Todos los capítulos de พี่เขยสอนรัก: Capítulo 1 - Capítulo 6

บทที่ 1 จุดเปลี่ยน ยามดึกสงัดของค่ำคืนนี้ สายลมหนาวปลายฤดูพัดผ่านระเบียงตึกฝรั่งริมน้ำ ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนของแม่บุษกลับร้อนระอุราวกับมีกองเพลิงสุมอก เสียงครางระคนเสียงเตียงไม้เอี๊ยดอ๊าดที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนของผู้เป็นพี่สาวและพี่เขยในคืนนี้ ช่างดังกระเส่าและดุดันกว่าทุกค่ำคืนที่ผ่านมาแม่บุษนอนพลิกตัวไปมาบนฟูกด้วยความกระวนกระวาย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและเนินอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความอยากรู้อยากเห็นที่ถูกกดทับไว้มาหลายสัปดาห์ บัดนี้อยากรู้อยากเห็นเป็นฝ่ายชนะเด็กสาวตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด ย่องด้วยปลายเท้าเปลือยเปล่าไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ที่ปิดสนิท ทว่ากลอนประตูไม้ไม่ได้ปิดสนิทดี มีรอยแง้มกว้างราวคืบหนึ่งที่เปิดช่องให้แสงสลัวๆ ลอดออกมา“อ๊ะ อ๊าาา”เสียงของคุณพี่บัวช่างเร่าร้อนและสุขสมนัก เมื่อเด็กสาวชะโงกหน้าเข้าไปมองผ่านรอยแง้มนั้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เธอถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกกลางเตียงนอนกว้าง แม่บัวผู้เป็นพี่สาวผู้แสนเรียบร้อยและอ่อนหวาน บัดนี้กำลังอยู่ในท่วงท่าคว่ำกายรองรับแรงกระแทกอันดุดัน สะโ

บทที่ 2 ความจงใจของพี่เขยแสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำเจ้าพระยา ระเบียงตึกฝรั่งหลังงามอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟคั่วและอาหารเช้าสไตล์ตะวันตก โต๊ะอาหารไม้มะค่าตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ทว่าแม่บุษอึดอัดและหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะทันทีที่ก้าวเข้ามาสมทบที่โต๊ะอาหาร แม่บุษพยายามก้มหน้ากอดอกสำรวมกิริยา พยายามหลบเลี่ยงสายตาและซ่อนความเขินอายจากเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ในขณะที่หัวใจของเธอร้อนรุ่ม คุณหลวงเดชกลับนั่งจิบกาแฟด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ใบหน้าคมคายราบเรียบราวกับไม่มีเรื่องใดๆ เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนแม้แต่น้อย"แม่บุษ... ช่วงนี้การเรียนที่โรงเรียนมิชชันนารีเป็นอย่างไรบ้างเล่า?" คุณหลวงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ ทว่าแฝงความนุ่มนวลชวนฟังตามประสาผู้หลักผู้ใหญ่ "ได้เพื่อนใหม่หรือยัง หรือมีครูท่านใดเข้มงวดเป็นพิเศษหรือไม่"ขณะเดียวกัน แม่บัว ผู้เป็นพี่สาวที่นั่งเคียงข้างสามี ก็หันมาส่งยิ้มอ่อนหวานให้น้องสาว พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู "จริงสิแม่บุษ พี่เพิ่งให้ช่างตัดเสื้อตัดเสื้อลูกไม้ชุดใหม่ให้ ลองใส่ดูแล้วหรือยัง พอดีตัวดีอยู่หรือไม่"แม่บุษสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกถามถึง สองมือเรียวปร

ช่วงบ่ายคล้อย คุณหลวงเดชในชุดราชปะแตนสะอาดตาลงจากรถ ทันทีที่ก้าวขึ้นตึก บ่าวไพร่ก็รีบก้มหน้ารายงานทันที“คุณหลวงกลับมาแล้ว”"คุณบัวเล่า ข้าไม่เห็นลงมาต้อนรับ" คุณหลวงเดชเอ่ยถามพลางปลดหมวกและถุงมือส่งให้บ่าวรับใช้"เรียนคุณหลวง บ่าวในวังส่งข่าวช่วงเที่ยง คุณบัวจึงเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแล้วนั่งรถไปเข้าเฝ้าแล้วเจ้าค่ะ" บ่าวรายงานด้วยความนอบน้อมคุณหลวงเดชพยักหน้ารับทราบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบเรือน ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังห้องหนังสือส่วนตัว ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป เขากลับต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อพบร่างบอบบางของแม่บุษ นั่งถือตำราเรียนเล่มหนาอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนเด็กสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เธอรีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก สองมือประสานกันไว้แน่นหน้าท้อง กิริยารีบร้อนและดวงตากลมโตที่ฉายแววหวาดหวั่นทำให้อดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนไม่ได้คุณหลวงเดชหยุดยืนนิ่งที่หน้าประตู ดวงตาคมกริบพิจารณาร่างอรชรในชุดเสื้อลูกไม้และโจงกระเบนสีอ่อนอย่างพินิจพิจารณา มุมปากหยักหนายกยิ้มขึ้นบางเบาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล