All Chapters of ชายาตัวร้ายไม่สมควรตายดี: Chapter 11 - Chapter 20

‘หากเดือนนี้เจ้าไม่ทำให้ลี่อ๋องแตะต้องตัวเจ้าได้ นิ้วมือของมารดาเจ้าจะถูกตัดส่งมาเป็นของขวัญ!’คำขู่ที่ไร้ความปรานีบีบให้นางไม่มีทางเลือก นางไม่มีอำนาจ ไม่มีกำลังทหาร ไม่มีผู้ใดคอยคุ้มกะลาหัว ทางรอดเดียวที่จะต่อลมหายใจและปกป้องร่างกายของมารดาผู้ให้กำเนิด คือการต้องแบกร่างอันไร้ยางอายนี้ บากหน้ามาเสนอตัวให้บุรุษที่เกลียดชังนางเข้ากระดูกดำเหยียบย่ำอีกครา!หยางอี้สูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าขึ้นบันไดหินของเรือนใหญ่ทีละขั้นอย่างเชื่องช้า ทว่าเพียงแค่ย่างเหยียบขึ้นสู่ชานเรือน ปลายทวนคมกริบของทหารองครักษ์สองนายก็ไขว้ประสานขวางหน้านางไว้ทันที สายตาของพวกเขามองมาอย่างดุดัน“หยุดก่อนพระชายารอง ท่านอ๋องกำลังตรวจฎีกา ห้ามผู้ใดรบกวน” ทหารยามเอ่ยเสียงกระด้างชวนให้บ่าวรอบข้างยำเกรง“ข้า... ข้าเพียงนำรังนกตุ๋นมาถวายท่านอ๋อง รบกวนพวกเจ้าช่วยไปรายงานทีเถิด” เสียงของหยางอี้แผ่วเบา สองมือที่ประคองถาดเกร็งแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลนทหารนายหนึ่งแค่นเสียงในคอ แต่ก็ยอมหันไปเคาะประตูรายงาน ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดจะจบประโยค สุรเสียงทรงอำนาจที่แฝงไอสังหารก็แผดทะลุบานประตูไม้ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า“ไสหัวกลับไปเสีย หลิวหยาง

กลิ่นยาต้มสมุนไพรขับไอเย็นฉุนกึกเตะจมูก ปลุกให้สติสัมปชัญญะของหลิวหยางอี้ค่อย ๆ ฟื้นคืนจากความมืดมิดนางถูกหามกลับมานอนซมอยู่บนตั่งไม้ในเรือนพัก เสี่ยวชุ่ยร้องไห้ตาบวมเป่ง ป้อนยาสมุนไพรอุ่นผ่านริมฝีปากที่แตกระแหงของนางทีละช้อน จนกระทั่งเสียงไอดังขึ้น“แคก แคก แคก” หลิวหยางอี้ได้สติรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะ ดวงตารู้สึกอ่อนล้าแต่ก็ยังฝืนลืมตาขึ้น“นี่ยามใดแล้ว”“เช้าแล้วเจ้าค่ะพระชายา”“เจ้าอุ้มข้ามาหรือ”“ท่านอ๋องเจ้าค่ะ ท่านอ๋องบอกว่ากลัวท่านจะสิ้นใจหน้าเรือนจะเป็นอัปมงคล” เสี่ยวชุ่ยบอกไปด้วยความเสียใจ นายของตนไม่ใช่ตัวอัปมงคลเสียหน่อย นายของตนจิตใจดีเช่นนี้ จะเป็นตัวอัปมงคลได้ยังไงหลิวหยางอี้ยิ้มขื่น นางก็เป็นสิ่งอัปมงคลในชีวิตของเขาอยู่แล้วนี่ เขาพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิดนักหรอกนางปลอบเสี่ยวชุ่ยก่อนจะได้ยินเรื่องน่าตกใจกลัว“คนตระกูลหลิวส่งเทียบมา... บอกว่าอี้อี๋เหนียงของนายหญิงป่วยหนักจนใกล้จะหมดลมหายใจแล้วเพคะ!”“เจ้าว่าอะไรนะเสี่ยวชุ่ย” นางยกมือทาบอกพลันสีหน้าตื่นตระหนกทันทีหยางอี้ไม่รอช้า นางกัดฟันลุกจากเตียง ลากสังขารที่ยังร้าวระบมไปคุกเข่าอยู่หน้าเรือนใหญ่ของลี่อ๋องท่ามกลางสายฝนที่ยั

ปลายนิ้วที่สั่นระริกของหลิวหยางอี้แตะลงบนผงสีขาวละเอียดที่ติดเกรอะอยู่ก้นถ้วยกระเบื้องแตกอย่างเหม่อลอยหัวใจของนางเต้นระรัวจนเจ็บแปลบ ลมหายใจติดขัดจนแทบสำลัก... ผงยานี้คือสิ่งใด? ยาพิษ หรือโอสถชนิดใดกันแน่?นางไม่รู้เรื่องการแพทย์ย่อมไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด และนางไม่เคยปรารถนาจะทำร้ายผู้ใด ทว่าความจริงที่ว่าเฉินอี้เทียนกลืนน้ำแกงรังนกนั้นลงคอจนหมดถ้วยต่อหน้านางไปแล้วทำให้นางไม่สบายใจ...แต่ชามนี้นางก็กินเช่นกันมิใช่หรือ?ตัวนางเองจะตายไปย่อมไม่เป็นไร ทว่าสำหรับเขา... นางไม่เคยนึกปรารถนาให้เขาต้องตายเลยสักนิดทว่าในยามนี้ นางจะทำสิ่งใดได้เล่า?หากวิ่งโร่ไปบอกเขาว่าในถ้วยมีผงประหลาด มีแต่จะถูกตราหน้าว่านางเป็นคนจงใจวางยาพิษสังหารสวามี ตราบาปของ ‘สตรีตัวร้าย’ ที่ติดตัวมาคงกลายเป็นข้อหาปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์ในทันที ไม่มีหลักฐาน และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยแก้ต่าง นางจึงทำได้เพียงกัดฟัน กลืนก้อนสะอื้นและความสงสัยนี้ลงท้องไปหยางอี้สูดลมหายใจเข้าลึก รีบก้มลงเก็บเศษถ้วยกระเบื้องคมกริบยัดซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดจัดแจงดึงผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนร่องรอยบท

‘ลูก... ลูกมาแล้วจริง ๆ... สวรรค์ยังเมตตาข้า...’รอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเศร้าหมอง ดวงตาคู่งามที่เคยแห้งผากบัดนี้ทอประกายแห่งความหวังที่กลายเป็นจริง ชีวิตของมารดาปลอดภัยแล้ว... และเลือดเนื้อเชื้อไขของนางกำลังจะเติบโตนางเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวชุ่ยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ“เสี่ยวชุ่ย! ได้ยินหรือไม่... ข้าตั้งครรภ์แล้ว!” เสียงของนางสั่นเครือด้วยความตื้นตัน “รีบไป... รีบไปบอกท่านอ๋อง เร็วเข้า! ไปบอกว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน!”นางหวังลึก ๆ อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจอันแหลกสลาย... บุรุษที่เกลียดชังนางเข้ากระดูกดำ บุรุษที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีผู้นั้น เมื่อรู้ว่าสายเลือดมังกรในอกของเขากำลังก่อกำเนิดขึ้นมาจริง ๆ เขาอาจจะยอมลดทอนโทสะลงบ้าง... มอบเศษเสี้ยวความเมตตาให้แก่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองนางหวังให้เขาอยากปกป้องนางขึ้นมา ภาวนาว่าครรภ์จะยังมีหวังให้เขารอดปลอดภัย“เพคะ! บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เพคะ!” เสี่ยวชุ่ยปาดน้ำตา ยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนจะหมุนตัววิ่งกระหืดกระหอบออกจากเรือนไปอย่างไม่คิดชีวิตเสี่ยวชุ่ยวิ่งฝ่าลมเช้าตรู่มาจนถึงลานหน้าประตูใหญ่ของจวนอ๋อง หอบหาย

ในบ่ายวันรุ่งขึ้น ขณะที่หยางอี้กำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ สำหรับเด็กทารกอยู่ริมหน้าต่าง เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของเสี่ยวชุ่ยก็ดังขึ้น สาวใช้ตัวน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง สีหน้าตื่นตระหนกจนขาวซีด มือไม้สั่นเทาขณะยื่นซองจดหมาย“พระชายาเพคะ... มีคนลอบสอดสิ่งนี้เข้ามาใต้ประตูเรือนเมื่อครู่นี้เพคะ!”หยางอี้ชะงัก วางเข็มในมือลง หัวใจกระตุกวูบอย่างประหลาด นางรับซองกระดาษสีหม่นมาเปิดออกดูทันทีที่คลี่กระดาษออก สิ่งแรกที่ร่วงหล่นลงมาบนตักคือ เศษผ้าป่านสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง... ซึ่งนางจดจำได้ทันทีว่าเป็นเศษชายเสื้อของมารดาของตนเอง!ดวงตากลมโตของหยางอี้เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปมองข้อความสั้น ๆ บนแผ่นกระดาษ‘เจ้าจะเลือกชีวิตไหน... แม่ หรือ ลูก?’ประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ทว่าเปรียบเสมือนค้อนที่ทุบทำลายวิญญาณของนางจนแหลกละเอียด!พรึ่บ!“พระชายา!”เสี่ยวชุ่ยหวีดร้องสุดเสียง ถลาเข้าไปรับร่างของหยางอี้ที่หน้ามืด ทรุดฮวบหมดสติล้มพับลงไปกับพื้นห้องอย่างกะทันหันเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เปลือกตาบางของ หยางอี้จึงค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอีกครา ทันทีที่สติสัมปชัญญะ