บทที่ 3 ปลายลิ้น 1

บทที่ 3 ปลายลิ้น

คุณหลวงเดชอธิบายข้อกฎหมายและระบบการจัดเก็บภาษีเรืออย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกถ้อยคำร้อยเรียงอย่างเข้าใจง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ จากเรื่องที่เคยซับซ้อนในคราแรก บัดนี้กลับกระจ่างแจ้งในสมองของแม่บุษจนหมดสิ้น ไม่ติดขัดข้อสงสัยใดให้อีก

"เข้าใจที่ฉันอธิบายแล้วใช่ไหมแม่บุษ?" คุณหลวงเอ่ยถามพลางปิดตำราเรียนลงเบาๆ "หากเธอสนใจเรื่องการค้าและการต่างประเทศเพิ่มเติมนัก ในตู้หนังสือด้านโน้นยังมีบันทึกการเดินเรือและหนังสือพิมพ์จากลอนดอนที่พี่เก็บไว้ วันหลังหากอยากอ่านเล่มไหน ก็หยิบยืมไปศึกษาเพิ่มเติมได้ตามสบาย"

ทว่าในจังหวะที่คำพูดสิ้นสุดลง ร่างสูงใหญ่ที่เคยนั่งเว้นระยะห่างกลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้...ใกล้เสียจนลมหายใจร้อนระอุเจือกลิ่นบุรุษปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนใสของเธออย่างจัง

แม่บุษนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด เมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของผู้เป็นพี่เขยเลื่อนผ่านสาบเสื้อลูกไม้บางเบาเข้าสัมผัสกับยอดอกที่กำลังชูชันตึงเครียดผ่านเนื้อผ้า ไล้คลึงเบาๆ จนเด็กสาวสะท้านวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

ความที่ยังมีความละอายและพยายามเหนี่ยวรั้งศีลธรรมไว้ในใจ แม่บุษจึงเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าและแผ่วเบาราวกับกระซิบ

"คะ... คุณพี่... อย่าเลยเจ้าค่ะ... เดี๋ยวคุณพี่บัวท่านก็คงจะกลับมาแล้ว..."

คุณหลวงเดชหัวเราะในลำคอเบาๆ เขากระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธอจนอ่อนระทวย "อย่าได้กังวลไปเลยแม่บุษ... ปกติแล้วยามที่แม่บัวเข้าวัง มักจะถูกเสด็จท่านรั้งตัวไว้ร่วมสำรับค่ำและอยู่ยาวจนดึกดื่นเสมอ กว่าเธอจะกลับก็ป่านนั้น..."

ขณะที่เอ่ยกระซิบ มือหนาทั้งสองข้างก็วางทาบบนพนักเก้าอี้และลำตัวของเด็กสาว ราวกับกรงปิดตายไม่ให้แม่บุษหลบหลบหนีไปไหนได้ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ใบหน้างดงามแดงระเรื่อลามไปถึงต้นคอ หัวใจเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ คำบอกเล่านี้เปรียบเสมือนการบอกใบ้กลายๆ ว่า นี่คือช่วงเวลาอันปลอดโปร่งและเป็นส่วนตัว ที่เธอสามารถ "ปรึกษา" เรื่องราวทุกข้อสงสัยได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องหวาดระแวงผู้ใด

แม่บุษเบือนหน้าหนี จิตสำนึกส่วนลึกยังคงพยายามต่อต้าน ขัดขืน และบอกให้ตนเองลุกขึ้นหนี ทว่าร่างกายที่ทรยศกลับอ่อนปวกเปียก ไม่อาจหลบสายตาหรือขัดขืนความเย้ายวนนั้นได้เลย

"ไม่อยากถามเรื่องสังวาสจากฉันรึ..."

เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากหยักเกือบจะแตะสัมผัสกับใบหูที่แดงก่ำของเธอ พลางใช้ปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งบีบคลึงหัวนมทั้งสองข้างผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ช้าๆ ทว่าหนักหน่วงและมั่นคง

แม่บุษสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านจนเกือบหลุดเสียงคราง ทว่าเธอกลับไม่ยอมขยับถอยหนี...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจของเขา หรือเป็นเพราะความกำหนัดมืดบึ้งในใจลึกๆ ที่เธอไม่อาจหาญกล้าพอจะยอมรับมันออกมากันแน่

“หัวนมแข็งโด่เชียว”

“คุณพี่เขย... อย่า...” เสียงของแม่บุษแผ่วเบา ดวงตาสั่นระริกอย่างไม่แน่ใจ อึกอักเพราะมือของพี่เขยตะปบลงบนเต้านมอวบอึ๋ม เสื้อลูกไม้ถูกปลดออก เผยให้เห็นทรวงอกเปล่าเปลือยกระจ่างชัดแก่สายตาหิวกระหาย และเขาก็ไม่รอช้าเลยที่จะวัดขนาดอวบอิ่มของมันด้วยอุ้งมือใหญ่

“อะ อา... เราไม่ควร...”

“หัวนมสวยดีนะ สีชมพูน่ารักมาก” เขาสลับบีบหัวนมทั้งสองข้าง หมุนคลึงไปมาพลางสะกิดจนหัวนมของเธอแข็งชันสู้นิ้ว แม่บุษหายใจแรงขึ้น ก้มหน้าไม่กล้าขัดขืน ระหว่างที่ร่างกำยำคล้ำเข้มจับเต้านม เขาก็กระซิบถามเบาๆ

“โดนบีบนมเสียวมั้ย ชอบรึเปล่า?”