก” เขาตอบเสียงนุ่ม เลื่อนมือข้างที่ว่างมากอบกุมมือของภรรยาไว้ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้างดงามที่เขาหลงรักอย่างลึกซึ้ง “ตากแดดนานเกินไปแล้ว ประเดี๋ยวผิวจะเสีย เอาล่ะ เด็กๆ วันนี้ท่านลุ

สวี่ลี่จินวางมือจากแป้งเกี๊ยวทันที รีบคว้าผ้าชุบน้ำมาเช็ดมือ “ถิงถิงมาแล้ว ไป พวกเราออกไปรับแขกกันเถิด”ที่หน้าประตูจวน ลู่จินเฉิงประคองฮูหยินของตนลงจากรถม้าอย่างทะนุถนอม ซูหวั่นถิงในวัยที่เติบโตเป็นสตรีเต็มวัยงดงามจับตา นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว มือจูงเด็กชายตัวน้อยวัยสี่หนาวที่หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบบิดามาไม่มีผิดเพี้ยน“พี่ลี่จิน ใต้เท้ากู้ สวัสดีปีใหม่เจ้าค่ะ” ซูหวั่นถิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสว่างไสว“ลมหนาวพัดแรงนัก รีบเข้ามาข้างในก่อนเถิด” สวี่ลี่จินเดินเข้าไปจับมือสหายรัก พานางเดินเข้าไปในโถงใหญ่ที่อบอุ่นการรวมตัวของสองครอบครัวในวันปีใหม่กลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาตลอดห้าปี เด็กๆ ทั้งสามคนเมื่อเจอกันก็จับกลุ่มวิ่งเล่นกันตามประสา กู้จื่ออันสวมบทบาทเป็นพี่ใหญ่คอยดูแลน้องสาวและน้องชายสกุลลู่ ในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสี่นั่งล้อมวงกันที่โต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง จิบชาหลงจิ่งและสุราอุ่นๆ“ปีที่ผ่านมา การค้าของสกุลลู่ขยายตัวไปถึงแดนใต้ไกลโพ้น ต้องขอบคุณใต้เท้ากู้ที่ช่วยปราบปรามโจรสลัดริมฝั่งแม่น้ำจนราบคาบ เส้นทางเดินเรือจึงปลอดภัยไร้กังวล” ลู่จินเฉิงยกจอกสุราขึ้นคารวะสหายกู้สิงโจวรับการคารวะและจ