All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 21 - Chapter 30

ในแคว้นต้าฉู่ ชนชั้นถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน ซื่อ หนง กง ซาง... บัณฑิตชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้า แม้เขาจะเคยเป็นคหบดีที่มั่งคั่งที่สุด มีเงินทองกองท่วมภูเขา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเบ็ดเสร็จของชนชั้นขุนนาง เขากลับกลายเป็นเพียงมดปลวกที่ถูกเหยียบขยี้ได้อย่างง่ายดาย กู้ฉางชิงต้องการสอนบทเรียนนี้แก่เขา ต้องการตบหน้าเขาให้ตื่นจากฝันว่าการเป็นพ่อค้านั้นไร้ค่าเพียงใดหากเขาตัวคนเดียว เขาคงทนกัดก้อนเกลือกินและสู้ยิบตาไม่ยอมก้มหัวให้ปู่ แต่บัดนี้เขาไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป เขามีสวี่ลี่จิน สตรีที่ยอมสวมผ้าป่านหยาบๆ ตื่นแต่ไก่โห่เพื่อทำเต้าหู้ขาย นางอุตส่าห์ลงทุนลงแรงดูแลเขา หากเขาตกงานและไม่มีเงินกลับบ้าน นางจะผิดหวังเพียงใดกู้สิงโจวเดินลากฝีเท้าที่หนักอึ้งกลับมายังกระท่อมชานเมืองในยามเว่ย (13.00-14.59 น.) ซึ่งเร็วกว่าปกติมากนักเมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมของน้ำแกงหมูตุ๋นก็ลอยมากระทบจมูก สวี่ลี่จินและซูหวั่นถิงกำลังนั่งนับเหรียญอีแปะบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวหันมาเห็นเขาก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ“อ้าว สิงโจว ทำไมวันนี้กลับเร็วนักเล่า ท่าเรือไม่มีของลงหรือ” นางเอ่ยถามพลางลุกขึ้นเดินมารับเสื

เมื่อทั้งสองมาถึงตลาดชานเมือง รถม้าไม้เนื้อดีของสกุลลู่ก็จอดรออยู่แล้ว วันนี้ลู่จินเฉิงมารับสินค้าด้วยตนเอง ชายหนุ่มสวมชุดผ้าไหมสีปีกแมลงทับซ้อน ยืนสง่างามอยู่ข้างรถม้า ทันทีที่เห็นร่างบอบบางของสตรีทั้งสองเดินเข้ามา รอยยิ้มอบอุ่นดุจสายลมวสันต์ก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา“เถ้าแก่เนี้ย แม่นางถิงถิง ลำบากพวกท่านแล้ว” ลู่จินเฉิงประสานมือคารวะ“ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะคุณชายลู่ มีเงินมาส่งถึงหน้าตลาดเช่นนี้ ข้ายินดีแบกมาทุกวัน” สวี่ลี่จินหัวเราะร่า นางวางตะกร้าลงแล้วขยิบตาให้ซูหวั่นถิง “ถิงถิง เจ้าช่วยยกห่อเต้าหู้ส่งให้คนของคุณชายลู่ทีนะ ข้าปวดไหล่เหลือเกิน ขอพักสักประเดี๋ยว”นางแสร้งทำเป็นนวดไหล่เดินเลี่ยงไปอีกทาง เปิดโอกาสให้หนุ่มสาวได้ใกล้ชิดกัน ซูหวั่นถิงเม้มริมฝีปากแน่นภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางก้มหน้าก้มตายกห่อใบตองบรรจุเต้าหู้ส่งให้ผู้ติดตามของสกุลลู่อย่างระมัดระวังลู่จินเฉิงลอบมองมือเล็กขาวเนียนที่โผล่พ้นแขนเสื้อผ้าป่านหยาบๆ ของเด็กสาว ในใจนึกเวทนาปนเอ็นดู “แม่นางถิงถิง เต้าหู้หนักถึงเพียงนี้ วันหลังให้เถ้าแก่เนี้ยจ้างเกวียนมาส่งเถิด ข้าจะออกค่าเกวียนให้เอง มือของสตรีไม่ควรต้องมาทนรับน้ำหนักเช่น

“มีข้ออ้างได้ตลอดเจียวนะ” สวี่ลี่จินบ่นอุบอิบ แต่นางก็รู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่ยอมให้นางต้องเหนื่อยยากเพียงลำพังแน่ นางจึงปล่อยให้เขาช่วยบีบน้ำเต้าหู้และทับก้อนหินจนเสร็จสิ้นกระบวนการ ก่อนจะไล่ตะเพิดเขาให้ไปอาบน้ำและกลับไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสือเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มทอแสง กิจวัตรประจำวันของครอบครัวเล็กๆ ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นระบบกู้สิงโจวชำระร่างกายจนสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มตัวเก่ง นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังก้มหน้าอ่านตำราอย่างมีสมาธิ เสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงฝนหมึกกลายเป็นดนตรีประกอบฉากที่ทำให้กระท่อมซอมซ่อดูมีชีวิตชีวาและสูงส่งขึ้นมาอย่างประหลาดทางด้านสวี่ลี่จินและซูหวั่นถิงก็ยุ่งหัวหมุนไม่แพ้กัน ออเดอร์จากคุณชายลู่หนึ่งร้อยก้อนถูกส่งมอบไปตั้งแต่ยามเฉิน จากนั้นพวกนางก็ต้องแบกเต้าหู้ส่วนที่เหลือไปขายที่ตลาดชานเมือง กิจการที่กำลังรุ่งเรืองทำให้มีลูกค้ามารุมล้อมจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจยามเว่ย (13.00-14.59 น.) สองสาวกลับมาถึงกระท่อมพร้อมกับตะกร้าที่ว่างเปล่าและถุงผ้าที่ตุงจนหนักอึ้งสวี่ลี่จินทรุดตัวลงนั่งบนเตียงกระดาน เ

มุมปากของกู้สิงโจวยกขึ้นเล็กน้อย ช่างบังเอิญเสียจริง หัวข้อนี้ตรงกับบทความจำลองที่เขาเคยเขียนให้สวี่ลี่จินอ่านไม่มีผิดเพี้ยน ประสบการณ์จากการเป็นคหบดีที่เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ ผนวกกับความยากลำบากที่เขาเพิ่งพานพบจากการเป็นกรรมกร ทำให้ปลายนิ้วที่จับพู่กันของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยเขาฝนหมึกจนได้ที่ ก่อนจะตวัดพู่กันลงบนกระดาษเซวียนจื่อ ตัวอักษรหนักแน่นทรงพลังหลั่งไหลออกมาจากความคิด ทะลวงผ่านเปลือกนอกอันสวยหรูของทฤษฎีขุนนาง และชำแหละถึงแก่นแท้ของปัญหาการทุจริตและการกระจายรายได้อย่างเฉียบขาดเวลาสามวันสองคืนในกระโจมสอบผ่านไปอย่างเชื่องช้า สำหรับบัณฑิตคนอื่นมันคือความทรมานแสนสาหัส แต่สำหรับกู้สิงโจว ผู้ซึ่งเคยแบกกระสอบข้าวสารตากพายุฝน การนั่งเขียนหนังสือในกระโจมแคบๆ กลับสุขสบายกว่าหลายเท่านักเมื่อสิ้นสุดเสียงฆ้องหมดเวลา ชายหนุ่มเดินออกจากสนามสอบด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง ท่ามกลางสภาพอิดโรยของบัณฑิตรอบข้าง เขามุ่งหน้ากลับกระท่อมซอมซ่อ ที่ซึ่งมีสตรีอันเป็นที่รักทำน้ำแกงร้อนๆ รอคอยเขาอยู่เจ็ดวันต่อมาบรรยากาศในตลาดชานเมืองฝั่งตะวันตกยังคงจอแจเช่นเคย สวี่ลี่จินและซูหวั่นถิงกำลังง่วนอยู่กับกา

มุมปากของสวี่ลี่จินกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน นางรู้อยู่เต็มอกมาตั้งนานแล้วว่า ‘ถิงถิง’ เด็กสาวที่หนีการแต่งงานมาหลบซ่อนตัวอยู่กับนาง แท้จริงแล้วก็คือ ‘ซูหวั่นถิง’ คุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนเสนาบดี หรือก็คือ ‘นางเอก’ ตัวจริงเสียงจริงของนิยายเรื่องนี้นั่นเอง!แต่ที่ผ่านมา นางเลือกที่จะปิดปากเงียบ แกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไม่รู้เรื่องรู้ราวเพื่อหวังจะเปลี่ยนเส้นทางของเนื้อเรื่อง ตามพล็อตเดิมในนิยาย เมื่อนางร้ายอย่างสวี่ลี่จินสวมเขาให้กู้สิงโจวและหลอกขายเขา ซูหวั่นถิงผู้นี้แหละที่จะเข้ามาเป็นแสงสว่างในชีวิตอันมืดมนของพระเอก นางจะหลงรักความเข้มแข็งของเขา และคอยสนับสนุนจนเขาได้เป็นจอหงวนแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันผิดเพี้ยนจากต้นฉบับไปหมดแล้ว กู้สิงโจวแทบไม่เคยชายตามองซูหวั่นถิงเลยสักครั้ง เขาพูดกับนางนับคำได้ แถมยังชอบทำหน้ายักษ์ใส่จนเด็กสาวกลัวลาน เวลาเดียวที่สายตาของบุรุษผู้นั้นจะทอประกายอ่อนโยน ก็คือเวลาที่เขามองมาที่นางเท่านั้น ซ้ำเขายังเพิ่งสัญญารักกับนางอย่างหนักแน่นส่วนทางด้านซูหวั่นถิงเล่า เด็กสาวผู้นี้มองกู้สิงโจวด้วยความเคารพยำเกรงราวกับผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่มีแววตาพิศวาสแม้แต่น้อย แต่คนที่น