All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 51 - Chapter 60

กู้สิงโจวไม่รอช้า เขาช้อนร่างภรรยาขึ้นอุ้มวิ่งตรงเข้าไปในห้องนอน วางนางลงบนเตียงไม้อย่างระมัดระวังที่สุด ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง กุมมือของนางไว้แน่นแนบแก้มตนเอง“โอ๊ยยย... ปวด... ปวดเหลือเกิน” สวี่ลี่จินดิ้นกระสับกระส่าย น้ำตาไหลพราก ความเจ็บปวดของการคลอดบุตรก่อนกำหนดบวกกับความเครียดสะสมทำให้นางแทบจะทนไม่ไหว“อดทนไว้นะลี่จิน หมอตำแยกำลังมาแล้ว หายใจลึกๆ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เขากระซิบปลอบประโลมเสียงสั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความสงสารภรรยาจับใจหากเป็นไปได้ เขาอยากจะรับความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ไว้เอง อาการแพ้ท้องที่เขาเคยเป็นเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานที่นางกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ไม่นานนัก หมอตำแยวัยกลางคนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำร้อนและผ้าสะอาด นางสั่งให้อาจาวช่วยจัดแจงเสื้อผ้าของสวี่ลี่จิน ก่อนจะหันไปไล่ผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ออกไปจากห้อง“ใต้เท้า บุรุษไม่ควรอยู่ในห้องคลอดนะเจ้าคะ เลือดตกยางออกจะทำให้เสียสิริมงคล เชิญท่านออกไปรอข้างนอกเถิดเจ้าค่ะ” หมอตำแยเอ่ยปากไล่ตามธรรมเนียมความเชื่อโบราณ“ไร้สาระ” กู้สิงโจวตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาดุดันตวัดมองหม

จอกชาศิลาโดนเขวี้ยงอัดผนังจนแตกละเอียด กู้ฉางชิงยืนหอบหายใจแรง ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ชายชรามองกล่องไม้ที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นศีรษะที่ถูกตัดขาดขององครักษ์เงาฝีมือดีที่สุดของจวน กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วห้อง“ไอ้หลานเนรคุณ มันกล้าดีอย่างไรถึงทำกับข้าเช่นนี้” ท่านกั่วกงตวาดลั่น เตะกล่องไม้ใบหนึ่งจนกลิ้งไปชนผนังพ่อบ้านฝูคุกเข่าสั่นงันงกอยู่บนพื้น “นะ... นายท่านขอรับ ใต้เท้ากู้ไม่เพียงแต่ส่งศีรษะพวกนี้มา แต่ยังมีจดหมายเตือนว่า หากจวนกั่วกงยังเคลื่อนไหวตุกติก เขาจะนำหลักฐานการยักยอกเสบียงของขุนนางสายเรา ไปถวายฎีกาต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทขอรับ”“มันคิดว่ามันมีดาบอาญาสิทธิ์แล้วจะทำอะไรข้าก็ได้รึ” กู้ฉางชิงกัดฟันกรอด นัยน์ตาฝ้าฟางฉายแววอำมหิต “ข้าเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ข้าก็ย่อมเป็นคนทำลายมันได้ ในเมื่อมันเลือกที่จะปกป้องนังจิ้งจอกนั่นและตั้งตนเป็นศัตรูกับข้า ข้าก็จะให้มันได้เห็นว่า อำนาจที่แท้จริงในราชสำนักแห่งนี้เป็นของผู้ใด”ชายชราเดินไปที่โต๊ะทำงาน ตวัดพู่กันเขียนจดหมายลับอย่างรวดเร็ว “ฝูหยวน นำจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้รองแม่ทัพฝ่ายซ้ายที่ค่ายทหารนอกเมือง

“รอคนของจวนกั่วกงอยู่หรือ รองแม่ทัพจ้าว” กู้สิงโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วโรงเตี๊ยมร้าง“ใต้เท้ากู้” จ้าวคุนเบิกตากว้าง เหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง “ทะ... ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ท่านมีสิทธิ์อันใดมาขวางทางข้า ข้าเป็นถึงรองแม่ทัพฝ่ายซ้าย หากไม่มีราชโองการ ศาลต้าหลี่ก็ไม่มีสิทธิ์จับกุมข้า”“ราชโองการงั้นหรือ” กู้สิงโจวแค่นเสียงหัวเราะ เขาก้าวเข้าไปใกล้ ชักป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ขึ้นชูตรงหน้า “ป้ายนี้คือตัวแทนพระองค์ มีอำนาจจับกุมขุนนางกังฉินที่คิดก่อการกบฏได้ทันทีโดยไม่ต้องรอราชโองการ”จอหงวนหนุ่มลดป้ายลง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน “ท่านสมรู้ร่วมคิดกับกู้ฉางชิง รับเงินสินบนเพื่อนำทหารหลวงไปลอบจู่โจมจวนของข้า หวังจะสังหารครอบครัวข้า หลักฐานการโอนเงินและจดหมายลับที่ท่านติดต่อกับจวนกั่วกง ข้าได้ให้คนไปค้นเจอที่ค่ายทหารของท่านเรียบร้อยแล้ว”จ้าวคุนหน้าถอดสี รู้ตัวว่าตกหลุมพรางอย่างจัง หมาจนตรอกย่อมดิ้นรนสุดชีวิต รองแม่ทัพชักดาบออกจากฝัก ตะโกนลั่น “ใครจับข้าได้มันต้องตาย”มันพุ่งตัวเข้าหากู้สิงโจวหมายจะเอาชีวิตเข้าแลก แต่กู้สิงโจวไม่ได้ขยับเขยื้อนหน

วสันต์ฤดูพัดพาเอาความหนาวเหน็บของเหมันต์ให้มลายหายไปสิ้น ดอกหลิวริมสระน้ำภายในจวนผู้ตรวจการศาลต้าหลี่แตกใบอ่อนสีเขียวขจี ลู่ลมพลิ้วไหวราวกับสตรีร่ายรำ แสงแดดอุ่นสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำจนเกิดประกายระยิบระยับ บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นนี้ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายในราชสำนักราวฟ้ากับเหวสวี่ลี่จินนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้บุเบาะนุ่มริมหน้าต่างเรือนรับรอง สายลมเอื่อยพัดหอบเอากลิ่นหอมของดอกมู่หลานลอยมากระทบจมูก หญิงสาวละสายตาจากสมุดบัญชีและแบบแปลนกระดาษตรงหน้า หันไปมองเปลไม้ไผ่สานที่ตั้งอยู่ไม่ไกล กู้จื่ออันวัยสามเดือนกำลังหลับสนิท แก้มยุ้ยทั้งสองข้างแดงปลั่งราวกับผลท้อสุก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้ผู้เป็นมารดาเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่นับตั้งแต่พายุร้ายที่จวนกั่วกงสงบลง กู้ฉางชิงถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ทรัพย์สินถูกริบเข้าพระคลัง ตระกูลกู้ที่เคยยิ่งใหญ่เหลือเพียงชื่อประดับหน้าประวัติศาสตร์ แต่กู้สิงโจวกลับแยกตัวออกมาสร้างรากฐานใหม่ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง เขาได้รับการยกย่องจากฮ่องเต้และเป็นที่เกรงขามของเหล่าขุนนาง ชีวิตของพวกเขาตอนนี้เรียกได้ว่าราบรื่นประดุจเรือที่แล่นตามน้ำแต่สวี่ลี่จินไ

กู้สิงโจวพลิกตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า นัยน์ตาคมกริบทอประกายลึกซึ้งและอ่อนโยนที่สุด เขายกมือขึ้นลูบปรางแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม “เจ้าไม่เคยเป็นนางร้ายในสายตาข้า ลี่จิน เจ้าคือสตรีที่ฉุดรั้งข้าขึ้นมาจากหุบเหว คือมารดาของลูกข้า และคือแสงสว่างเดียวในชีวิตที่ข้าจะปกป้องด้วยวิญญาณทั้งหมดที่มี”ถ้อยคำสารภาพรักที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นดุจขุนเขา ทำเอาหัวใจของสวี่ลี่จินเต้นแรงไม่เป็นจ่ำหวะ นางเขย่งปลายเท้าขึ้น ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากหยักลึกของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นการตอบรับคำสาบานนั้นด้วยทั้งหมดของหัวใจรสจูบที่เริ่มต้นจากความอ่อนโยน ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง กู้สิงโจวรั้งเอวบางเข้าแนบชิด ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันภายใต้แสงตะวันรอน บาดแผลจากอดีตถูกชะล้างจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคงพรุ่งนี้ ภัตตาคารเต้าหู้ของนางกำลังจะเริ่มก่อสร้าง และงานแต่งงานของสหายรักก็กำลังจะมาถึง เส้นทางข้างหน้ายังคงมีเรื่องราวอีกมากมายรอให้พวกเขาเผชิญ แต่ตราบใดที่สองมือยังคงเกาะกุมกันไว้แน่นเช่นนี้ พายุลูกใดก็ไม่อาจสั่นคลอนครอบครัวสกุลกู้ได้อีกต่อไป.สายลมยามต้นฤดูร้อนพัดโชยมาเอื่อยๆ นำพ