All Chapters of บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก: Chapter 41 - Chapter 50

“ถิงถิง” สวี่ลี่จินพยายามจะพุ่งเข้าไปแย่งตัวกลับมา แต่ถูกองครักษ์อีกคนผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่นางใช้แขนยันพื้นไว้ได้ทันจึงไม่กระเทือนถึงหน้าท้อง หญิงสาวเงยหน้ามองดูร่างของเด็กสาวที่เปรียบเสมือนน้องสาวแท้ๆ ถูกลากตัวออกไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่หน้าร้านด้วยความเจ็บใจ“คุณหนูใหญ่เดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว พวกเราถอนตัว!”ชายหน้าบากตะโกนสั่งการ ก่อนจะปรายตามองสวี่ลี่จินที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย้ยหยัน “ส่วนเจ้า สตรีแพศยา ซ่อนตัวให้ดีๆ ล่ะ เพราะได้ข่าวมาว่า ใต้เท้ากู้กำลังส่งมือปราบออกตามล่าตัวอดีตภรรยาที่สวมเขาให้เขา แทบจะพลิกแผ่นดินต้าฉู่ หากเขาหาเจ้าพบเมื่อใด ศพเจ้าคงไม่สวยแน่”พูดจบ พวกมันก็หันหลังเดินออกจากร้านไป ขึ้นม้าและควบตามรถม้าของซูหวั่นถิงมุ่งหน้าออกจากเมืองเจียงหนานอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ร้านเต้าหู้สุ่ยฝูตกอยู่ในสภาพพังยับเยินสวี่ลี่จินค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก มือเล็กกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางมองตามฝุ่นควันที่ลอยฟุ้งอยู่หน้าร้าน น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาหงส์“สิงโจว ท่านทำสำเร็จแล้วจริงๆ ด้วย” นางพึมพำเสียงสั่นสะท้านเขาคว้าตำแหน่งจอ

เมื่อเห็นท่าทีเผด็จการที่ไม่ยอมรับฟังสิ่งใด กู้สิงโจวก็หลุบตาลงซ่อนแววตาวาวโรจน์ เขาเรียนรู้แล้วว่าการต่อต้านอย่างเปิดเผยในยามที่รากฐานยังไม่มั่นคงคือความโง่เขลา ชายหนุ่มจึงแสร้งค้อมศีรษะลงรับคำอย่างว่าง่ายกู้ฉางชิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ชายชราคิดว่าหมาป่าพยศตัวนี้ถูกสยบและยอมสวมปลอกคอแล้ว โดยไม่รู้เลยว่า หมาป่าที่ยอมก้มหัวให้ คือหมาป่าที่กำลังรอจังหวะขย้ำคอหอยเจ้าของต่างหากเวลาสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว คฤหาสน์ตระกูลกั่วกงถูกประดับประดาด้วยโคมแดงและผ้าแพรสีสันสดใส บรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ คหบดี และบัณฑิตชื่อดังต่างหลั่งไหลมาร่วมงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งจอหงวนกันอย่างเนืองแน่น ลานกว้างหน้าเรือนหลักเต็มไปด้วยโต๊ะอาหารเลิศรสและสุราชั้นยอดกู้สิงโจวในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาเดินทักทายแขกเหรื่อด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทางสง่างามและเย็นชาของเขาดึงดูดสายตาคุณหนูในห้องหอหลายคน แต่นัยน์ตาของเขากลับกวาดมองหาเพียงข้อบกพร่องในจวน เพื่อรอวันคิดบัญชี“ใต้เท้าซูมาถึงแล้ว”เสียงประกาศของบ่าวรับใช้หน้าประตูทำให้บรรยากาศในงานเงียบลง กู้ฉางชิงลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับด้วยตนเอง กู้สิงโจวจึงจำต้องเดินตามออกไปต

ซูหวั่นถิงปาดน้ำตา นางเงยหน้ามองจอหงวนหนุ่มที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด“คืนนั้นคุณชายลู่พาพวกเราหนีลงใต้ไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่เจียงหนานเจ้าค่ะ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ข้ากับพี่ลี่จินใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น เปิดร้านขายเต้าหู้ด้วยกันอย่างสงบสุข นางกำลังอุ้มท้องลูกของท่าน ทนทำงานหนักเพื่อสร้างชีวิตใหม่... แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน คนของท่านพ่อตามไปเจอข้า พวกมันบุกไปพังร้านเต้าหู้ ลากตัวข้ากลับมาเพื่อบังคับให้แต่งงานกับท่าน ซ้ำยังผลักพี่ลี่จินที่กำลังตั้งครรภ์จนล้มลงกับพื้นเพื่อแย่งตัวข้า”เมื่อได้ยินว่าสตรีที่กำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาถูกผลักจนล้มและถูกรังแก นัยน์ตาของกู้สิงโจวก็เบิกกว้าง รังสีอำมหิตและจิตสังหารพุ่งทะลักออกจากร่างจนแขกเหรื่อรอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวเขาหันไปมองลู่จินเฉิงที่ยืนอยู่ข้างซูหวั่นถิง ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้เป็นชู้รักอย่างที่เขาเคียดแค้นด่าทอมาตลอด แต่เป็นผู้มีพระคุณที่ยอมเสี่ยงชีวิตพาภรรยาและลูกของเขาหนีรอดจากเงื้อมมือมาร ซ้ำยังคอยดูแลคุ้มครองพวกนางที่เจียงหนาน และวันนี้ยังกล้าบุกมากลางงานเลี้ยงเพื่อเปิดโปงความจริง ความรู้สึกผิดที่เคยด่าทอและเกือบจะลงไม้ลงมือเ

กู้สิงโจวตวัดเสื้อคลุม เดินไปหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำยัดใส่เอว “เรื่องในราชสำนักเอาไว้ก่อน ต่อให้ข้าต้องถูกปลดจากตำแหน่ง ข้าก็ต้องไปรับภรรยากับลูกของข้ากลับมาให้ได้ สั่งการลงไป ใครกล้าแพร่งพรายเรื่องการเดินทางของข้า ข้าจะตัดหัวมันทิ้งเสีย”ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ณ เมืองซูโจว ดินแดนแห่งสายน้ำและดอกท้อผลิบานเรือนไม้ไผ่หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเลสาบอันเงียบสงบ ล้อมรอบด้วยทิวเขาและแมกไม้เขียวขจี อากาศในยามสายของฤดูใบไม้ผลิช่างอบอุ่นและเย็นสบาย สวี่ลี่จินในชุดกระโปรงตัวหลวมสีกลีบบัวกำลังนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกริมระเบียงหน้าท้องของนางนูนเด่นชัดเจน บ่งบอกถึงอายุครรภ์ที่ล่วงเข้าสู่เดือนที่แปดแล้ว ร่างกายที่เคยปราดเปรียวบัดนี้อุ้ยอ้ายและปวดเมื่อยไปทุกสัดส่วน แต่ใบหน้างดงามกลับอวบอิ่มและเปล่งปลั่งด้วยน้ำมีนวลของคนเป็นแม่มือเล็กลูบคลำหน้าท้องกลมกลึงเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงถีบของทารกน้อยด้านใน “เบาหน่อยสิเจ้าตัวแสบ แม่ปวดซี่โครงไปหมดแล้วนะ” นางบ่นอุบอิบพร้อมรอยยิ้มละมุนบนตักของนางมีเศษผ้าฝ้ายสีสดที่กำลังถูกเย็บเป็นรองเท้ารูปลูกเสือตัวเล็กๆ แม้ฝีเข็มจะไม่ประณีตเท่าช่างทอหลวง แต่มันก็เต็มเปี่

“ลี่จิน... ลี่จิน ข้ามาแล้ว ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ หยาดน้ำตาลูกผู้ชายที่ถูกกักเก็บมาตลอดหลายเดือนร่วงหล่นลงมาอาบแก้มกร้าน “เจ้าปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว”สวี่ลี่จินซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างที่นางแสนคิดถึง กลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการเดินทางรอนแรมทำให้นางรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน กองทัพความเข้มแข็งที่นางพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงจนหมดสิ้น หญิงสาวกำเสื้อคลุมของเขาแน่น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาย“สิงโจว... ท่านมาจริงๆ ข้ากลัว ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้พบหน้าท่านอีก” นางสะอื้นจนตัวโยนชายหนุ่มกอดนางแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าหากคลายวงแขน นางจะสลายหายไปเป็นหมอกควัน จังหวะนั้นเอง สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ในครรภ์มารดาก็ขยับตัวดิ้นแรงจนกระแทกเข้ากับหน้าท้องของนางและสัมผัสโดนแผงอกของเขากู้สิงโจวชะงักงัน เขาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก เลื่อนสายตาลงมองหน้าท้องที่นูนใหญ่ของสตรีตรงหน้า มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับพู่กันและรอยแผลเป็น ค่อยๆ เอื้อมไปทาบทับลงบนความนูนเด่นนั้นอย่างสั่นเทาตุบ... ตุบ...แรงถีบเล็กๆ สะท้อนกลับมาปะทะฝ่ามือ ราวกับกำลังทักทา